Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
MAN OP HET TERRAS Sommige mensen heb ik nooit begrepen. En sommige mensen zal ik, denk ik, ook nooit begrijpen. Zoals die man op een terras op een mooie zomerse dag. Op een mooie zomerse dag in juni. Een heerlijk zonovergoten dag met een strak blauwe hemel. Zo'n dag waarop alle mensen in Nederland blij zijn en volop naar terrasjes trekken om daar te gaan genieten van het mooie weer en de mensen die passeren. Je kent dat wel, gewoon heerlijk genieten van je biertje, je wijntje of zoals ik, je cola met ijs! Nou ja, die dag niet, want ik moest werken. Het was in de tijd dat ik bij de bereden politie werkte en mijn surveillances te paard deed. Een hele gave job, tenminste als je het leuk vind om met paarden te werken. Ik vond het geweldig werk en ik heb het altijd met heel veel plezier gedaan. Zeker op mooie zonnige dagen met veel mensen in de stad. Je hebt dan altijd aanspraak en mensen komen vaak de paarden even aaien, wat dan weer een leuk gesprek oplevert. Er zijn ook dagen dat ik het werk heb vervloekt! Als het weer eens regende en niet gewoon regende, maar het echt met bakken uit de hemel kwam. Maar goed, dit was een prachtige dag. Samen met mijn collega stapten we heerlijk door de stad en we hadden hier en daar een praatje. Het was druk in het centrum van de stad, want op een of andere manier hebben mensen dan ineens de behoefte om van alles te gaan kopen. Vooral nieuwe kleding. Je ziet dan vrouwen slepen met van die grote tassen vol met nieuwe kleding, schoenen en niet te vergeten een nieuw luchtje. En vaak zie je daar dan een man achteraan sjokken, die van zijn vrouw mee moest naar de stad, want dat was zo “gezellig”. Aan het eind van de dag ploffen ze dan neer op een terrasje om nog even wat te drinken en dan wordt het voor de man ineens wel gezellig! Ik weet niet hoe dat komt! Komt het door het biertje of zou het komen omdat hij na alle kilometers in de stad even zijn voeten rust kan geven? We hadden in het centrum van de stad, waar ik werkte, een aantal straten waar kroegjes dichtbij elkaar stonden. Vaak hadden die kroegjes, op het trottoir, een terras waar mensen heerlijk konden gaan zitten. Samen met mijn collega stapten wij door een van deze straten en hadden eigenlijk best plezier met de mensen die op de terrasjes zaten. Iemand zegt iets en je zegt dan even iets terug. Vaak is het contact in een fractie van een seconde, maar het maakt het o zo leuk! Op een gegeven moment stapten we langs een terrasje. Op dat terrasje zaten twee mannen en twee vrouwen. De mannen aan het bier en de vrouwen aan een wijntje. Op het moment dat ik samen met mijn collega langs stapte zag ik in mijn ooghoeken iets gebeuren. Ik zag dat een van de mannen zijn hand omhoog bracht en in mijn richting begon te wijzen. Eerst denk je nog: hij steekt zijn hand op, maar nee! Het gebaar wat hij maakte veranderde ineens. Ik zag dat zijn wijsvinger naar voren stond en dat zijn duim naar achteren ging. Ik hoorde dat de man op een gegeven moment riep: “kaboem! En nu zijn jullie hartstikke dood.” Het kwam echt uit het puntje van zijn tenen. De manier waarop hij het tegen ons zei raakte me. Ik ben omgedraaid en ben met mijn paard naar de man toegelopen en vroeg de man waarom hij dat deed? Ik kan mij nog heel goed herinneren wat hij toen tegen mij en mijn collega zei: “Jullie zijn het niet waard om te leven.” Ik heb nog even boos tegen de man gezegd dat ik hem niet begreep en ik ben daarna eigenlijk heel verbouwereerd weg gestapt. Ik begreep niet waarom! Waarom zo’n opmerking? Wat hadden wij de man misdaan? Op dat moment was ik toe aan een bak koffie. Mijn collega en ik zijn stil teruggegaan naar het hoofdbureau en hebben, nog steeds vol ongeloof, een bak koffie genomen en het allemaal even laten bezinken. Ik heb ook nooit begrepen waarom de man dit heeft gedaan. Ik kende hem niet. Ik heb nooit iets met hem te maken gehad. Was het de drank? Was het de warmte? Was het stoer doen tegenover de andere man en de vrouwen? Ik zal het nooit weten! Mensen zijn vaak erg respectloos tegen de politiemensen, maar dat ze een paar minuten later diezelfde politiemensen wel weer eens nodig zouden kunnen hebben, dat beseffen ze niet. En dan wordt er van ons ook verwacht dat we hen weer gewoon helpen en ik weet zeker dat iedere politieman of politievrouw dat ook gewoon doet. Wij, politiemensen, behandelen mensen met respect en politiemensen doen de klussen waar u voor walgt of voor wegloopt, mogen politiemensen een heel klein beetje respect daarvoor terug?