Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
PTSS/STRESS
UPDATE NA LANGE TIJD Ik weet dat deze website dagelijks door heel veel mensen wordt bezocht. Ik weet ook dat heel veel mensen de verhalen die op de website staan lezen en dat veel mensen iedere week weer zitten te wachten op een nieuw verhaal. In de afgelopen weken ben ik door persoonlijke omstandigheden niet toegekomen aan het schrijven op de website. In de afgelopen weken is vast komen te staan dat ik waarschijnlijk niet binnen de politieorganisatie kan blijven werken. Niet omdat ik dat niet zou willen, maar omdat mijn gezondheid bovenaan staat. Ook is gebleken dat er binnen de politieorganisatie geen plaats meer voor mij is. Dit is onder andere het gevolg van mijn PTSS, waardoor ik niet meer terug kan naar mijn oude werkplek, maar ook een reorganisaties en bezuinigingen binnen de politie. Niemand is schuldig aan het feit dat ik niet meer binnen de politieorganisatie kan blijven werken. Het is nu eenmaal zo! Met heel veel pijn in mijn hart moet ik mijn functie binnen de politieorganisatie gaan verlaten. Het werk waar ik mij in alle jaren, dat er heb gewerkt, zo op mijn plaats heb gevoeld. Nooit heb ik spijt gehad van mijn keuze van 20 jaar geleden. Nooit heb ik mij gerealiseerd, dat ik ziek zou kunnen worden van mijn werk. Nooit heb ik gerealiseerd dat ik vroegtijdig zou moeten stoppen met mijn werk als politieman. Geen dag ben ik met tegenzin naar mijn werk gegaan. En nu ben ik zachtjes bezig met het nemen afscheid van mijn werk en de dingen die ik al die jaren heb gedaan. Met een traan heb ik vorige week mijn uniform en mijn spullen in dozen gedaan, zodat ik ze binnenkort kan gaan inleveren. Bij het leeghalen van de kasten kwamen er veel goede herinneringen boven, maar ook verdriet van alle dingen die ik heb gezien. Herinneringen aan de goede dingen die ik met collega’s heb beleeft, maar ook het verdriet over de collega’s die er niet meer zijn. Herinneringen aan de humor die op straat ligt en het verdriet wat er vaak is achter de voordeuren van de woningen. Herinneringen aan de vreugde die politiemensen hebben om hun werk te doen, maar ook de frustraties die wij oplopen in ons werk. Herinneringen aan de frustraties door de dingen die wij meemaken op straat, maar ook de frustraties die wij oplopen door de bureaucratie waar wij soms tegen aanlopen in ons werk. Nu mijn chefs hebben aangegeven dat er geen plaats meer is binnen de politieorganisatie moet ik mij gaan richten op de dingen die er zijn buiten de politieorganisatie. Ik zit ineens bij een re-integratiebureau. Wie had dat kunnen denken!! Ik moet testen maken, omdat moet worden bepaald welk niveau ik heb en wat ik buiten de politieorganisatie kan. Ik heb heel veel cursussen gedaan binnen de politieorganisatie, maar wat zijn ze waard in de burgermaatschappij! Wie bepaald dat? Waar kan ik nu gaan werken?? Wie wil met mij in zee? Ik zal moeten gaan solliciteren naar een functie in de burgermaatschappij. Ik moet nu gaan bepalen welk werk ik leuk vind. Ik moet nu heel veel keuzes maken. En soms vraag ik mij af: “Wil ik deze keuzes wel maken?” In alle jaren dat ik bij de politie heb gewerkt, was het een soort familie voor mij. Het was een veilige haven. Ik wist wat ik deed en ik wist dat ik heel veel kon! Ik ken mijn capaciteiten! En nu! Nu moet ik gaan beslissen wat ik moet gaan doen. Soms maakt het mij onrustig. En soms geeft het spanning! Want binnenkort is waarschijnlijk alles anders! Nu het er naar uitziet dat ik weg zal gaan bij de politieorganisatie, wil dat niet meer zeggen dat ik mij niet meer zal inzetten voor collega’s. Ik zal zeker een spreekbuis blijven voor de mensen die zijn getroffen door een stressgerelateerde ziekte zoals PTSS. Met mij gaat het steeds beter en ik weet dat ik in Nederland veel heb losgemaakt. Ook dit gegeven heeft mij de afgelopen weken beziggehouden. Ik weet dat er nog veel collega’s zijn die niet de erkenning hebben gekregen, die ik wel heb gekregen. Naar aanleiding van de uitzending van EenVandaag heb ik veel dingen gelezen en gehoord die binnen onze politieorganisatie anders zouden kunnen en misschien wel zouden moeten. Ik zou graag van collega’s willen weten of er behoefte is om met elkaar te praten over de gevolgen van een stressgerelateerde ziekte binnen de politieorganisatie. Ik zal zeker op deze site blijven schrijven hoe het met mij gaat en ik ga weer proberen om iedere week een verhaal te plaatsen op de site uit mijn carrière als politieman. De verhalen zijn voorlopig nog niet op en er zullen nog vele verhalen volgen. En een ding weet ik zeker! ALLES KOMT WEER GOED!