Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
PARTNER
MIJN VERHAAL Een enorme uitbarsting in de keuken, overal pannenkoekenbeslag! Op de keukenvloer, de kastjes, het aanrecht, het plafond! De aanleiding?? Een gebroken deegmixer! En de gevolgen daarvan waren groot! Op een zondagmiddag april 2009 zou mijn man pannenkoeken bakken. Alles was rustig, zoals het wel vaker op zondag is, en in de avond zou hij weer naar het bureau gaan voor een nachtdienst. Maar de rustige zondag veranderde in een zeer onrustige en moeilijke periode. Na de uitbarsting en de daarop volgende huilbui( waarna ik alle troep in de keuken opruimde) werd niet echt duidelijk wat er precies aan de hand was….. Onrust, spanning…. het zou wel weer overgaan. Diezelfde nacht werd mijn man door de collega’s naar huis gestuurd en vanaf die tijd is hij thuis geweest. Eerst denk je nog: “Een paar dagen, hooguit weken, en dan knapt hij weer op, is de spanning verdwenen en gaat alles weer als daarvoor”.Maar niets was minder waar, hoe langer hij thuis was, hoe slechter het ging, veel huilbuien, nachtmerries en agressie. Ik heb lang nog slecht geslapen, omdat ik onbewust alert bleef om hulp te bieden na weer eens een nachtmerrie of onrustige droom. Na een aantal keren bij de psycholoog te zijn geweest kwam er een bevestiging :PTSS, en kon een behandeling beginnen. Door die behandeling ging het eerst slechter in plaats van beter, de agressie en huilbuien namen toe, vaak gericht op mij! En het enige wat ik kon doen was het accepteren en troost en begrip bieden. Dit was niet altijd makkelijk, ik heb wel eens op het punt gestaan om het huis uit te lopen, en voorlopig niet meer terug te komen, maar ik kon het niet! De man waar ik een half jaar daarvoor mee getrouwd was, was mijn steun en toeverlaat, mijn optimist, die kon ik niet in de steek laten, al was hij wel verschrikkelijk veranderd. Van stabiel naar labiel en van sterk naar soms een huilend hoopje mens. Ik ben blij dat ik in die tijd elke dag naar mijn werk kon, even weg uit de spanning, en denken aan andere dingen. Praten met collega’s deed ik er niet over. Ik wilde er even helemaal weg van zijn. (maar uiteindelijk waren negen van de tien keer mijn gedachten in een vrij moment bij hem!)Lange wandelingen met de hond maken als de spanningen te hoog opliepen. Zo rolde ook ik het jaar door, maar afgelopen februari werd de spanning mij ook even te veel, en heb ik een week of drie thuis gezeten om voor mijzelf alles op een rijtje te kunnen zetten.
Vanuit het bedrijfsmaatschappelijk werk van de politie is mij wel een keer aangeboden om te komen praten, maar met mij ging alles redelijk goed, ik bleef rustig als er weer eens zonder reden ruzie werd gemaakt, probeerde de rust in huis te bewaren, zowel voor hem als voor mij. Moest vaak op mijn tenen lopen, maar het ging! Pas toen ik een uitzending van “rondom tien”zag over PTSS werd ik emotioneel. Daar sprak een vrouw over het op haar tenen lopen, zich altijd zorgen maken, en het opvangen van haar man met PTSS. Dat was Ik!! Ik besefte opeens dat ik natuurlijk niet de enige was die dit meemaakte. Er waren andere vrouwen zoals ik, en kinderen! Dat heeft mij heel erg gesterkt. Gelukkig sloeg de EMDR therapie goed aan, en werd mijn man rustiger en stabieler, met natuurlijk de nodige terugval momenten, maar dat worden er steeds minder. Hij heeft gelijk als hij zegt dat deze ziekte twee slachtoffers heeft gemaakt. Maar er moet er één in de relatie zijn die op dat moment sterker is, en rust en troost kan brengen. Alleen door een stabiele thuissituatie kan de therapie en de verwerking tot stand komen. Het was een moeilijke periode, maar ik denk dat wij er allebei sterker uit gaan komen, we weten wat we aan elkaar hebben, want we kennen elkaar nu in de beste maar ook de slechtste momenten! Het is een rust om te weten dat er altijd iemand voor je klaar zal staan hoe rot je je in dit leven ook kan voelen. De momenten van leuke dingen doen en beleven komen weer terug, en we genieten er nu dubbel van!! Al zal de PTSS altijd op de achtergrond aanwezig zijn, we gaan nu de goede weg weer op! De spreuk “pluk de dag, het kan zo maar de laatste zijn”is onze lijfspreuk geworden, en daar houden we ons aan vast.