Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
MIJN PAARD KWIJT Het verhaal dat ik nu schrijf, kennen niet veel mensen. Mijn collega, ik en misschien nog een paar collega’s, maar ik denk dat ze op een hand te tellen zijn. In mijn tijd dat ik bij de bereden politie werkte moest ik, samen met mijn collega, regelmatig naar de buitengebieden. Hier bedoel ik mee de gebieden die niet grenzen aan de stad. Meestal was het in een gebied juist ver weg van de stad. Echt het boerenland. Soms zaten we er in de zomer een paar weken. De paarden stonden dan gestald op een manege in dat gebied en wij reisden dan iedere dag heen en weer. Tijdens één van deze diensten surveilleerde ik samen met mijn collega te paard in één van de buitengebieden. Het was een prachtige zomerdag. Volop zon en zeker een mooie dag om buiten te zijn. Tijdens de surveillance reden we veel langs landerijen en andere landelijke gebieden. Ook deze dag passeerden we een aantal boerderijen. Bij één van de boerderijen werd onze aandacht getrokken door een aantal schapen in een weiland bij de boerderij. We zagen dat een aantal schapen niet aan het grazen was zoals gebruikelijk, maar zij kropen vooruit op de knieën van de voorpoten. Meestal duidt dit op problemen met de hoeven van de schapen. Bij de bereden brigade hadden we als bijtaak het wel en wee van dieren die in de buitenlucht stonden. Er werd van ons een beetje verwacht dat we op de hoogte waren van de ziekten bij vee. Wij besloten om een onderzoek in te stellen bij het weiland. We stapten samen het erf ,van de boerderij, op en liepen in de richting van het weiland. We klopten nog even op de deur van de boerderij, maar er werd niet open gedaan. Samen met de paarden stapten we nog even verder het erf op. We wilden graag een onderzoek instellen bij de schapen. Ik stapte af bij het weiland en liep in de richting van de schapen. Heb je ooit geprobeerd een schaap te vangen? Nou, ik wens je succes! Opeens konden die schapen heel hard rennen en het kruipen op de knieën was ineens verdwenen. Ik heb het nog heel even geprobeerd, maar ik heb kort daarna de moed opgegeven. Mijn collega was ook afgestegen en stond ook naast haar paard. Ze had niet alleen haar eigen paard vast, maar ook mijn paard. Ik vroeg haar of ze nog heel even kon blijven staan, want dan kon ik nog even proberen of er iemand bij de voordeur wilde komen. Ik klopte aan en bleef even staan. Ik probeerde nog een keertje aan te kloppen, maar op dat moment klonk het geluid van mijn kloppen wel heel erg hard en heel anders. Veel harder dan de keer daarvoor. Ik was al gestopt met kloppen, maar het kloppende geluid bleef maar doorgaan en werd alleen maar harder. Dit geluid was anders! Anders dan mijn aankloppen! Ik keek opzij. Ik keek in de richting waar mijn collega stond met de paarden. Op het moment dat ik keek zag ik iets aankomen. En opeens wist ik waar het kloppende geluid vandaan kwam. Het was mijn paard! Alleen! Het had zich losgetrokken en had het op een galopperen gezet. Vol verbazing keek ik hoe mijn paard mij op volle snelheid passeerde in de richting van de uitgang van het erf. Bij de weg sloeg hij rechtsaf en galoppeerde nog even verder. Net op het moment dat ik achter mijn paard aan wilde rennen, hoorde ik opnieuw het geluid van paardenhoeven. Ook op volle snelheid. Ah, zuchtte ik. Ik verwachte dat het mijn collega te paard zou zijn en ik was in de veronderstelling dat zij achter mijn paard aan galoppeerde. Op het moment dat ik omkeek werd mijn verbazing nog groter. Ik werd gepasseerd door het paard van mijn collega. Maar…..! Zonder collega! Ik kon maar een ding denken! SHIT!!! Ik keek even om mij heen, want waar was mijn collega? Gelukkig hoefde ik niet lang te wachten, want kort daarna zag ik haar met een rood hoofd hardlopend de hoek om komen. Ik kan je verzekeren hardlopen op leren rijlaarzen is echt geen pretje. Ook haar paard rende in de richting van de uitgang van het erf en sloeg daar ook rechtsaf. Ook hij galoppeerde nog even verder. Samen met mijn collega zette ik het op een lopen. Bij de uitgang van het boerenerf sloegen ook wij rechtsaf. Als mensen ons hadden gezien heeft het er, volgens mij, heel koddig uitgezien. Zie je het voor je? Twee politiemensen van de bereden politie die achter hun paard aan rennen! In de verte zagen wij onze paarden staan. Ze stonden bij een weiland, want ja het gras is altijd groener bij de buren, dan bij jezelf! We kwamen dichterbij, maar onze paarden hadden geen aandacht voor het gras in het weiland. Nee, ze stonden te snuiven en te snuffelen aan twee hele kleine pony’s in het weiland. Wij naderden onze paarden heel rustig, dit om te voorkomen dat ze het weer op een galopperen zouden zetten. Dicht genoeg bij de paarden gekomen grepen we de teugels en liepen we weg van de twee kleine pony’s. Op dat moment keken mijn collega en ik elkaar aan en we hebben even heel hard staan lachen. We spraken af dat dit voorval tussen ons zou blijven. We stegen weer op ons paard en stapten verder over het stille boerenlandweggetje. Nog even samen na lachend over de goede afloop! Ik heb geleerd dat politiepaarden af en toe ook even van hun vrijheid wilde genieten. Ook al was dat soms maar heel even!