Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
REACTIE UIT FRUSTRATIE Tijdens een redelijk zwoele avond surveilleerde ik, samen met een collega, op de motor door ons gebied. Even voor de duidelijkheid mijn collega reed op zijn motor en ik op mijn motor. Nu zou het zomaar kunnen dat ik met een collega achterop aan het surveilleren zou zijn. Dat was namelijk in het verleden al een keer voorgekomen. Samen met de collega surveilleerde ik over de polderwegen en het was een genot om te rijden. Tijdens de surveillance hoorden we dat onze collega’s naar een melding werden gestuurd waarbij een zoon voor de deur van zijn ouders stond en helemaal door het lint ging. Hij stond zijn ouders te bedreigen en uit te schelden. Tijdens het aanrijden van de collega’s, naar de straat van de melding, zakten mijn collega en ik af om eventueel als back-up te dienen. We cirkelden wat rond in de omgeving van het dorp. Meestal vielen dit soort meldingen mee en als de druk eraf was keerde vaak de rust terug. Maar mijn collega en ik hadden een raar gevoel. Waarom? Dat weet je soms niet. Dat zegt je politiehart. We bleven dus in de buurt hangen. Gewoon voor de collega’s. Op het moment dat de collega’s ter plaatse kwamen was de boze zoon al verdwenen. Het verhaal werd verontrustender toen de melding kwam dat de zoon mogelijk in het bezit zou kunnen zijn van een vuurwapen en dat hij op weg was om zijn witte vrachtwagen te halen. Dat voorspelde niet veel goeds! Een combinatie van een man die flink over de “rooie” is, een vrachtwagen bestuurd en mogelijk in het bezit is van een vuurwapen is een explosieve situatie. Terwijl de collega’s bij de ouders van de man bezig waren, gingen mijn collega en ik op zoek naar de zoon en zijn vrachtwagen. Inmiddels wisten we dat de vrachtwagen van de man vaak geparkeerd stond op een industrieterrein in een dorp in de omgeving. Samen met mijn collega reed ik naar het industrieterrein op zoek naar de vrachtwagen en de boze man. Voor mij stonden een paar dingen vast. Ik nam geen risico. Voor mij zou het een Benaderingstechniek Gevaarlijk Verdachte (BTGV) worden. Een BTGV is een nauwgezette procedure die wordt gevolgd, door politiemensen, als ze te maken krijgen met personen die een vuurwapen bij zich hebben of bij zich zouden kunnen hebben. Voor deze procedure wordt iedere politieman of –vrouw getraind. Maar, ja…. Eerst moesten we de man en de vrachtwagen vinden. Samen met de collega doorkruiste ik het industrieterrein. Straat voor straat. Op een gegeven moment werd ik geroepen door de meldkamer en ik hoorde de centralist zeggen dat we op een andere gespreksgroep zouden worden geplaatst. Ik vroeg nog even: “Wat bedoeld u?” Blijkbaar had men last van onze onderlinge communicatie. Nu snap ik wel dat bij dergelijke (zoek)acties je even op een aparte gespreksgroep wordt gezet, zodat je wat makkelijker kunt communiceren en de anderen minder last van je hebben. Mijn volgende vraag aan de centralist was: “U blijft toch wel meeluisteren?” Het antwoord dat volgde deed me verbazen. Ik hoorde de centralist tegen me zeggen: “Nee, maar als u mij nodig heeft moet u even schakelen! “ Ik was even stil. (En geloof me! Dat ben ik niet snel) Ik maakte nog even een opmerking in de trant van: “Pardon!!” Hierna hoorde ik een zachte klik in mijn oor en ik wist dat ik op een andere gespreksgroep was gezet. Ik heb in mijn helm even een paar hele lelijke woorden gezegd. Mijn collega die een paar meter verder reed heeft ze letterlijk kunnen verstaan. Ik kan je een ding