Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
EVEN KORT KEREN Het was een mooie zonnige zondagochtend met een strak blauwe lucht en eigenlijk wel heel erg lekker weer om motor te rijden. Nu heb ik nooit moeite met motorrijden. Sinds jaar en dag zit ik op de motor. De enige keren dat ik niet op de motor stap is als het sneeuwt of ijzelt, dan wordt het voor mij ook te gevaarlijk. Ik had een ochtenddienst en op zondagochtend was er bijna nooit iets te doen en zeker in het gebied waar ik werkte. In een polder komt iedereen wat later uit zijn bed, behalve wij dan! Ik en mijn collega’s waren al weer vroeg aanwezig op het bureau. Op dit bureau was het gebruikelijk dat de surveillancevoertuigen op zondag werden gecontroleerd. Zo werd de olie nagekeken en werd ook gecontroleerd of alle materialen nog in het voertuig aanwezig waren. Ook was het de dag dat de voertuigen gewassen werden en dat was in dit gebied wel nodig. De landwegen lagen soms bezaaid met klei en andere materialen die landbouwvoertuigen lieten vallen. Nadat we al onze klussen hadden gedaan, was er nog even tijd voor een bakje koffie en werd het tijd om te gaan surveilleren. Samen met mijn collega liepen we naar de motoren en maakten wij ze klaar voor de surveillance. Nadat alles was gecontroleerd trokken we onze jassen aan, zetten onze helmen op en reden de poort uit. Ik reed met een wat jongere collega. Een collega die minder ervaring had met het besturen van een motorfiets. Hij vond mij af en toe “gestoord” op de motor. Het is waar! Door mijn ervaring die ik had opgedaan in alle jaren motorrijden had ik redelijk wat lef! Het ging soms hard, maar wel gecontroleerd. Ik deed soms dingen waarvan anderen dachten dat het niet kon met een motor, maar dat noem ik ervaring. Nu moet ik ook even zeggen dat ik al jaren motor rijd. Ik heb mijn opleiding gehad bij de Koninklijke Marechaussee en daarna heb ik binnen de politie nog allerlei rijopleidingen mogen volgen. Ik mag eigenlijk wel zeggen dat ik een redelijke ervaring heb. Op een gegeven moment zagen we een auto rijden en die wij wilden controleren. De auto reed alleen in tegengestelde richting, dus moesten we even keren. Het is mogelijk om heel kort te keren met je motor, het is een bepaalde techniek. Met de ene motor gaat dat wat makkelijker, dan met de andere, maar met de meeste motoren kan het wel! Ik keerde mijn motor en zag dat mijn collega achter mij er iets meer moeite mee had. Ik zag een voetje naar de grond gaan en zag hem even meesteppen. Nadat wij de auto hadden gecontroleerd, waar trouwens verder niets bijzonders mee was, had ik samen met mijn collega even een gesprek. Het ging er over waarom ik wel zo kort kon keren en waarom hem dat (nog) niet lukte. Ook spraken we nog even over bochtentechniek en remmen. Ik heb mijn collega uitgelegd dat je bepaalde technieken alleen maar kunt uitvoeren, als je blijft oefenen. Zoals ik als schreef waren de zondagochtenden, in het gebied waar ik werkte, vaak heel rustig. We reden samen naar één van de industrieterreinen die binnen ons werkgebied lag. Dat was namelijk een mooi terrein om even bepaalde technieken te oefenen. Op zondagochtend is er vaak geen bedrijvigheid op een industrieterrein en zeker niet in het gebied waar ik werkte. Om wat te wennen begonnen we met het snel optrekken en het snel weer tot stilstand komen. Soms rem je zo hard dat je voelt dat de ABS wordt geactiveerd. En dat is de eerste keer dat je dat voelt een heel vreemd gevoel. Vervolgens kwam het wat harder remmen en dan snel keren en dan wel zo kort mogelijk. En met dat keren had mijn collega nou net een beetje moeite. Ik begon op straat hele kleine rondjes te draaien. Cirkels binnen de lijnen van het wegdek en deze maakte ik steeds kleiner en kleiner. Ik hoorde mijn collega naar mij riep: “Dat lukt mij nou nooit.” “Ik begrijp niet hoe jij dat doet.” Ik heb aan de collega uitgelegd wat ik nu precies deed en dat het gewoon een kwestie van techniek en behendigheid was. En ik deed nog even een rondje voor. Ik riep naar de collega: “En nu jij.” De collega zette zijn motor in beweging en begon te draaien. Eerst nog wat onwennig, maar ook zijn rondjes werden steeds kleiner. Ook ik zette mijn motor weer in beweging en begon weer met het draaien van de rondjes. Eerst linksom en direct daarna rechtsom. Terwijl we samen aan het draaien waren gaf ik nog wat aanwijzingen aan de collega. Op het moment dat hij van mij wegdraaide zette ik mijn motor stil en mijn linkervoet aan de grond. Ik deed dat op een niet zo’n handige plaats. Op de grond lag een laagje grind en toen ik mijn voet daar op zette voelde ik dat mijn voet weggleed. Ik had geen tijd meer om mijn voet ergens anders neer te zetten. Mijn voet gleed onder mij vandaan en voor ik het merkte lag ik op de grond. Samen met mijn motor. Mijn linkerbeen lag onder de motor en ik kreeg hem met moeite daar onder vandaan. Juist op het moment dat ik op de grond lag, draaide mijn collega nog even vrolijk een rondje. Ik zag mijn collega opzij kijken en toen nog een keer. Hij bracht zijn motor tot stilstand en bleef even verbaasd zitten kijken. Hij vroeg vol verbazing aan mij: “Wat doe jij daar nou?” Ik weet nog dat ik op een wat vinnige toon tegen hem riep: “Nou, ik lig hier voor mijn lol!!” Ik wurmde mijn been onder de motor vandaan en ik zag dat mijn collega zijn motor op de standaard zette en afstapte. Ik krabbelde overeind. Samen met mijn collega tilde ik de motor weer op zijn wielen. Na een grondige inspectie van de motor bleek dat deze gelukkig niet was beschadigd. Het enige wat echt een dikke deuk had opgelopen was mijn ego. Ik zei tegen mijn collega: “En zo moet het dus niet.” Nadat we nog even hadden gelachen over mijn onhandige valpartij, stapten we weer op en hebben onze surveillance weer vervolgd. Ik had weer wat geleerd die dag! Je kunt nog zo handig zijn op een motor, maar een klein laagje grind kan je een enorme deuk in je ego opleveren!