Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
MIJN EERSTE WINKELDIEF Na enige tijd stage in een grote stad wordt je ook door je mentoren een beetje losgelaten. Vijf maanden lang alleen maar achter een stel aspiranten aanrennen is ook niet alles, dus mag je op een gegeven moment ook zelfstandig met een politiebus op pad. Ja, en dat is toch weer heel anders dan lopen. Je moet je aanmelden bij een meldkamer en je mag dan ook nog je eerste meldingen gaan rijden. Een van mijn eerste meldingen was een winkeldief bij de Albert Heijn op een van de grootste winkelcentra van Nederland. Ik ging samen met mijn collega ter plaatse. En ja hoor, je zal het net zien! Hadden wij weer, een zwerver! Nu heb ik in de afgelopen jaren wel om leren gaan met zwervers, maar sommigen blijven je wel bij. Niet om de mens die ze zijn, maar de lucht die daar omheen hangt. Niet te missen. Het is meestal een wat zurige lucht met een vleugje alcohol. Vaak zijn het wat brommerige, niet geschoren mannen. Ze hebben al jaren geen douche gezien. Ik geloof ook niet dat je ze zomaar onder een douche moet gaan zetten, want dat overleven ze niet. Je spoelt dan al hun natuurlijke afweerstoffen in één keer door het doucheputje en ik denk dat die dan weer gelijk verstopt zit. Het enige water waar ze nat van worden is vaak een goede regenbui, maar dan hebben ze net weer geen shampoo bij zich. Het schiet dus vaak niet op. Even terug naar onze winkeldief. Dit was zo’n type zoals hierboven omschreven. Je snapt het al, het bedrag van de winkeldiefstal bedroeg natuurlijk nog geen 20 eurocent (toen in die tijd nog geen 50 cent in guldens). Maar ja, winkeldiefstal is natuurlijk wel winkeldiefstal en zeker voor een paar jonge dienders zoals wij. Het hokje van de bedrijfsleider was uiteraard al vergeven van de lucht van onze grote vriend. En groot was hij zeker! Dus snel afhandelen, want de bedrijfsleider wilde deze man ook graag (en eigenlijk heel snel) kwijt. Wij hebben de man aangehouden en toen kwam voor ons toch wel het grootste dilemma. Hij moest in de politiebus. En die ruimte was nog veel kleiner dan de ruimte van de bedrijfsleider! Nu hadden wij een voordeel op de bedrijfsleider! De ramen van onze bus konden open en die van het hokje van de bedrijfsleider van de Albert Heijn niet. Nadat we alle formaliteiten hadden afgehandeld, wandelden we rustig met onze arrestant in de richting van onze politiebus. Je begrijpt natuurlijk wel dat we dat nog even rustig op ons gemak deden, zodat we nog even konden genieten van de frisse buitenlucht. Nu was meneer ook niet helemaal vast ter been en kregen we het idee dat hij ook niet helemaal nuchter meer was. Er zaten ook een paar ondefinieerbare plekken in zijn broek, waarvan ik nu toch echt niet meer wil weten wat dat voor een plekken waren. Laten we het zo zeggen, het verklaarde wel een hoop van de lucht die deze man bij zich droeg! Nadat we de wat brommerige man hadden laten plaatsnemen op onze zeer luxueuze, met plastic uitgevoerde, achterbank van de politiebus probeerden we in de richting van het Hoofdbureau van politie te rijden. Na een paar meter rijden stonden de ramen van onze politiebus helemaal open, maar dat was niet voldoende om de lucht van onze passagier te verdrijven. Wij hebben uiteindelijk geprobeerd onze hoofden naar buiten te steken om te voorkomen dat we bedwelmd zouden worden door de lucht die zich meester had gemaakt van de bus. Volgens mij moet het er heel vreemd hebben uitgezien, twee van die hoofden uit een politiebus snakkend naar adem. Je kent dat wel, die honden die al wapperend met hun oren in de wind hun kop uit het raam steken. Zoiets, maar dan anders. Laat ik het zo zeggen, ik was blij dat ik deze man op het hoofdbureau van politie kon overdragen aan de bezielende leiding van de arrestanten afdeling. En weer een wijze les geleerd. Neem altijd een auto mee waarvan de ramen open kunnen!