Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
VERHALEN
ACHTERVOLGING OP HET SPOOR Hoe verder je komt in je stage, hoe meer je mag doen. Op een gegeven wordt je ook gekoppeld aan collega’s die al wat langer meelopen binnen de politie. Er kwam een melding via het hoofdbureau over een jongeman die zich vervelend gedroeg in een bus. Of beter gezegd op de bus. De jongen was via het luik van de bus op het dak geklommen en was aan het surfen geslagen op het dak van de bus. De melding viel vlak bij het bureau en wij zaten net aan de koffie. En samen met mijn collega zetten we het op een rennen. Al wat buiten adem zagen we de bus in de verte staan. De jongen had ons natuurlijk al zien aankomen en sprong, heel gracieus, van het dak van de bus. Hij kreeg van mij daarvoor een 8,9. Als ik dat namelijk had gedaan, toen nog iets beter getraind dan nu, had ik zeker iets gebroken! De jongeman landde en zette het op een rennen. Nu werkte ik in een stad met een van de grootste verkeersknooppunten op het gebied van de spoorwegen in Nederland. Maar dit even terzijde. In het begin ging het nog wel, straatje door, steegje in! Ik kon hem aardig bijhouden. Niet vergeten dat ik al mijn materialen moest meesleuren en hij gewoon in zijn T-shirt en op zijn sportschoenen liep! Maar goed ik was toen in topconditie! En het zou mij toch niet gebeuren dat zo’n snotaap mij eruit zou lopen. Ondertussen moest ik via de portofoon ook mijn positie blijven doorgeven. Stratenkennis was toen echt van belang. Ondanks alles wist ik de jongeman toch aardig bij te houden, maar hij wilde kostte wat het kostte aan mij ontkomen. Terwijl hij voor me uitrende zag ik dat hij een talud aan het beklimmen was en boven aangekomen sloeg hij rechtsaf! Ho, maar wacht even! Dat is een van de drukste spoorlijnen van Nederland en die gaat richting Centraal Station. En zo grote gele “Hondenkop” geeft echt niet mee en dan maar niet te spreken van zo’n intercity! Nou, ja oke! Ik ook maar naar boven! Boven aangekomen even goed kijken naar links en naar rechts of er niet een grote gele jongen spontaan wil passeren. Via de portofoon gaf ik mijn positie door en vroeg of het mogelijk was dat de treinen met een “last” gingen rijden. In de volksmond vraag je dan eigenlijk of de treinen wat minder hard kunnen gaan rijden. Maar omdat we samen echt op het spoor aan het rennen waren werd het hele treinverkeer op dat spoor stilgelegd. En als in deze stad een spoor wordt stilgelegd ligt eigenlijk alles stil! Ooit hard gelopen op het spoor!? Nou, dat zou je eens moeten doen! Is goed voor je conditie en je evenwicht. Zeker met de lengte die ik heb! Je kunt net niet je passen afmaken! Of je moet hele grote passen nemen of net iets kleinere. Al met al lekker even hardlopen is het niet. En op een of andere manier had de jongeman, voor me, daar nou net geen last van. Hij vloog over het spoor! Net een intercity! Kwam hij toch nog op tijd op het Centraal Station! En je wilt niet weten wat voor een viezigheid er op het spoor ligt! Zeker toen de meeste treinen nog een open toilet naar het spoor hadden! Daar heb je op dat moment geen oog voor en het was me er alles aan gelegen om die jongeman te pakken. Hijgend en puffend rende ik verder over het spoor en heel langzaam kwam ik dichter bij, maar ook heel langzaam zag ik het Centraal Station dichter bijkomen en ik was nog geen trein tegengekomen. Zouden dan toch alle treinen met een last rijden?! En zachtjes achter mij aankomen?! "Nog even", dacht ik," nog heel even en dan heb ik hem!" Al rennend en strompelend kwamen we samen het Centraal Station binnen. Ik kan me nog de verbaasde blikken van de mensen op het perron herinneren. Die hadden natuurlijk iets heel anders verwacht. Niet een of andere tiener met een politieman, die hijgend en puffend als een stoomlocomotief het Centraal Station binnen kwamen stormen. Nog net voordat de jongeman het perron op kon duiken, kon ik hem tackelen en daar lag hij op het spoor en ik er boven op. Ik kon bijna niets meer zeggen. Ik kon hem nog net meedelen dat hij was aangehouden voor baldadigheid. Met mijn laatste adem vroeg ik aan mijn collega of hij, met de auto, mij even kon komen ophalen op het Centraal Station. Ik hoorde dat de collega via de portofoon zei: "Dat kan wel, als jij mij eerst even de sleutels van de dienstauto komt brengen!!" O Ja, dat was waar, die zaten in mijn broekzak, want ik had kort daarvoor in de dienstauto gereden! Het duurde even, maar uiteindelijk werden we opgehaald door een paar andere aardige collega’s Achteraf blijkt dat ik het gehele treinverkeer rond de stad goed had ontregeld! En weer had ik iets geleerd! Als de treinen te laat aankomen op het Centraal Station, dan komt dat misschien wel door de politie!