Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
MEVROUW SCHOUTEN Als ik mevrouw Schouten zeg weet iedere politieruiter wie ik bedoel. Zeker voor de ruiters in Rotterdam is zij een begrip. En niet alleen voor de ruiters, maar ook voor de paarden. Ik kende mevrouw Schouten niet voor ik bij de bereden politie kwam werken. Maar nu jaren later heb ik nog steeds heel veel respect voor haar. Als jonge ruiter stond ik tijdens mijn eerste voetbaldienst bij het Feijenoordstadion. Ik stond op een rustige locatie in de omgeving van het voorplein. Ik begreep niet waarom mijn paard Chico niet stil wilde blijven staan. Een beetje geïrriteerd corrigeerde ik mijn paard. En nog een keer…. Ik snapte er helemaal niets van. Nu weet ik het wel….. In de verte op de fiets kwam een wat oudere dame aan fietsen. Een mandje voorop en daarin een linnen tasje, als ik mijn niet vergis. Ze trapte stevig door op haar fiets. En nee, ze fietste niet door, maar stopte bij ons. Ze stapte van haar fiets en kwam een praatje maken. Mijn oudere maat bleek haar te kennen en ook de paarden reageerden op haar alsof ze haar al jaren kenden. Ik zag dat de dame vanuit haar tasje een potje met suikerklontjes tevoorschijn toverde. En voor ik er iets aan kon doen duwden Chico en het paard van mijn maat hun neuzen naar voren in de richting van de suikerklontjes. Ik zag in mijn ooghoeken dat mijn maatje iets kreeg toegestopt. En ik hoorde de dame hem toefluisteren: „En wel eerlijk delen!” Nog even kregen de paarden een aai over hun neus en daarna stapte de dame op haar fiets, zwaaide nog even en riep: „Tot de volgende keer!” Ik keek haar na en vroeg heel voorzichtig aan mijn maatje: „Wie was dat?” En terwijl hij een dikke reep Verkade chocolade in tweeën brak hoorde ik hem zeggen: „Dat was mevrouw Schouten.” En die reep chocolade, die hij brak en moest delen, hadden we van mevrouw Schouten gekregen. In de jaren daarna heb ik mevrouw Schouten leren kennen als een lieve vrouw. Die door weer en wind op haar fiets altijd alle ruiters en paarden afging om ze iets te brengen. Niemand, maar dan ook niemand werd overgeslagen. De paarden een suikerklontje en de ruiters een dikke plak chocolade. Ik kan me niet herinneren dat ik haar niet heb gezien tijdens een wedstrijd. Ze was er altijd! Vorige week werd mijn oog getrokken naar een foto op twitter van de Bereden brigade over mevrouw Schouten. Mijn hart maakte een sprongetje. Ik was verrast. Nog steeds….. Ik kon me niet inhouden om even te reageren. Na al die jaren was mevrouw Schouten (94) er nog steeds. Met suikerklontjes voor de paarden en een reep chocolade voor de ruiters. Vandaag lees ik op twitter via de kleinzoon van mevrouw Schouten over de berichten die zijn geschreven over oma Jopie (mevrouw Schouten), haar suikerklontjes en haar repen chocolade. Maar het mooiste was om haar reacties te lezen op die berichten. „Oud vrouwtje?? Zijn ze nu helemaal besodemieterd” en „Reepje chocolade??? Het zijn hele plakken hoor!!” Dat is mevrouw Schouten zoals ik haar ken! Wat mij betreft verdient mevrouw Schouten een lintje. Een lintje met heel veel toeters en bellen! Mevrouw Schouten dank u voor alle repen chocolade, de lieve woorden en alle suikerklontjes voor de paarden. En ik denk dat ik spreek namens alle ruiters van de bereden brigade in de afgelopen 22 jaar.