zeggen! Wat was ik kwaad! Ik had geen tijd om lang kwaad te zijn, want we moesten verder zoeken naar de man en de vrachtwagen. Op het industrieterrein konden we de vrachtwagen en de man niet vinden. Rustig op ons gemak reden we via de binnenwegen terug naar het dorp waar de melding was begonnen. Inmiddels was er informatie binnengekomen dat de zoon contact had gehad met een familielid en had medegedeeld dat hij niet zou stoppen als hij de politie zag. Deze informatie maakte het nog gevaarlijker. Een vrachtwagen stop je niet zomaar en zeker niet met twee motoren. Op een gegeven moment zagen mijn collega en ik op een stille landweg een grote witte vrachtwagen op ons afkomen. Er was op dat weggetje geen enkele mogelijkheid om de vrachtwagen te ontwijken. De enige mogelijkheid was de berm. We zagen dat de vrachtwagen ons snel naderde en steeds groter werd. Ik weet nog dat ik tegen mijn collega heb geroepen: “De berm in! De berm in!”. Ik ben samen met mijn collega de berm in gereden en wij hebben op een of andere manier daar de motoren snel neergezet. Hoe snel?? Dat weet ik niet meer precies! De chauffeur bracht zijn vrachtwagen al schuivend naast ons tot stilstand. De deur van de cabine zwaaide open en agressief zwaaiend zat de chauffeur te schelden in zijn vrachtwagen. Samen met mijn collega konden we maar een ding doen en dat was de procedure volgen. Met de hand op mijn wapen hebben we de man uit de vrachtwagen gehaald en geboeid. Nadat de man in een politieauto was gezet, heb ik contact gelegd met de meldkamer. Ik vertelde hen dat we de man hadden aangetroffen en hadden aangehouden. Ik hoorde de centralist vragen: “Waarom zijn we niet van te voren op de hoogte gebracht van de aanhouding?”. Mijn mond viel open! De stoom kwam nu letterlijk uit mijn oren. Ik was woest! Alsof we tijd hadden gehad om te schakelen naar de andere gespreksgroep. Wat……!!! Ik ben naar het bureau gereden en heb eerst een bak koffie gepakt. En ben even gaan zitten om af te koelen. Na een uurtje heb ik de telefoon opgepakt en gebeld met de meldkamer. Gewoon, omdat ik dit even uit wilde praten. Ik kreeg de centralist aan de lijn die mij te woord had gestaan via de mobilofoon. Ik probeerde uit te leggen wat er gaande was geweest. Ik hoorde zeggen dat er geen tijd voor was om dit te bespreken, omdat men bezig was met een melding in de grotere stad in ons gebied. En ik zou teruggebeld worden. (Dat moet nog steeds gebeuren!!) Ik heb nog een ding gevraagd aan de centralist. Of een kogel uit een vuurwapen in de grote stad meer pijn doet, dan op het platteland? Hierna hebben we de verbinding verbroken en is er nooit meer een mogelijkheid geweest om dit te bespreken. Misschien had ik de laatste vraag nooit mogen stellen! Maar deze ontstond door frustratie en miscommunicatie. Misschien ook door mijn verwachtingen dat in mijn nieuwe werkgebied de procedures hetzelfde werkten als in mijn oude werkgebied! Doordat procedures verkeerd worden begrepen en door verkeerde communicatie ontstaan er soms onveilige situaties. Als we tijdens deze procedure op dezelfde gespreksgroep waren blijven staan of als er iemand op onze gespreksgroep had meegeluisterd hadden we beiden waarschijnlijk niet zo gereageerd als nu het geval was. En was de frustratie niet zo hoog opgelopen. Soms komt frustratie niet van buiten de organisatie, maar gewoon van binnenuit. En ontstaat de frustratie alleen maar door miscommunicatie! Ook ikzelf ben nooit meer teruggekomen op dit incident en misschien had ik dat moeten doen……