Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
PARTNER
EEN JAAR LATER Al een tijdje merk ik dat er via de site vragen en verhalen binnenkomen van de partners van de hulpverlener met stress gerelateerde klachten. Zij hebben vaak het gevoel dat zij er alleen voor staan. Maar door het eerste verhaal dat ik op de site heb geschreven komen ze er achter dat dat niet zo is. Ik merk ook dat de hele periode van het ziek zijn van Arthur mij nog steeds bezig houdt. Natuurlijk ook door de site reflectie in blauw en alle dingen die daaruit voortkomen, maar ook door het meewerken aan lezingen. Vooral tijdens een lezing voor de politievakbond ACP bleek dat de emoties bij mij nog erg hoog zaten. Tijdens mijn verhaal over mijn beleving kon ik de emoties en de tranen niet de baas, waardoor het wel erg duidelijk werd dat de partner net zo goed slachtoffer is als de hulpverlener zelf. Gelukkig zijn Arthur en ik er sterker uit gekomen. Maar ik lees en hoor ook verhalen van partners die alle emoties, woede en frustraties niet meer aan kunnen, met alle gevolgen van dien. Ik heb gemerkt dat het erg belangrijk is om eens met iemand te praten over jouw frustraties, woede, emoties en angsten, maar dat lukt niet altijd zomaar. Vaak verwerk je de dingen als partner zelf. Jouw emoties zijn veel minder belangrijk in de periode waar je partner doorheen gaat. En pas later merk je dat ook jij een flinke tik hebt gekregen van het ziek zijn van je partner. Tijdens het ziek zijn heb ik gemerkt dat je soms elkaar bewust gaat opzoeken om je emoties en frustraties te uiten, maar dat dit vaak alleen maar eindigt in een verschrikkelijk ruzie. Je wilt elkaar wel begrijpen maar op zo’n moment draait het alleen maar om het uiten van de eigen frustraties, en de onmacht waarmee en waarin je samen leeft. Weglopen en elkaar even een time-out gunnen werkte bij ons heel goed. Daarna konden we vaak weer samen op een normale manier met elkaar praten.
Helaas merk ik ook dat het voor een aantal partners te veel wordt, en word er letterlijk afstand genomen. Relaties gaan stuk uit onbegrip, onmacht en het moe zijn van het vechten. Dit vind ik erg jammer en dit zou niet nodig moeten zijn. Als er voor partners meer aandacht zou zijn voor hun emoties, pijn en onmacht en als ze deze dingen zouden kunnen delen met andere partners in dezelfde situatie zou je misschien een rustpunt kunnen creëren van waaruit er met nieuwe energie verder gegaan kan worden. Samen dingen herkennen leidt tot het erkennen van de moeilijke situatie waarin een partner zich bevind. Krijg je de ruimte om ook eens te praten over jouw gevoel, onrust en angst, dan voel je je zoveel meer gewaardeerd en begrepen. Nog steeds merk ik dat de hele periode van ziek zijn van Arthur zijn sporen op mij heeft achtergelaten. Nu hij hersteld is van zijn PTSS gaat de verwerking voor mij pas beginnen. Het zou misschien erg goed zijn om eens samen met andere partners over hun gevoelens te kunnen spreken. Het zou voor zoveel mensen een mooie ondersteuning zijn in de moeilijke periode die zij samen met hun partner doormaken. Met ons gaat het nu weer goed, en dat gun ik graag alle hulpverleners en hun partners die hetzelfde doormaken.