Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
VAN KOFFIETAFEL NAAR DE STRAAT Om een uur of 22:15 reed ik de binnenplaats van het Bureau aan het Paardenveld in Utrecht binnen. De stad waar ik ooit mijn eerste schreden in het politievak zette. De stad waar ik zoveel plezier had beleefd aan alle mooie eerste ervaringen binnen het politievak. Maar ook de stad waar ik mijn eerste confrontatie met de dood, in mijn politiewerk, had en de eerste blunder in mijn uniform met dank aan de meiden van Schoevers en een lantaarnpaal. Op uitnodiging van Emile mocht ik een nacht meedraaien en meekijken met het horecateam (UIT-team) van de politie Utrecht. Het gaf ook een mooie gelegenheid om in contact te blijven met politiemensen en te horen wat hen bezighoudt. Ik werd hartelijk verwelkomt op het bureau door Emile en we pakten onze eerste bak koffie. Emile en ik hadden al een keer met elkaar aan de telefoon gezeten. We spraken over het politievak en wat we soms mee maakten. De prachtige kanten van het politiewerk, maar ook de minder prettige zaken. En hoe ga je daar dan mee om? Bij onze eerste bak koffie kwamen we nog even op een geslaagde reanimatie van een kind door collega’s een dag daarvoor. Mooi om te horen dat men de collega’s na het incident naar huis heeft laten gaan. Ze hadden genoeg gedaan voor die dag. Ik vond dit geweldig om te horen, dan begrijp je welke impact dergelijke incidenten op collega’s hebben! Na mijn eerste bak koffie begon ik me voor te stellen aan het team van de nacht. En direct voelde ik me welkom. Het voelde als vanouds. Even terug op mijn oude werkplek. Tijdens de briefing werden diverse zaken doorgenomen en de bijzonderheden voor de nacht besproken. Bijzonderheden wat betreft de algemene zaken, maar ook die speciaal betrekking hadden op het horecagebied en het uitgaanspubliek. Tijdens de briefing waren ook de diverse ondersteunende onderdelen aanwezig zoals de bereden brigade en de hondenbrigade. Na de briefing verplaatsten we ons naar de koffietafel in de agentenwacht. Ik raakte aan de praat met de collega’s die die dag daarvoor het kind hadden gereanimeerd. Tijdens het gesprek bleek dat het veel indruk op ze had gemaakt. En dat is natuurlijk logisch. Een reanimatie gaat je niet in je koude kleren zitten. (laat staan als het om een zeer jong kind gaat) Ook niet als je een politie-uniform aan hebt. Wat ook geweldig was om te horen hoe er na een twitterbericht vanuit alle richtingen op het bericht van een geslaagde reanimatie was gereageerd. Ook vanuit de Eenheidsleiding was op een zeer positieve wijze gereageerd. En dat werd gewaardeerd. Volgens de collega’s gaf het waardering voor hetgeen ze hadden gedaan. Wat mij verbaasde was de willekeur van hoe men omgaat met incidenten die impact hebben op collega’s. Het verschil in benadering of beter gezegd soms geen benadering. De collega, van de hondenbrigade die aan dezelfde koffietafel zat, vertelde dat hij enkele weken ervoor tijdens een nachtdienst in de horeca werd geconfronteerd met een man met vermoedelijk een vuurwapen. De persoon reageerde niet op de aanwijzingen die de collega gaf. Hierdoor werd de situatie zeer dreigend. Door externe omstandigheden nam hij de beslissingen dat hij niet kon schieten. Teveel mensen in het uitgaansgebied op dat moment. Naar mijn gevoel een hele goede beslissing. Op een of andere manier wist de collega van de hondenbrigade de man aan te houden en het, naar later bleek, alarmpistool bij hem weg te halen. Een bijzonder dappere actie met een geweldig resultaat. Je verwacht van de leiding dat zij daar ook hun complimenten over uitspreken. Niets is minder waar! Deze collega hoorde niets! Helemaal niets. Wat hem op een of andere manier toch wel dwars was gaan zitten. Voor mij heel begrijpelijk. Ook hij verdiende aandacht van zijn leidinggevende. Ook de leidinggevende had naar mijn mening kunnen en moeten vragen hoe het met hem ging. Ook dit heeft impact op collega’s. Hoe komt het dan dat er voor de collega’s van de reanimatie van het kind zoveel aandacht was en de collega die een verdachte een vuurwapen afhandig maakt niets hoort? Waar ligt dat aan? Ligt het aan het feit dat er bij de melding over de reanimatie veel getwittert is? In beide gevallen hebben de collega’s voortreffelijk gehandeld. Maar ook de collega van het vuurwapenincident verdient evenveel