Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
BIJNA KERST Ik was al een paar jaar in de praktijk aan het werk toen ik samen met mijn collega een melding kreeg van de meldkamer. Of we naar een woning wilden gaan in de plaats waar ik toen werkte. Het was denk ik een uur of acht in de ochtend en de dienst was net begonnen. Het was een wat koude winterochtend. Een paar dagen voor kerst. Een buurvrouw had gebeld, omdat ze vanuit de woning van haar buren, een ijzige schreeuw van de buurman had gehoord. Normaal hoorde ze hem nooit, maar op een of andere manier was er nu iets aan de hand in de woning. We gingen ter plaatse en de deur van de woning werd geopend door een wat oudere man. De man klonk wat verward en mompelde veel. Uit zijn woorden begrepen we dat er iets met zijn vrouw was. De man wees ons de weg naar de slaapkamer op de eerste verdieping van zijn woning. In de slaapkamer lag zijn vrouw bleek en met de ogen gesloten. De man mompelde: "Ze slaapt, maar ik krijg haar niet meer wakker." Bij de controle van de ademhaling en de hartslag bleek dat zij deze niet meer had. De vrouw voelde koud aan en was al enige tijd overleden. Alleen haar man wist dat nog niet.. Inmiddels was ook de buurvrouw binnengekomen en zij nam de man mee naar beneden en begon een praatje met hem. Wij bleven boven en keken of wij nog iets voor de vrouw konden betekenen. Ik liep naar de andere zijde van het bed en zag daar een emmer staan. De emmer was voor een groot gedeelte gevuld met een rode substantie. Bloed! Ik denk dat er in de emmer een paar liter bloed zat. In de emmer hing de hand van de vrouw. Vanuit haar onderarm liep een kleine rode streep naar beneden. Nu was het duidelijk dat de vrouw niet was overleden aan een natuurlijke dood. Via de meldkamer werd de recherche gewaarschuwd, forensische opsporing en een arts. Totdat zij ter plaatse waren, heb ik samen met de collega de slaapkamer afgesloten en even gelaten zoals hij was toen we kwamen. De recherche, forensische opsporing en de arts kwamen ter plaatse. De arts constateerde dat de vrouw inderdaad was overleden. De forensische opsporing ging aan het werk! Uit de gesprekken die we hadden met de oude man bleek dat hij nog altijd niet wist wat er aan de hand was. Hij bleef maar volhouden dat zijn vrouw sliep en niet wakker wilde worden. Hoe ga je zo’n man het slechte nieuws brengen?! Er is maar één manier. De directe! Hoe zwaar en moeilijk dat ook is. Toen wij de man vertelden dat zijn vrouw was overleden klonk er maar één grote ijzige lange kreet, die door merg en been ging. Ook door die van mij. Het raakte mij diep! De man zakte bijna door zijn benen. We hebben de man op een stoel bij de eettafel in de woonkamer gezet. De buurvrouw vertelde dat ze de vrouw vroeg in de ochtend een gil had horen slaken. Ik vermoed dat ze dat deed vlak voor ze overleed. Dat schijnt wel vaker te gebeuren, een soort van verzet van het lichaam tegen de dood. En ik had dat al een keertje eerder meegemaakt. De forensische opsporing was ter plaatse en had even hulp nodig. Ik ben naar boven gegaan naar de collega van de forensische opsporing. Mijn collega bleef beneden bij de oudere man samen met de collega van de recherche. In de slaapkamer was het altijd nog onduidelijk hoe de vrouw nu precies om het leven was gekomen. Ja, de emmer bloed was duidelijk, maar op haar armen waren geen grote wonden te zien. Althans niet duidelijk. Samen met de collega van de forensische opsporing gingen we op onderzoek uit. De emmer met bloed werd leeg gehaald. Het enige wat we daarin aantroffen was haar trouwring. Een triest gezicht een trouwring in het bloed. We begonnen de vrouw wat te keren en te draaien, wat een bonkend geluid op de vloer maakte. Mijn collega kwam naar boven rennen om te kijken wat er gebeurde. De man beneden dacht dat zijn vrouw wakker was geworden. Was dat maar waar voor die man. Helaas. Ook voor mij was het geen fijn gevoel als je zo moet omgaan met een overledene. Ook ik gruwel ervan, maar dat ziet vaak niemand. Het voelt soms zo respectloos, ook al bedoel je dat niet zo. In een la in één van de kasten van de slaapkamer vonden we wat medische gegevens van de vrouw. Hieruit bleek dat de vrouw gedialyseerd werd in verband met problemen met haar nieren. Nu bleek ook dat de vrouw een shunt had. Een shunt is een kunstmatige verbinding in het lichaam waar vloeistoffen doorheen kunnen stromen. De vrouw had een shunt in haar arm. Bij nader onderzoek bleek dat de vrouw de shunt op een of ander manier had geopend en het bloed wat daaruit stroomde netjes had opgevangen in de emmer naast haar bed. Dit had ze gedaan tijdens de nacht en terwijl haar man sliep. De man heeft daar nooit iets van gemerkt. Achteraf bleek dat de vrouw van het leven met haar nierziekte zo moe was en dat zij een einde maakte aan haar leven. Nadat wij de woning een beetje hadden opgeruimd en de begrafenisondernemer de vrouw had meegenomen, zochten wij onderdak voor de man. De man was erg van slag en kon zo niet in de woning blijven. We gingen op zoek naar familie. Achter in een lade in een kast in de woonkamer vonden we een oud, een beetje vergeeld, adresboekje. In dat adresboekje vonden we een telefoonnummer van een dochter van de man. Om de opvang voor de man te regelen belde ik met het telefoonnummer van de dochter. De telefoon ging over en ik hoorde dat er aan de andere kant van de telefoonlijn werd opgenomen door een vrouwenstem. Ik vroeg of zij de dochter was van de oude man. Waarop ik aan de andere kant een wat kortaf bevestigend antwoord kreeg. Ik legde de vrouw uit wat er was gebeurd en vroeg de vrouw of zij haar vader kon opvangen, omdat hij zo van slag was. Ook bleek dat de vrouw die was overleden niet haar moeder was. Ik hoorde de dochter via de telefoon tegen mij zeggen: “Meneer u denkt toch niet dat ik mijn hele kerst door die man laat verpesten.” Hierna werd de verbinding resoluut verbroken. Ik heb nog geprobeerd terug te bellen, maar de telefoon werd niet meer beantwoord. Uiteindelijk hebben we de oude man bij het Leger des Heils mogen brengen. Had hij toch nog een beetje kerst. Dit zijn van die momenten die ik nooit meer zal vergeten. Na de dienst ben ik in mijn auto gestapt. Ik heb hard de muziek aangezet en nog even nagedacht over de gedachte van kerst.