Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
PTSS/STRESS
BREKEND GLAS Daar zit je dan schrijvend aan een blog. Geconcentreerd en met veel aandacht probeer ik altijd mijn blogs en verhalen te schrijven. De ene keer gaat het schrijven sneller dan de andere keer. Vaak heb ik muziek of de televisie aanstaan. Gewoon zachtjes op de achtergrond. Als een soort ruis. Op deze manier werk ik prettig en lukt het telkens weer om een verhaal of een blog te schrijven. Zo ook op maandag 15 april 2013 in de avond ik zat te werken aan een blog. Het was stil in huis en zachtjes op de achtergrond stond de televisie aan. Aan de andere kant van mij stond mijn tablet met daarop draaiend mijn twitter. Mijn aandacht werd getrokken door een paar berichten op twitter dat er iets gaande was tijdens de Marathon van Boston en deze berichten werden steeds sterker. Nieuwsgierig als ik ben schakelde ik door naar een Nederlandse nieuwszender, alleen daar was nog niet veel bekend. Ik schakelde naar CNN en daar begonnen langzaam de berichten binnen te komen. Ik schreef nog even verder aan mijn blog. Ik heb de televisie iets harder gezet om het nieuws een beetje beter te kunnen volgen. Op een gegeven moment hoorde ik het geluid van springend glas en keek verschrikt op naar de beelden op de televisie. Het was het geluid van kleine stukje glas die wegsprongen en terecht kwamen op straat. Op een of andere manier raakte het geluid, van het springende glas, mij. Ik bleef naar de beelden kijken en telkens als ik de explosie zag hoorde ik niet de klap van het explosief, maar alleen het heel zachtjes rinkelen van het brekende glas. Het geluid was soort trigger voor me. Ik stopte met schrijven en ik heb een paar dingen getweet over het incident in Boston. Na twee keer de explosie en de eerste beelden van gewonden te hebben gezien heb ik mijn televisie uitgezet. Ik ben even bij mijn partner gaan zitten. Gewoon stil en me nog niet helemaal beseffend waarom ik wel het geluid van brekend glas hoorde, maar niet de explosie. En dan komt er via twitter, van een van mijn volg(st)ers, de vraag hoe het met mij gaat bij het zien van de beelden vanuit Boston. Tja….. deze vraag raakte en ontroerde me! Ik heb geloof ik geantwoord dat de beelden bij mij heftig binnen kwamen en dat ze me raakten. Ik heb een paar dagen last gehad van het “brekende glas” en ik kon ook niet kijken naar de beelden die voorbij kwamen. Ik hoef dergelijke beelden en verwondingen niet meer te zien. Er zijn een aantal dagen geweest dat ik me heb afgevraagd waarom ik alleen het breken van het glas hoorde en niet de explosie. Ik heb me neergelegd bij het feit dat ik het misschien wel nooit zal weten. Ik heb de tools gekregen om door te gaan. En ik weet dat het in de toekomst misschien nog wel vaker zou kunnen gebeuren. Dank twittervolg(st)er. Dank je dat je even naar me vroeg!