Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
PTSS/STRESS
RESTSCHADE (2) In het afgelopen jaar heb ik op vele plaatsen binnen de politieorganisatie en daarbuiten lezingen gegeven over de impact van het politiewerk en welke gevolgen deze impact van de stress in het politiewerk kan hebben. Als we er niet op tijd bij zijn kan dit vervelende gevolgen hebben en lijden tot stress-gerelateerde ziekten, zoals een burn-out of zelfs PTSS (Post Traumatische Stress Stoornis). Door de aard van het politiewerk is stress in het werk niet te voorkomen. Hierdoor is ook het risico van het krijgen van een stress-gerelateerde ziekte (zoals PTSS) wel degelijk aanwezig. In mijn lezingen geef ik vanuit mijn eigen ervaringen aan wat mij is overkomen en wat de gevolgen voor mij zijn geweest. Welke signalen gaf ik af en welke heb ik zelf niet herkent, maar ook welke signalen heeft mijn omgeving niet opgepikt. Of kon ik ze zo goed verbergen dat ze niet opvielen? Wat had ik zelf kunnen en moeten doen!? Wilde ik wel toegeven dat het niet goed met mij ging? Wilde ik niet laten zien dat ik aan het afglijden was? Hield ik me groot? Was ik op de vlucht geslagen voor mijzelf? Wat hadden mijn collega’s en leidinggevenden aan mij kunnen en misschien wel moeten merken? Veel vragen waar ik nu antwoord op probeer te geven. Tijdens mijn lezingen heb ik het ook over de restklachten of restschade. Veel politiemensen die zijn behandeld voor onder andere PTSS hebben last van klachten die zij voorheen niet hadden. Dan gaat het over klachten zoals concentratieproblemen, dingen soms niet goed kunnen herinneren of soms nog, tijdens stress- of spanningsmomenten, agressief gedrag vertonen. Dit kan soms voor de omgeving heel vervelend zijn. Vaak kunnen andere collega’s en ik, die last hebben van restklachten, met deze klachten omgaan en merkt de omgeving weinig van deze verschijnselen. Deze restklachten kunnen worden veroorzaakt door verhoogde spanning, het zien van beelden of het horen van geluiden, maar het kunnen vele onverwachte zaken zijn. Zaken waar je soms zelf geen invloed op hebt. In het afgelopen jaar heb ik diverse malen te horen gekregen dat ik, of collega’s die nog last hebben van restverschijnselen, niet zijn uitbehandeld! Zijn dit normale verschijnselen? Ben ik dan niet uitbehandeld? In mijn blog restschade geef ik een omschrijving van de gevolgen voor mij en mijn omgeving. Het blijkt wel degelijk dat er restklachten kunnen blijven bestaan. Ook als je bent behandeld voor PTSS, kun je restklachten blijven houden. Heel veel collega’s kunnen met deze klachten heel goed omgaan, echter een heel klein deel van de collega’s raakt zo beschadigd dat zij niet meer hun taak kunnen uitoefenen of arbeidsongeschikt raken. Ik vergelijk PTSS wel eens met een wondje. Op deze wond ontstaat een korstje. Met het korstje kun je heel goed je werk doen of verder leven. Maar soms komt er iets of iemand langs die het wondje even openkrabt en heb je last van de restklachten. Heel vaak weten de collega’s zelf precies hoe zij weer tot rust moeten komen en sluit het wondje zich weer vanzelf.