Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
KOFFIE VOOR EEN HOLLANDER In de tijd dat ik als buurtagent werkte probeerde ik zoveel als mogelijk in mijn wijk te zijn. Nu was mijn wijk niet zo groot (meer een grote postzegel). Ik denk dat het een van de kleinste wijkjes was van het wijkteam, maar daarom niet minder druk. Het was echt een multiculturele wijk. Een wijk met een aantal kroegen, een coffeeshop, een school een moskee en echte stadse problematiek. Een echte stadse wijk met grotere en kleinere problemen en daardoor had ik veel contact met de buurtbewoners. Heerlijk. Af en toe binnenwandelen bij de moskee en regelmatig, in het kader van het schooladoptieplan, lesgeven op de school. Zo had je ook de vaste buurtbewoners waar je regelmatig contact mee had en die je nuttige informatie konden verstrekken. Zo af en toe indringende gesprekken met de jongeren van de wijk, zodat ze de wijk leefbaar hielden. Op een mooie zonnige middag liep ik wat gehaast door de wijk. Ik was op weg naar een vergadering. En ja, ik was een beetje aan de late kant. Ik had dus even geen tijd om met iedereen een praatje te maken. Ik keek strak voor me uit en liep door. Op een gegeven moment hoorde ik mijn naam roepen. Ik hoorde: “Hoi Arthur!” Ik werd door sommige mensen in mijn wijk aangesproken met mijn voornaam. Het was een van de dochters van een Turks gezin dat in de straat woonde. Ze zat samen met haar zus op het trappetje voor de woning heerlijk te genieten van de zon. Ik zag dat ze naar me toe kwam lopen. Ik probeerde door te lopen om te voorkomen dat ik nog later was dan dat ik al was, maar dat lukte maar gedeeltelijk. Ik hoor de jongedame zeggen: “Mijn moeder vraagt of je even koffie komt drinken. Ik moest tegen haar zeggen dat ik even geen tijd had en dat ik onderweg was. Ik hoorde haar zeggen: “Dat kun je eigenlijk niet maken, want dat kan zij opvatten als een belediging.” In haar cultuur was het heel onbeleefd om een uitnodiging van een ouder iemand af te slaan. Ik liep rustig verder en ik beloofde dat, wanneer ik klaar was met de vergadering, ik terug zou komen voor een kop koffie. Ik wandelde snel (bijna rennend) naar mijn afspraak. Ik wilde natuurlijk niet te laat komen. Nog net voor de vergadering begon kon ik aanschuiven en pakte ik een kop koffie. Want daar was ik nu wel even aan toe. Na mijn vergadering wandelde ik terug door mijn wijk en uiteraard was ik mijn afspraak bij het Turkse gezin niet vergeten. De dag was nog steeds zomers en veel buurtbewoners in de wijk zaten buiten. Ik wandelde naar de woning van het gezin en ik zag dat ook zij nog steeds buiten zaten. Ik begroette iedereen en zei: “Ik kom mijn belofte inwisselen.” De moeder van het gezin was inmiddels al naar binnengewandeld omdat zij mij zag aankomen. Ik stond even te praten met de dochter toen ze opstond en naar de gang liep. In de gang hoorde ik haar tegen haar moeder roepen: “Een kop koffie voor een Hollander, Mam!” Verbaasd keek ik haar weer aan. Ik vroeg haar wat ze daar mee bedoelde. Haar antwoord was duidelijk: “gewoon een slappe bak koffie!” “En ik gok dat je er ook nog melk in wilt!?” Mijn antwoord was: “Ja graag!” Even later zag ik haar moeder naar buiten komen met een mok koffie en een schaal Turkse koekjes. Achteraf begreep ik wat ze bedoelde. In het verleden had ik wel eens een kop koffie besteld bij Turkse mensen en die had ik na twee slokken laten staan. Poeh, wat sterk! Samen spraken we, heerlijk genietend in de zon, over de wijk en over hetgeen er in de wijk gebeurde. En onder het genot van mijn heerlijke bak koffie voor een “Hollander” en de heerlijke Turkse koekjes ben ik nog een poosje blijven zitten. Wat kon ik genieten van alle culturen in de wijk.