Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
PARTNER
ALS JE HET THUIS NIET KUNT BESPREKEN! MET WIE DAN WEL?
“Als je het thuis niet kunt bespreken, met wie dan wel?” dat was de vraag die interviewer Johan Overdevest aan Arthur stelde in de NPO serie “doe even normaal”. Zijn antwoord op deze vraag was dat hij thuis niet wilde belasten met de dingen die hij in zijn werk meemaakte. Dat antwoord heeft mij tot nadenken aangezet. Het is inderdaad zo dat Arthur thuis niet meer over zijn werk vertelde dan nodig was. De “gewone”dingen werden niet genoemd en alleen als ik iets had opgevangen en ernaar vroeg wilde hij mondjesmaat iets vertellen. Maar de aanrijdingen, gewonden, achtervolgingen, de dingen die echt indruk maakten, daar had hij het niet over. Soms merkte ik wel aan hem dat hem iets dwars zat,en dan vroeg ik of ik hem kon helpen. Vaak was het antwoord dan..’laat mij maar even dan is het zo weer goed’. En zo gingen de dagen, weken en maanden voorbij zonder dat we over gevoelens of emoties w.b. het werk spraken. Als hij wat meer open was geweest over wat hij voelde en dacht was het dan misschien niet zo ver gekomen? Had ik eerder dingen opgevangen? Had ik eerder aan de bel getrokken? Ik weet het niet… Achteraf naar iets kijken is altijd moeilijk omdat je de dingen niet meer veranderen kunt. Het is gegaan zoals het is gegaan. Ook ik heb wel eens thuis met zorgen rondgelopen of in bed gelegen als ik wist dat er een groot ongeluk was gebeurt, er rellen waren bij een voetbalwedstrijd of een grote brand waar Arthur voor zijn werk bij was. Ik weet dat het politiewerk risico’s en gevaar met zich meebrengt, maar dat wist ik ook toen ik een relatie met hem kreeg. Dat was nu eenmaal zo. Wat ik wel zeker weet is dat ik (en met mij vele andere partners) niet van porselein ben..ook ik lees kranten, kijk tv, lees twitterberichten en hoor dagelijks over de vreselijke dingen die er in onze maatschappij en in onze wereld gebeuren. Door er over te praten kan ik het een plekje geven, en dat is nu precies waar ik op wil wijzen. Als er wat meer met thuis (in een veilige en vertrouwde omgeving) over werk en daarbij behorende emotie´s gesproken kan worden , vraag ik mij af of dat zou helpen …er misschien minder mensen met hun gevoel in de knoop zouden komen te zitten. Wij als partners kunnen meer aan dan wij denken, dus thuis over je gevoelens en gedachten wat betreft je werk spreken, kan helpen om de dingen een plekje te geven. Ik spreek namens mijzelf, maar vast ook namens andere partners, als ik zeg dat wij niet van suiker zijn en onze partners graag ondersteunen in het verwerken van de dingen die zij in hun werk meemaken. Dus de opmerking `ik wil ze niet belasten met de dingen die ik zie, en doe`gaat voor mij niet op!! Belast mij maar….de opmerking `Als je het thuis niet kunt bespreken, met wie dan wel?` Is voor mij dus een hele rake opmerking. Ik ben er een groot voorstander van dat partners/thuisfront van agenten voorlichting zouden kunnen krijgen over wat het politiewerk in kan houden, waar we op zouden moeten letten, en waar we terecht zouden kunnen met onze vragen over onze partners. Gelukkig heb ik hierover als partner mee mogen praten en is er via de website Blauwe Veerkracht een speciale plek ingeruimd voor partners en thuis. Daar is informatie te vinden die je als thuisfront kan helpen. Er is nog veel werk te verrichten, zowel voor ons als partners van politieagenten als voor onze politiepartners zelf, wat openheid betreft. Maar er worden her en der al kleine stapjes vooruit gemaakt. En vele kleine stapjes brengen je ook bij de eindbestemming..