Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
DIENSTREIS MET EEN LUCHTJE Soms krijg je de mogelijkheid om een buitenlandse dienstreis te maken en die moet je denk ik met beide handen aanpakken. Samen met de collega’s van het Bedrijfsopvangteam (BOT) mocht ik op dienstreis naar Engeland om te kijken hoe daar de opvang van politiemensen was geregeld. En vooral werd er gekeken naar de verschillen en naar welke zaken we van elkaar konden leren. Dus een paar nuttige dagen. Er werd gekozen voor het vliegen. Snel en efficiënt. Het gaf mij een gevoel van een schoolreisje. Een schoolreisje voor volwassenen. Aangekomen op het vliegveld ging het inchecken naar Engeland vrij vlot. Allemaal elektronisch, dus dat kon geen probleem zijn! Het inleveren van de koffers had wat meer gevolgen. Een van de collega’s bleek zijn koffer bij een verkeerde balie te hebben ingecheckt en als die niet op tijd zou worden teruggehaald, moest hij toch een paar dagen doen met hetzelfde ondergoed. Gelukkig was de fout snel hersteld en kon de koffer op de goede band en in de richting van het goede vliegtuig. Nadat we allemaal aan boord van het vliegtuig waren gekomen, begon het gevecht met de iets te krappe beenruimte. Hoe berg je een aantal lange stelten op zonder diegene die voor je zit dubbel te hoeven klappen in zijn stoel. Dan maar schuin en in het gangpad. Niet altijd even handig, maar wel beter dan “slaapbenen”. Nadat we in Engeland waren geland ging het hele gezelschap richting de bagageband. In die ruimte stonden we met een aantal collega’s wat te keuvelen. Wat ons opviel was een hond van de douane die druk heen en weer aan het rennen was op en bij de bagageband. Zo zagen we dat de hond een paar keer ging zitten naast een koffer. En een beetje gniffelend zeiden we tegen elkaar: “Het lijkt wel of die hond iets heeft gevonden!” “Dat wordt leuk als zo de eigenaar de koffer komt halen.” Zo zagen we dat de koffer nog een keer, door de douanier, werd verplaatst op de band en opnieuw ging de hond zitten. Toch wel een duidelijk teken dachten wij zo. En we bleven kijken tot de eigenaar van de koffer zou arriveren. We waren toch ook wel een beetje benieuwd hoe de politie en douane dit in Engeland zouden oplossen. Zeg maar het delen van vakkennis. Nou, daar kwamen we snel achter. Een stukje verderop stond nog een groepje van ons gezelschap te wachten en wat te praten. Eén collega uit dit groepje liep op zijn gemak in de richting van de band om zijn koffer op te halen. Wat mijn verbazing en die van anderen schetste was dat hij precies de koffer pakte waar de hond een aantal malen bij was gaan zitten. Vol verbazing keken wij elkaar aan. Nee, het kon toch niet waar zijn? Terwijl wij elkaar nog stonden aan te kijken, zag ik in mijn ooghoek twee Engelse collega’s naar voren lopen en mijn collega aanspreken. Kort hierna verdween de collega, inclusief koffer, tussen de twee Engelse agenten in naar een klein kamertje. De collega’s en ik, die achterbleven waren in de hal, konden ons niet voorstellen dat er iets mis was met deze zeer integere, ietwat oudere, collega. We begonnen te speculeren over hoe hij gevisiteerd zou worden en wat er in het kamertje gebeurde. Na een tijdje kwam de collega met een brede lach en zijn koffer uit het kamertje wandelen. En wat bleek! Er was een verpakking met paracetamol opengebarsten en die had zich verspreid in de koffer. En de complimenten voor de neus van de hond. Al lachend zijn we naar de collega’s van het wachtende Engelse team gelopen. In de dagen die volgden hebben we veel van elkaar geleerd. We hebben de collega nog jarenlang herinnerd aan zijn dienstreis met een luchtje.