Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
HOE HET BEGON In 1990 begon ik mijn carrière in wat kleiner korps in het westen van Nederland. Eerst naar de politieacademie en na een jaar opleiding ging ik stagelopen in een wat grotere stad in het centrum van Nederland. Voor mij was het zeker een wat grotere stad, want sinds mijn jeugd ben ik opgegroeid in een plattelands gemeente op de Veluwe. Je kent dat wel, lekker beschermd tussen de bossen aan de ene kant en de koeien aan de andere kant. Uiteraard als je begint met je stage is alles onwennig. Ja, want wie heeft er nu gelopen in een uniform op straat met van alles aan je koppel. Eerst maar eens even wennen aan de cultuur van deze stad. En ja, je moest natuurlijk ook nog alle bezienswaardigheden kennen. Je moest de toeristen wel uit kunnen leggen waar de prachtige plekken van de stad waren. En waar de bussen vertrokken, waar de treinen waren en waar de Universiteit was. En waar je als student een lekker biertje kon gaan drinken. Je begrijpt het al, een soort van wandelend VVV, maar dan met een politie-uniform. Ook al had je een rijbewijs je moest natuurlijk wel even een examen afleggen voor een politievoertuig. Want ja, daar zaten natuurlijk allemaal knoppen op die je in een normale auto niet terug kon vinden. Oh ja, deze voertuigen waren voorzien van automatische versnelling. Ook even wennen voor de meeste aspiranten (leerlingen politiemensen). Een waarschuwing kreeg je van je instructeur in ieder geval mee. Je LINKERVOET blijft op de grond staan bij het rijden. Of om in de taal van de instructeur te blijven: “Wat er ook gebeurd! JE LINKER POOT BLIJFT AAN DE GROND!!!” En had nu niet het lef om die linkervoet op te tillen! Dat had je na één keer doen wel afgeleerd! Het wilde namelijk nog wel eens gebeuren dat collega’s gingen remmen met hun linkervoet en dan stond je toch echt in één keer stil. (normaal gebruik je je linkervoet voor de koppeling. Dit dan weer even voor de niet kenners van motorvoertuigen onder ons ) Na enige tijd mochten we dan toch echt alleen de straat op. En je voelde je toch echt wel een beetje belangrijk, tenminste dat dacht je! Leuk surveilleren te voet door de wijk samen met je collega aspirant! Handen op je rug en vooral blijven wandelen! Heerlijk door het park en de wijken er omheen. Gezellig even een praatje met buurtbewoners. Heerlijk wandelen langs de secretaresseopleiding en even in het voorbijgaan een praatje maken met de meiden, die net de lunch op het trappetje op zaten te eten. Nog even om kijken naar de meiden die nog iets riepen, want het is natuurlijk leuk om iets te roepen tegen twee jongemannen bij de politie. Ik had iets korter moeten omkijken naar de meiden, want dat had me toch een hoop gelach bespaard. Op het moment dat ik weer voor me keek doemde er ineens, vanuit het niets, een hele grote ijzeren staaf op vanuit het trottoir. Zoiets noemt men in de volksmond ook wel een lantaarnpaal! Ik was te laat om die nog te kunnen ontwijken en ik liep vol met mijn hoofd tegen de lantaarnpaal. Wat achter mij, natuurlijk, een hoop gegiebel en gejoel opleverde. Ik heb samen met mijn collega de surveillance in ferme pas voortgezet. Mijn pet weer rechtgetrokken en buiten het beeld van de meiden heb ik even flink op mijn hoofd staan wrijven. Want zo’n paal geeft toch echt niet heel veel mee. Je begrijpt natuurlijk wel dat ik die straat en dat park de weken daarna even heb gemeden. Niet voor die lantaarnpaal, maar wel voor een stel giebelende meiden. Want op een of andere manier kunnen ze zich dit soort gebeurtenissen nog heel lang heugen. Inmiddels is de opleiding daar niet meer gevestigd, maar volgens mij staat die lantaarnpaal er nog steeds……. Ik had die dag een ding geleerd! Niet te lang achterom kijken!