Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
MIJN EERSTE DODE Het moest er toch van komen. Mijn eerste dode. Ik was al even bezig met mijn stage en waar je toch op hoopt wordt ineens werkelijkheid. Niet voor diegene die het overkomt. Ook niet voor zijn of haar familie, maar voor de ervaring. Een melding van een dode vrouw. Het eerste wat je hebt is wat verwondering. En dan rijzen ineens de vragen. Een dode wat nu? Wat ga ik zien? Kan ik er tegen? Wat moet ik doen en wat vooral niet?! Maar goed je ben politieman, dus je gaat ter plaatse. Ter plaatse aangekomen waren er al ervaren collega’s van de surveillancedienst en zij namen de eerste maatregelen. Het gaf mij de kans om samen met mijn collega rustig te wennen aan het idee dat we zo dadelijk een dode zouden gaan zien. Natuurlijk ik was wel eens naar een begrafenis geweest en natuurlijk heb ik toen in de kist gekeken en heb ik afscheid genomen. Maar dit was toch iets anders. Heel anders. Deze dode was onbekend en de gedachte was: "Wat ga ik straks zien?". Het was in een flat, die uitkeek op een groot voetbalstadion, aan de buitenkant van het centrum van de stad waar ik werkte. Nadat ik wat trappen had beklommen, want als jonge god pak je niet de lift, maar ga je met de trap, kwam ik bij de voordeur van de woning. Ik had nog geen stap binnen gezet, of ik rook een lucht, die mij daarna altijd is bijgebleven. Toen dacht ik dat er in de woning spruiten waren gekookt. Ik weet nu wel beter, het was de lucht van de dood. Of zoals wij dat noemen een lijkenlucht. Als je deze lucht eenmaal hebt geroken vergeet je deze lucht nooit meer. Ik ben deze lucht altijd blijven associëren met de lucht van gekookte spruiten en tot op de dag van vandaag eet ik geen spruiten meer! Ik liep door het gangetje in de richting van de woonkamer. In de woning was het verschrikkelijk warm, volgens mij stond de verwarming op 25 graden! In de woonkamer in een stoel voor de televisie zat een dame. Een oude dame. Ze zat wat onderuit en was bleek! Haar ogen gesloten! Op de televisie was het rad van fortuin( in die tijd een heel populair programma) en het geluid stond nog keihard aan. De oude dame zat daar eigenlijk wel vredig. Ik denk dat ze is overleden terwijl ze naar de televisie keek. Gewoon! Ik heb even gekeken en ben weer weggegaan. Eigenlijk was mijn eerste confrontatie met de dood in mijn werk best vredig. Ik had er vrede mee! Later bleek dat de oude dame er al een dag of twee had gezeten. De collega’s van de surveillancedienst hebben het afgehandeld. Wat was de conclusie van mijn eerste dode? Dat ik tot op de dag van vandaag geen spruiten meer eet! En dat de dood best vredig kan zijn!