Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
PARTNER
STERK ZIJN
Hoe was je dag? Is vaak de vraag die je als partners aan elkaar stelt na een werkdag. Vaak is het antwoord: Goed! Soms komt er een uitgebreid verslag over iets dat tijdens de dag is meegemaakt. Als je dingen met elkaar bespreekt verwerk je de dingen die goed, maar soms ook fout gingen. Het wordt anders als je partner steeds antwoordt dat het een” gewone” dag was, maar dat je er later achter komt dat het helemaal niet zo’n gewone dag was omdat er een reanimatie, zwaar ongeluk of andere heftige dingen tijdens de werkdag gebeurt zijn . Dit is mij vaak overkomen in de tijd dat mijn partner bij de politie werkte. Wat voor hem als een gewone werkdag was, was voor mij onbegrijpelijk heftig. Maar dat had hij niet eens meer door. Het is dan ook fout gegaan. Na een aantal jaren veranderde de positieve vrolijke man waar ik mee getrouwd was in een prikkelbare, sacherijnige man met een kort lontje. Na een uitbarsting van emoties kwam hij thuis te zitten en kwam na een aantal sessies bij een psycholoog de diagnose PTSS. Voor hem en mij een hele heftige tijd waarin we elkaar van de slechtste kanten hebben leren kennen, maar er gelukkig samen wel sterker uit zijn gekomen. Ik was vaak degene die de “psychische” klappen en emotionele buien op mocht vangen en daar rustig op probeerde te reageren. Gelukkig werden er met EMDR therapie veel beren en leeuwen verslagen of getemd en ging het langzamerhand steeds beter met mijn partner. Vanuit de politieorganisatie is mij een keer hulp geboden door een maatschappelijk werkster maar daar had ik op dat moment geen behoefte aan. Achteraf gezien had ik graag toch ook mijn emoties en verhalen kwijt gewild. Wat mijn partner betreft, hij kreeg vanuit de organisatie alle ruimte en rust om te herstellen in zijn eigen tijd, en op zijn eigen manier. Daar ben ik ze nog altijd dankbaar voor omdat dat ons de rust en de ruimte heeft gegeven om te dealen met de PTSS. Ik ben blij dat de politieorganisatie steeds meer oog gaat krijgen voor hun werknemers met stress gerelateerde ziekten of PTSS. Er komt meer openheid en begrip, al moet er nog wel heel veel gebeuren. Omdat ik tijdens het ziek zijn van mijn partner (bijna) geen ondersteuning heb gehad en eigenlijk niemand in mijn omgeving eigenlijk begreep wat het hebben van een partner met PTSS nu precies inhield, ben ik op Facebook een partnerpagina begonnen voor partners en familieleden van politieagenten en/of hulpverleners. Daar kunnen de partners hun verhalen en zorgen aan elkaar kwijt en helpen ze elkaar met tips en tricks. Het herkennen van de situatie waarin je beland bent in de verhalen van anderen geeft je zoveel steun! Als je een partner hebt die in zo’n heftig maar mooi beroep werkt of heeft gewerkt weet je dat voor hen een werkdag gewoon kan zijn, terwijl die in onze ogen eigenlijk helemaal niet gewoon is. Ik heb veel respect voor de hulpverleners die mooi, maar zwaar werk doen. Maar ook voor hun partners of familieleden die thuis soms het gevoel hebben niet te kunnen helpen na een heftig incident. Ik ben erachter gekomen dat samen praten over wat de partners meemaken je sterker kan maken. Ik dank dan ook de partners van “Thuisgroep Blauw” voor hun verhalen en onderlinge steun. Ook hier geldt:” Je weet niet hoe sterk je bent, tot het moment dat sterk zijn de enige keuze is die je hebt” Facebookpagina: Thuisgroep_blauw Dit verhaal is geschreven voor en gepubliceerd op: Tip-Tricks-Tools.blogspot