Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
AFFLUITEN EN WEGWEZEN Het was een mooie zwoele zomernacht. Een waarbij je alle ramen van je huis opende om nog een beetje frisse lucht te krijgen. En die frisse lucht was er eigenlijk niet. Ook mijn collega en ik reden, met geopende ramen van onze surveillancewagen, door de wijk en we genoten van de rust en het prachtige zomerweer. Zo hier en daar hoorde je zachtjes wat mensen praten. En heel af en toe zag je een bewoner in de deuropening van zijn huis zitten, omdat hij of zij waarschijnlijk de slaap niet kon vatten door het warme weer. Wat was het toch heerlijk in de wijk. Op een gegeven moment werd onze rust ruw verstoord door de stem van de centralist van de meldkamer. Er was een melding binnengekomen over overlast van jongeren op een pleintje in de wijk. Mijn collega en ik wisten waar het genoemde pleintje was en dat daar door jongeren werd gevoetbald. Het was niet vreemd dat er nu juist van dat pleintje klachten kwamen. Het pleintje lag tussen allerlei huizen. Op het pleintje stonden metalen doelen en het werd omringd door grote metalen hekken. En ja… als daar jongeren aan het voetballen waren dan wilde het nog wel eens tekeer gaan. Ik snapte wel dat de buurt klaagde. Zeker als je wilde gaan slapen of als je kinderen lagen te slapen. Het was in de wijk waar ik als buurtagent vaak kwam en over het algemeen kende ik de jongeren die daar voetbalden. Op het moment dat we bij het pleintje aankwamen renden de eerste jongeren weg van het pleintje. We waren nog niet eens uitgestapt! Een aantal jongeren bleef staan. De jongeren die waren weggerend bleven op de hoek van de straat staan en begonnen te schreeuwen en te joelen! Typisch geval van uitdagen! Ach ja….. daar deden we niet aan mee. De jongeren die waren blijven staan daar kende ik de meeste wel van en de meeste kende mij ook. Ik had vaak met ze te maken zowel in goede als kwade zin. Zo als gewoonlijk gaven we elkaar de hand. En langzaam kwam ook de groep jongeren die op de hoek van de straat was blijven staan ook teruglopen. Ook zij kregen stuk voor stuk een hand. Door een van de jongeren werd feilloos mijn reputatie, in de wijk, uitgelegd aan de andere jongeren van de groep. Volgens hem was ik eerlijk, maar je moest niet met me dollen. En je moest me vooral niet boos maken, want dan had je een probleem. En volgens hem kwam ik mijn beloften na. Zijn devies was: “Maak hem niet boos!” Ik heb de jongeren uitgelegd dat het voetballen moest stoppen, omdat de buurt er last van had en er kleine kinderen lagen te slapen. Ook moest iedereen morgen weer aan het werk. En ook voor de jongeren was het tijd om te gaan slapen. Tenminste dat vond ik. Uiteraard zei ik dit met een glimlach op mijn gezicht! Want ook ik wist dat er van slapen, bij deze jongeren, niet veel terecht zou komen. Nee, want slapen deden ze overdag. Uiteraard kwam er een storm van protest en het “ja, maar…” was niet van de lucht! Ik gaf ze 10 minuten de tijd om in te pakken en weg te wezen. Al mopperend liep de groep bij me vandaan! Ik gaf ze nog wel even de waarschuwing mee dat ik terug zou komen! En wel na 10 minuten! Ook mijn collega en ik vertrokken weer. Uiteraard wetende dat we na 10 minuten weer dezelfde groep zouden vinden op het pleintje. Ach, zo is het nu eenmaal. Dat weet je. Na een rondje te hebben gemaakt door de wijk keerden we terug naar het pleintje. En wat denk je? Ze waren er nog! En ze waren nog even hard tegen de bal aan het trappen. Nog voor ik uit de auto stapte stonden de eersten alweer aan het einde van de straat, zij voelden de bui al hangen. En je hebt altijd jongens die bleven staan. Ik vind ze altijd dapper, maar ook vooral eerlijk! Nadat ik had uitgelegd, aan de groep die was blijven staan, dat het nu wel welletjes was geweest en dat ze echt moesten maken dat ze wegkwamen. En dat degene die nu nog bleef niet moest zeuren wanneer hij een boete kreeg voor het geven van overlast! Ik pakte mijn dienstfluit en blies erop! En riep: “En nu wegwezen!” Ik ben blijven staan en ik ben met de jongeren geen discussie meer aangegaan. Al mokkend dropen de jongeren af. Het pleintje was leeg! En het bleef die avond (nog lang) rustig op het pleintje!