Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
PARTNER
DAAR ZIT IK DAN Daar zit ik dan, in mijn auto op een parkeerplaats met de tranen die over mijn wangen rollen. Nog geen half uur geleden ben ik opgestapt uit ons huis met een tas vol kleding en weggereden. Zomaar ergens heen waar ik niet meer de stress en de spanning hoefde te voelen van een ruzie die eigenlijk alleen maar door PTSS (of de restverschijnselen) wordt gevoed. De afgelopen weken heb ik het aan zien en voelen komen de uitbarsting van vandaag. Een opbouw van kleine irritaties die steeds groter werden en uiteindelijk naar buiten moesten komen. Eigenlijk weet ik niet precies meer waar het om ging, maar ik was met de financiën bezig. Een stapel rekeningen die al een tijdje lagen te wachten, omdat we steeds maar moeten zoeken naar mogelijkheden om ze te kunnen betalen. Mijn loon vanuit het onderwijs is niet echt veel en dat moet worden aangevuld met alles wat Thuur maar kan verdienen. En dit verschilt per maand. Soms zitten er maanden tussen dat er bijna niets binnenkomt en soms hebben we net genoeg. Ook daar is de PTSS schuldig aan, het stoppen met zijn baan bij de politie heeft niet alleen psychisch, maar ook financieel pijn gedaan. Maar het leven gaat door. Daarnaast zijn er nog de invloeden van buiten die vaak positief, maar ook gemeen negatief kunnen zijn. Negatief in de vorm van uitingen via de sociale media of mails in onze richting of kleine tegenslagen die zich gaan opstapelen. Hoe hard wij ook werken, het lijkt soms niet genoeg te zijn. En we zijn geen klagers, dus daar hoor je ons niet over. Dit alles bij elkaar hou je best een tijdje vol, maar op een gegeven moment is het op!!
En vandaag was het dan zo ver! Een enorme uitbarsting en om eraan te ontsnappen ben ik weggegaan. Ik wilde echt even niet meer, en heb maar wat rond gereden om ergens op een parkeerplaats even flink in huilen uit te barsten. Uiteindelijk ben ik toch weer teruggegaan naar huis. De man waar ik van hou kan ik niet zomaar in de steek laten, maar toen ik thuis was, was er geen rust. De onrust en de uitbarsting waren nog niet voorbij. Boos en gefrustreerd is Thuur naar buiten gegaan om af te koelen, en heb ik hem gevraagd onderweg geen domme dingen te doen ( die angst zit er nog steeds in na het ergste PTSS dieptepunt) Gelukkig kwam hij na een half uur weer thuis, en hebben we zo goed en kwaad als het ging onze frustraties besproken. Deze uitbarsting zal vast nog even doorzeuren en we moeten nu bewust weer een rustperiode inbouwen om de rust en de focus weer terug te krijgen. We hebben dit wel vaker meegemaakt, zo’n terugval, en gelukkig komen we er samen altijd op de een of andere manier wel weer uit.