Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
PARTNER
VROUW VAN EEN POLITIEAGENT
Ook al werkt Arthur niet meer op straat en in actieve dienst, hij is en blijft agent in hart en nieren en ik zou hem niet anders willen zien. De laatste jaren is hij tijdens en na zijn ziekte periode heel hard bezig geweest om meer openheid en aandacht voor deze en andere stress gerelateerde ziekten te krijgen binnen de politieorganisatie. En ik heb hem op de achtergrond steeds gesteund. Zette koffie als er weer eens een interview door een journalist of een hele cameraploeg bij ons thuis werd opgenomen, en bleef altijd buiten beeld. En daar voelde ik mij prima bij! Het was zijn ding en ik had mijn eigen werk waar ik veel voldoening uit haalde en nu nog haal. Maar sinds de ontwikkelingen binnen de politieorganisatie steeds sneller gaan en er steeds meer aandacht voor preventie komt, wordt ik ook steeds vaker uitgenodigd om te komen spreken. Bij presentaties van Arthur om over de thuissituatie te spreken en ik heb gesprekken binnen de organisatie om mijn visie op de opvang en begeleiding te geven voor de partners en de kinderen thuis. Ook ben ik uitgenodigd om tijdens de ervaringsdagen van de Nationale Politie aanwezig te zijn. Sinds ik heb mee mogen denken voor de invulling van het 24/7 loket voor wat betreft de partners zijn de ontwikkelingen voor mij ook in een stroomversnelling gegaan. Van een rol op de achtergrond naar een soort tweede baan als belangenbehartiger voor partners. En ik merk dat dit nodig is en belangrijk gevonden wordt. Het zijn mooie en positieve ontwikkelingen. Vanaf de dag dat ik ruim drie jaar geleden de facebookpagina “ThuisgroepBlauw” gestart ben, hebben zich partners en familieleden gemeld die graag een luisterend oor wilden en advies en steun voor de situatie waarin zij zitten. Het is ondertussen een brede groep geworden met partners die ook uit andere beroepen zoals bijv. defensie komen. Zoals ik heb geleerd van Defensiepartners waarbij ik in een gespreksgroep heb mogen aansluiten. “PTSS is PTSS, of je nu bij defensie of bij de politie vandaan komt, je maakt hetzelfde mee!” En daarom sluit ik niemand als partner uit die thuis met de gevolgen van PTSS moet leven. Ook ik raak nog steeds geëmotioneerd van alle verhalen die ik daar lees en probeer mijn kijk op een probleem te geven. Mooi om te zien is dat de partners op de thuisgroep elkaar echt steunen en begrijpen. En dat lucht soms zo op! Ook spreek ik partners via de telefoon, gewoon om hun verhaal aan te horen en om hen tot steun te zijn en eventueel advies te geven. Hen het gevoel geven dat je niet alleen staat en dat ook zij belangrijk zijn! Ik las in een commentaar vandaag op facebook dat het een soort van tweede baan voor mij geworden is en misschien is dit waar. Het geeft mij in ieder geval veel voldoening om anderen te kunnen helpen en steunen in een periode van hun leven dat niet alles even makkelijk is. Ook hier thuis leven we samen nog steeds met de gevolgen van de PTSS. Iedere keer weer ben ik in en na een erg drukke werkperiode voor Arthur beducht op spanning en confrontaties. Ik hou er dan rekening mee dat we soms even (soms letterlijk) afstand moeten nemen om voor onszelf de rust weer terug te vinden. Maar vaak blijft het een “pijnpunt” en is er toch weer een heftige confrontatie tussen ons. Vaak om eigenlijk niets! Maar de spanning moet er dan uit, en een kleine onnodige reden is dan ook een reden om die spanning te ontladen. Het blijft een ongrijpbaar en lastig gegeven die PTSS. En helemaal over gaat het volgens mij nooit. We leren nog steeds allebei om ermee te kunnen leven, en dat leren zal elke dag blijven denk ik zelf. Ondanks dat gaan we samen door, ook voor anderen. Ik voel dat dit nu eenmaal op mijn pad gekomen is, en daar blijf ik mij voor inzetten , hoe moeilijk dat soms ook is…