Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
PTSS/STRESS
EINDE NA 21 JAAR Het is al weer even geleden dat ik iets heb geschreven op deze website. Een paar maanden niet schrijven is eigenlijk niet de bedoeling. Er is in de afgelopen maanden zoveel gebeurd en ik moest even heel veel dingen op een rijtje gaan zetten. Zoals ik al schreef in een van de laatste blogs dat het er naar uit zou gaan zien dat ik de politie moest gaan verlaten. Nog een paar dagen en dan is het zo ver. Met pijn in mijn hart zal ik afscheid gaan nemen van mijn geliefde werkplek en alle lieve, mooie, hartverwarmende collega’s. De collega’s die mij in de afgelopen jaren hebben gesteund in al mijn pijn en verdriet. Maar ook in mijn goede tijden. Waar ik veel gelachen heb met alle collega’s waarmee ik heb samengewerkt. Zo hard gelachen dat ik er gewoon buikpijn van had. De collega’s waarmee ik dingen heb gedaan, waarvan anderen alleen maar konden dromen. Het werk als politieman! Het werk wat mij heeft gemaakt tot wat ik nu ben. Op 1 maart 2011 zal mij door de korpschef eervol ontslag worden verleent. Niet omdat ik dat zo heel erg graag wilde, maar gewoon omdat er binnen de politieorganisatie geen passende werkplek meer voor mij is. Maar ook omdat er binnen de politie bezuinigd moet gaan worden en omdat de politie gaat reorganiseren. Na 22 jaar is het zwaar om voor iets anders te kiezen, maar het is mij gelukt. Ik ga een nieuwe en een andere toekomst tegemoet. Een mooie en een uitdagende. Iets nieuws. Ik ga iets doen waar ik goed in ben en wat ik er altijd al heb gedaan. Ik ga fotograferen in mijn eigen bedrijf. Ik ga mensen van een andere kant bekijken. Ik ga de mensen vastleggen op een manier zoals ze zijn. Vanuit alle eenvoud tot aan het meest extravagante. De politie heeft mij gedeeltelijk geholpen met het opstarten van het een en ander, maar nu ga ik het verder helemaal zelf doen. Wat een uitdaging! Wat geweldig. Ik kan nu na bijna twee jaar weer voluit zeggen: “Wat is het leven toch mooi.” Sommige dingen bevreemden mij wel! Ik ben ziek geworden door het werk dat ik bij de politie heb gedaan. Door het geweld, maar ook door de ellende die ik heb gezien. Soms vraag ik mij wel eens af waarom ik dit heb gekregen en anderen niet. Ik weet inmiddels ook dat ik niet de enige ben in Nederland. Door alle mailtjes die ik heb gekregen en gesprekken die ik inmiddels heb gevoerd met collega’s weet ik dat er nog veel meer collega’s zijn die hetzelfde hebben als ik. Of hebben gehad! Wat mij wel opvalt is dat, wanneer ik op 1 maart 2011, de politie zal gaan verlaten, de politieorganisatie nooit meer verantwoordelijk voor mij zal zijn. Ook niet als ik over een aantal jaren weer last krijg van de PTSS dat ik bij de politie heb opgelopen. Raar toch! Ik heb deze ziekte toch gekregen door het werken bij de politie en door het blootgesteld worden aan de dingen die ik met hart en ziel heb gedaan voor de politie. De politie heeft geen zorgplicht? Terwijl Defensie dat wel heeft. Wie zorgt er voor mij als het weer verkeerd gaat!? En wie zorgt er voor mijn partner en kinderen als het echt mis gaat? Is de politie eigenlijk dan niet meer verantwoordelijk voor hetgeen ik in het verleden ben tegengekomen! Blijft de politie voor deze dingen eigenlijk niet altijd verantwoordelijk? Blijkbaar niet! Blijkbaar is het mogelijk dat een organisatie, waar ik zo lang voor gewerkt heb, zijn handen van mij af kan halen. Ik bedoel dit trouwens niet naar de korpsen waar ik heb gewerkt. Ik bedoel dit meer in het algemeen. En ik denk dat de nieuwe politieorganisatie meer mag gaan kijken naar de geestelijke en fysieke gesteldheid van hun mensen. Ik ga straks met ontslag, maar dat wil niet zeggen dat ik mij niet meer zal inzetten voor de collega’s met PTSS of een andere stress-gerelateerde ziekte. Ik heb in de afgelopen periode overal contacten opgedaan. Deze contacten kan ik gebruiken om voor anderen de zaken beter te regelen. Ik hoop dat ik in de toekomst, samen met andere collega’s, meer kan gaan vertellen over wat PTSS is en wat we er aan kunnen doen om het eerder te herkennen. Ik