Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
ZWAAIEN MET VIJF VINGERS Na 18 jaar verruilde ik de grote stad, met al zijn charmes, voor de weidse polders van het Nederlandse landschap. Niet omdat ik niet meer in de grote stad wilde werken, maar gewoon een keer een verandering. Dat vond ik niet verkeerd. Een verandering van mensen en van omgeving. In de stad was ik jaren geconfronteerd geweest met junks, hoeren en zwervers of een combinatie daarvan. Ook was de stad nog al gehaast en hadden mensen weinig tijd voor elkaar. Zeker in de wijken waar ik werkte was er soms weinig begrip voor politiemensen en vaak konden mensen, vooral de jongeren, op maar één manier naar de politie zwaaien. En nee, dat was niet met vijf vingers. Het gebied waar ik ging werken grensde aan mijn oude regio, maar de verandering was groot. Ik was als politieman uit de grote stad in de afgelopen jaren opgegroeid met verdovende middelen, prostitutie en mensen van allerlei culturen. In mijn nieuwe regio ging het over wegen die vervuild waren door landbouwvoertuigen, loslopende schapen en overlast door boeren die bestrijdingsmiddelen op hun land aan het uitrijden waren. Ik moest me soms als ervaren politieman erg achter mijn oren krabben, want de laatste keer dat ik van dit soort dingen had gehoord was in mijn opleiding. En dat was zo ongeveer 20 jaar geleden. Gelukkig had ik heel veel collega’s die mij erg hielpen en die meer waren ingeschoten met dit soort van plattelandsperikelen. Het duurde weer even voor ik alle ins en outs in het gebied kende, maar politiewerk blijft politiewerk waar je het ook doet. Tijdens een van mijn eerste surveillances door mijn nieuwe gebied reed ik door allerlei kleine en rustieke dorpjes. Over mooi gelegen landwegen en langs een plek waar je kunt paalkamperen. Ja, paalkamperen!! In een van de dorpen keek ik erg verbaasd op. Ik keek naar mijn collega en riep: “huh, zag je dat? Mijn collega keek me een beetje verbaasd en vroeg: “Wat? Moet ik draaien? Heb je iets bijzonders gezien.” Waar was ik nu zo verbaasd over…… Tijdens het passeren van het winkelend publiek in een van de dorpen staken allerlei mensen hun handen op en ze zwaaiden. Ze zwaaien naar de politie! En niet één iemand! Nee, diverse mensen achter elkaar! Ik was in de stad wel gewend dat mensen zwaaiden, maar dat deden ze dan op een hele aparte manier. In de stad zwaaide men vaak met één vinger! En hier in de dorpen deden ze dat met vijf vingers, met vijf vingers tegelijk. Mijn collega en ik hebben daarna heel hard zitten lachen in de auto. Hij was niet anders gewend. Gebieden zo dicht bij elkaar, maar een wereld van verschil!