waardering voor zijn handelen. Soms is het maar een kleine moeite, maar je bereikt er als leidinggevende zoveel meer mee. We bleven met een aantal collega’s nog even doorpraten over dit verschil van benadering en dat een blijk van waardering vaak gaat om een klein gebaar. Na onze laatste slok koffie stapten we op en gingen in de richting van onze auto’s of andere vervoermiddelen. Voor mij was dat die nacht een fiets. Ik stapte samen met de collega’s op de fiets, de poort uit en reden in de richting van het centrum van het altijd mooie Utrecht. Het was een mooie avond en de temperatuur voor het uitgaan geweldig. Niet te warm en zeker niet te koud! Een heerlijke zomeravond. We fietsten het centrum van Utrecht in langs diverse uitgaansgelegenheden. Even oriënteren hoe de sfeer in de stad was. De collega’s gingen de eerste gesprekken aan met enkele portiers en eigenaren van bars en clubs. Even laten zien dat ze aanwezig waren en contact leggen. Wat mij vooral opviel was de gemoedelijke sfeer en de onderlinge verstandhoudingen. Veel respect wederzijds. Ook vanuit de rijen bij de clubs geen enkel onvertogen woord in de richting van de politie . Zo fietsten we bij diverse clubs, op meerdere plaatsen in het centrum, langs. De sfeer was ontspannen en gezellig. Op een van de pleinen vond een jongeman het nodig om tegen de kerk aan te plassen. Uiteraard bleef dit niet onopgemerkt bij de collega’s van het horeca-team. Rustig op het gemak fietsten ze naar de jongen en spraken hem aan. Uiteraard was hij snel klaar met plassen. Met een beetje humor schreef de collega een bekeuring uit (of op zijn Utregs een knak). Door de manier van optreden van de politiemensen had de jongen respect voor het werk dat zij deden. Na het uitreiken van de bekeuring bedankte de jongen de politiemensen zelfs nog en liep weg. Hij hees nog even zijn broek goed op voordat hij zich weer in het uitgaansleven stortte. Naar aanleiding van een telefoontje fietsten we in de richting van een van de kroegen. Daar zou iemand zich vreemd gedragen en zou mogelijk in het bezit van drugs zijn. Bij aankomst bleek de man buiten voor de kroeg te staan. De collega’s spraken de man aan. En uiteraard zoals iedereen doet blijf je dan gewoon netjes staan. Of…… toch niet. De man ging er als een atleet vandoor. Een van de collega’s kon niet achterblijven en met een geweldige startsnelheid zette hij de achtervolging in. Samen met de collega op de fiets zette ik mijn voeten op de trappers en zagen we hoe de collega te voet nogmaals versnelde om dichter bij de man te komen. Inmiddels waren de collega’s van de beredenen gearriveerd. In mijn kielzog hoor de ik de hoeven van de paarden over de straat denderen. Ik ben heel even aan de kant gegaan om ze te laten passeren. Ondanks dat ik niet bang ben voor paarden heb ik wel ontzag voor ze. In volle galop kwamen ze voorbij. In een prachtig samenspel van ruiters, bikers en andere politiemensen van het UIT-team werd de man voor het einde van de straat op een zeer vakkundige wijze gevloerd en aangehouden. Bij de man werd uiteindelijk een hoeveelheid drugs aangetroffen Na op straat even te hebben bijgepraat was het tijd voor een bak koffie en een snelle hap. Tijdens de koffie en het eten werden de administratieve afhandelingen van de aanhouding nog even geregeld. En toen ging de horecatelefoon! Bij een van de clubs stond een wat lastige klant voor de deur. Twee tellen later stonden we weer op de pedalen in de richting van de binnenstad. Bij aankomst bleek de opstandige vogel al gevlogen. Na een gesprek fietsten we verder door de binnenstad. Wat mij tijdens de dienst vooral opviel was het contact tussen de politiemensen en de portiers. Elkaar informeren over de gang van zaken en over de sfeer in de stad. De duidelijkheid van de portiers richting het uitgaanspubliek, maar ook de ontspannen sfeer waarin het UIT-team aan het werk is. Dit werkt naar mijn mening zeer de-escalerend en draagt bij aan goede sfeer in de stad. Uiteraard blijven er altijd excessen in het politiewerk. Ik wil de collega’s van het UIT-team en de ondersteunende diensten bedanken voor hun gastvrijheid en hun openheid aan de koffietafel. Ik heb me zeer welkom gevoeld binnen jullie team en ik heb weer veel geleerd. De geluiden die ik heb gehoord aan de koffietafel neem ik graag mee als leermomenten voor anderen.