Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
DE VADER, DE ZOON EN DE BROMMER Er doemden vanuit het niets ineens twee lampjes op. Ik reed tijdens een wat druilerige nachtdienst met mijn maatje (nu mijn beste vriend) over de snelweg, We hadden al een poos binnen de bebouwde kom gereden en we doken even de snelweg op om te kijken of daar nog iets bijzonders was. We moesten heel goed kijken wat er nu precies voor ons reed. Was het een oude auto met hele slechte verlichting of was het iets anders? We kwamen dichterbij en het leek of er twee motorrijders naast elkaar reden. Dichterbij gekomen bleken het geen motorrijders te zijn, maar twee bromfietsers. Duidelijk herkenbaar aan het verzekeringsplaatje achter op de bromfiets. De brommers waren goed bepakt met allerlei tassen. De bromfietsers leken goed en warm ingepakt. Maar wat doe je met je brommer in vredesnaam op een snelweg midden in de nacht? Voor de veiligheid bleven we achter ze rijden en gaven we ze een stopteken. Het duurde even voor ze het door hadden. Over het stuur gebogen probeerden ze nog een beetje snelheid te bewaren. Al slingerend gingen we naar de vluchtstrook. En daar begonnen we een praatje. Het bleek te gaan om een vader en zoon, samen onderweg met hun gerestaureerde brommers. Van Parijs naar Bennekom. Ja….. u leest het goed! Van Parijs naar Bennekom Ze waren helemaal verkleumd en stonden te rillen van de kou. Nat geregend en te lang op de bromfiets gezeten, blijkt na een kort gesprek. We boden ze een kop koffie aan op het bureau en daar konden ze ook even opwarmen van hun lange reis. Onder begeleiding reden we de snelweg af en we reden voor ze uit naar het bureau. Mijn maatje en ik keken elkaar verbaasd aan en we konden maar aan een ding denken: “ Wat bezield je om op je brommer naar Parijs te rijden en terug!?” Aangekomen in het bureau lieten we de vader en de zoon binnen plaatsnemen in de ruimte voor het publiek. We gaven ze een bak koffie en stelden onze belangrijkste vraag: “Wat bezield je om een rit, op de brommer, te maken naar Parijs?” De vader en de zoon begonnen vol passie te vertellen. Ze hadden allebei een bromfiets gerestaureerd en wilden ook graag naar Eurodisney in Parijs. Wat was nu mooier om deze zaken te combineren. Vieren dat hun brommer reed en dat bezegelen met een rit naar Parijs. Een dag heen, een dag Eurodisney en weer terug? De heenweg ging goed en verliep zonder problemen. Alleen die terugreis ging minder goed dan gepland. Na een lange dag stapten vader en zoon op de brommer en begonnen de lange reis terug. De dag vorderde en de duisternis viel in. Op een gegeven moment raakten ze de weg kwijt en namen de ergernissen onderling toe. Uiteindelijk raakten ze in de omgeving van de grens met België en Nederland de weg echt kwijt. Om verder verdwalen te voorkomen zochten ze de snelste weg naar huis en dat was de snelweg. En deze volgden ze verder naar Nederland. Moe, afgedraaid en nat! Ze wilden naar huis! En nu….. nu zaten ze in een politiebureau! In een politiebureau nog ver weg van huis, maar wel met een bak koffie en bij de verwarming. We gaven ze nog een kop koffie en een deken. Zowel vader als zoon schoven twee stoelen bij elkaar, trokken de dekens over zich heen en zijn bij de verwarming in slaap gevallen. We hebben ze een poosje laten slapen en in de vroege ochtend zijn ze vertrokken met een paar boterhammen in hun rugzak. Op weg…. naar huis. En wie weet komen we ze nog eens tegen op hun brommers.