Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
PTSS/STRESS
RESTSCHADE Ik weet niet of restschade het juiste woord is, misschien is nevenschade een beter woord. Ik weet het niet precies. Ik weet dat het bestaat, maar ik kan het soms niet duiden. Ik hou het even op restschade, maar als u een beter woord heeft dan hoor ik het graag! Nadat ik was behandeld voor mijn PTSS merkte ik, maar ook mijn omgeving dat ik toch wel ben veranderd. Is mijn oude “ik” weer helemaal terug of is het anders? Veel dingen zijn ten goede verandert, maar er zijn ook een paar dingen echt anders geworden in mijn leven. Ik probeer iedere dag positief naar voren te blijven kijken en eigenlijk lukt me dat heel vaak. Zeker voor de buitenwereld! Ik merk dat ik nog altijd erg gedreven ben en dat dat nog steeds een van mijn valkuilen is. Ik moet soms door mijn omgeving worden teruggehaald en worden aangespoord om het rustiger aan te doen. Vaak doe ik dat dan ook. Ik heb ook geleerd beter mijn eigen signalen te herkennen, maar soms…. Soms merk ik dat ik even over de lijn heen stap! Ik wil nog alles, maar merk dat ik niet alles meer kan. Het zijn soms maar kleine dingen, maar wel zaken die mij irriteren. Het kunnen dingen zijn die niet direct lukken of het zijn irritaties van buitenaf. Iets waar niemand iets aan kan doen. Soms is het het missen van het werk als politieman. Ja, het missen van het werk als politieman! Ook al doe ik nu hele mooie dingen, soms mis ik gewoon mijn oude job. Ik kijk dan even achterom over mijn schouder en focus me dan weer op de dingen die ik nu doe. De mooie dingen! Ondersteuning bieden aan (oud)collega’s (politie/hulpverleners) en zaken inzichtelijk maken voor de maatschappij. Maar ook het geven van lezingen aan verschillende organisaties, om daar weer te geven welke impact het werk als hulpverlener heeft. Ik geniet van de dingen die ik nu kan en mag doen. Iedere dag weer! En iedere dag is voor mij weer een mooie dag. Ik merk dat ik soms door zaken uit het veld word geslagen en dat ik dan even tijd nodig heb om te herstellen. Het lijkt soms langer te duren dan vroeger. Vaak ventileer ik deze dingen niet naar de buitenwereld, maar reageer ik ze wel af op mijn partner. Zij moet het dan nog steeds verduren. Ik ben blij dat zij er is en dat zij zaken herkent. Ook mensen, die mij wat beter kennen, pikken mijn signalen op en wijzen mij er dan op. Vaak wuif ik ze weg, terwijl ik weet dat ze gelijk hebben. Is het toch nog steeds een vorm van niet zwak gevonden willen worden? Het niet toe willen geven aan hetgeen je is overkomen of gewoon door willen gaan waarmee je bezig bent? En misschien is het wel een combinatie. Ik heb geleerd om te gaan met de dingen die mij raken. Ook al merk ik dat, wanneer ik vermoeid ben of teveel dingen doe, ik uit balans raak. Ik raak geïrriteerd en dreig dan terug te vallen in mijn oude gedrag. Het gedrag dat ik vertoonde tijdens mijn ziek zijn. Ik weet dat ik erg gevoelig word voor prikkels en soms ga ik zo ver dat ik een ruzie probeer uit te lokken met mijn partner. Mijn partner en ik hebben de afspraak dat wanneer een van beiden merkt dat de irritaties te hoog oplopen we even ieder ons eigen plekje gaan zoeken. Vaak probeer ik dan voor mijzelf de rust te zoeken in de polder en het fotograferen. Of op mijn werkkamer! Vaak hebben mijn partner en ik daarna wel een gesprek over onze irritaties. Hoe lastig dat soms ook is. We proberen vooral te blijven praten. Ik merk ondanks dat ik hersteld ben en positieve dingen aan het doen ben er toch een soort van restschade is. En hier zal ik op mijn manier moeten leren leven. Hoe lastig dat soms ook is!