heb al eerder aangegeven dat we de signalen kunnen herkennen en dat we meer aan de voorkant van de ziekte moeten gaan staan. Alleen zo kunnen we het ziekteproces voor collega’s verkorten en kunnen we politiemensen beter begeleiden in hun ziekteproces. En de leiding moet eerder gaan erkennen dat politiemensen ziek kunnen worden van het werk dat ze uitvoeren. Want we kunnen ziek worden door het werken bij de politie. Het zijn werkzaamheden waar anderen vaak voor weglopen en wij, politiemensen, moeten soms onder zware omstandigheden werken. Vaak fysiek, maar zeker ook geestelijk. Ook moeten we zelf leren om signalen beter te herkennen en we moeten durven te zeggen dat het soms niet goed met ons gaat. Alleen als we zelf durven te zeggen dat het niet goed gaat en ook zelf durven hulp te zoeken, kunnen we werken aan een oplossing. We kunnen niet alleen onze bazen de schuld geven, maar we moeten ook kijken naar hoe we zelf omgaan met onze emoties. Ook moeten de partners van politiemensen verteld worden wat de signalen zijn van PTSS of een stress-gerelateerde ziekte. Zij zijn vaak nog beter in staat om eerder de signalen te herkennen. Ook voor hen moet er aandacht zijn vanuit de politieorganisatie en eventueel de hulpverlening, want niet alleen degene die PTSS of een stress-gerelateerde ziekte heeft is slachtoffer, maar ook zijn/haar partner en/of kinderen. Wij politiemensen zijn geen mensen zonder gevoel. Ook politiemensen zijn gewoon mensen. Ook wij, politiemensen, kennen het gevoel van walging als we weer eens midden in het braaksel van een ander grijpen. Ook wij kennen het gevoel van afschuw als we weer eens bij een ongeval komen en we mensen niet meer kunnen herkennen. Er wordt dan van ons verwacht dat we levensreddende handelingen plegen, terwijl we soms al weten dat het te laat is. Ook wij kennen het gevoel van medelijden bij een vrouw die door haar man zeventien jaar werd mishandeld en zo hard en vaak sloeg tot hij geen kracht meer had om haar te slaan. Gewoon omdat hij dat wilde! En dat hij dat deed uit bestwil voor zijn vrouw! Ook politiemensen kennen woede op het moment dat ze in verhoor zitten met iemand die een meisje heeft verkracht en verteld dat hij er niets aan kon doen. Want ze zei toch geen nee tegen hem. En bij de muziekclips is het toch ook allemaal normaal?! Soms had ik zin om dat soort mensen over een tafel te trekken, maar ik deed het niet en ging verder met mijn werk. En op naar de volgende klus! Want het hoort er allemaal toch bij! Dat is toch politiewerk! Toch! Politiewerk is ook samen het verdriet dragen bij de dood van een collega! Samen de kist dragen en de laatste groet brengen. De saamhorigheid na een zware klus! Een hand op je schouder van een collega! Een bak koffie en samen even lachen. Soms elkaar in de nacht even bellen, als je weet dat de ander ook niet kan slapen, en zeggen dat we soms gewoon een klote beroep hebben en dat de klus toch wel heel zwaar was! Ik dank al mijn collega’s waar ik de afgelopen jaren mee heb mogen werken. Ik dank de collega’s die mij hebben gesteund in mijn herstel. Ik dank mijn korps die veel voor me heeft gedaan! Ik dank iedereen die mij in de afgelopen jaren berichtjes stuurde om mij een hart onder de riem te steken. Ik ben blij dat ik in de afgelopen jaren zoveel mensen heb kunnen helpen. Ik heb veel geleerd van de mensen die op straat leefden en mij hun verhaal wilden vertellen! Ik ben trots op die mensen! Die mensen zijn sterk! Ik ben blij dat ik nabestaanden soms heb kunnen troosten en heb kunnen bij staan in hun verdriet. Ik kijk terug naar de dingen die ik heb gedaan en bedenk dat ik dingen niet anders had kunnen doen, dan dat ik heb gedaan. Ook al had ik gehoopt dat dingen soms anders waren gelopen. Het zijn dingen die ik voor altijd bij mij zal dragen en ik kan terugkijken op een geweldig beroep. Voor de mensen die denken dat dit mijn laatste verhaal was. Nee, hoor! Ik blijf gewoon schrijven met verhalen uit mijn politiewerk. Het blijven verhalen met emoties. Soms met een lach en soms met een traan. Het volgende verhaal zit er al weer aan te komen…..