Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
HET GEVECHT DAT JE NIET WILT Samen mijn collega werd ik gestuurd naar een melding van een lijkvinding in een woning. Door de familie was de zoon aangetroffen in zijn woning en bleek te zijn overleden. Op het moment dat wij bij de woning aankwamen waren er al een paar collega’s in de woning aanwezig en zij waren druk bezig om de zaken te regelen. De woning was nogal klein en er waren veel familieleden naar de woning gekomen, wat heel veel onrust in de woning gaf. In een van de kamers aan de voorzijde van de bovenwoning lag, op de grond, het lichaam van een jongeman. Levenloos! Op een of andere manier blijft dat toch telkens een trieste aanblik. Ik heb in mijn politie carrière heel wat dode mensen gezien, maar toch…. Omdat het niet geheel duidelijk was wat er in de woning was gebeurd, werd van de woning een Plaats Delict gemaakt. En werd iedereen verzocht de woning te verlaten om een goed sporenonderzoek te kunnen doen. Dit leverde nogal wat heftige reacties op bij de familie. Zij wilden bij hun zoon, broer en/of neef blijven. Heel begrijpelijk! Een aantal familieleden verliet de woning en werd opgevangen door collega’s buiten de woning. Een paar familieleden moest er echt van overtuigd worden dat zij, in het belang van het onderzoek, de woning moesten verlaten en zij verlieten uiteindelijk ook de woning. We bleven nog heel even praten met de collega’s in de woning. Ook de recherche was inmiddels gearriveerd en was begonnen met het onderzoek in de woning. Op een gegeven moment hoorden wij beneden bij de trap een hoop commotie en zagen we dat er iemand de trap op kwam stormen. Met een hoop geweld en lawaai probeerde een man de kamer te bereiken waar de overleden man lag. De man die met alle geweld naar binnen wilde bleek de broer te zijn van de man die was overleden. Nu begrijp ik die emoties en boosheid wel, maar soms kun je even geen mensen toelaten in een ruimte waar het onderzoek plaatsvindt. We probeerden aan de man uit te leggen dat er onderzoek gedaan moest worden en dat, hoe vervelend wij het ook vonden, hij de woning moest verlaten. De man bleek echter niet voor rede vatbaar en wilde perse naar binnen. Hij probeer ons omver te duwen en toch de kamer binnen te komen. En dan….. Dan sta je voor een dilemma! Ga je iemand, van wie net zijn broer is overleden, aanhouden? Of….. Ondanks alle pogingen lukte het ons niet de man te kalmeren en liepen onze pogingen uit op een vechtpartij. Met veel duw- en trekwerk konden mijn collega en ik de man boeien. Nu stonden we boven aan een steile trap. En moesten we nog naar beneden lopen. De man bleef zich verzetten en met een paar grote stappen stonden we beneden. Op straat werden een aantal van de familieleden in een politiebus opgevangen. We plaatsten de man in dezelfde politiebus, bij zijn familie, en daar kwamen alle emoties los. Kort hierna heb ik de handboeien van de handen van de man gedaan. Uit respect voor hem en zijn familie. Wij zijn naar het bureau gereden en daar hebben wij samen met de familie een bak koffie gedronken en gezorgd dat er opvang voor hen geregeld werd. Het gevecht in de woning is iets dat je niet wilt. Zeker niet met een familielid van een slachtoffer. Tegen de agressieve man is nooit een aanklacht ingediend. Soms sta je voor dilemma’s en moet je als politieman kiezen. Hoe moeilijk dat ook is!