Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
Foto: Melanie Samat
OORSPRONG VAN DE SITE Ik heb deze website geopend, omdat ik in april 2009 werd getroffen door een wat lastige beroepsziekte. Een Post Traumatische Stress Stoornis of wel PTSS. We kennen het allemaal van militairen die terugkeren van een oorlogsmissie en die in hun werk werden geconfronteerd met heftige gebeurtenissen en traumatische ervaringen, maar blijkbaar kan het dus ook politiemensen treffen. Ik had nooit verwacht dat het mij zou treffen. Het is toch altijd die ander. Ik wist wel dat het binnen de politie ook voorkwam. Ik heb er, als lid van het bedrijfsopvangteam, wel eens mee te maken gehad en veel over gehoord. Ach, maar ik zou het niet krijgen, want ik was sterk en had toch al jaren lange ervaring. En ik had al zoveel gezien, gedaan en geroken. Maar het ging mijn deur niet voorbij! Ik heb gestaan aan de onderkant van mijn leven. Was het zwaar? Ja! Waren er dagen dat ik het leven op wilde geven? Ja, soms! Maar het leven is te mooi en er is nog veel te veel te beleven. En er zijn te veel goede en lieve mensen in mijn leven. Nu zeg ik: "Ik heb er veel van geleerd." Ik ben nu weer terug. De weg was zwaar en ging langzaam. Voor mij soms te langzaam. Dankzij mijn vrouw Corrie, Tamara-Ezmee en Desiree (mijn Psychologen) en Janita (Bedrijfsmaatschappelijk werkster) en niet te vergeten het korps waar ik destijds werkzaam was, ben ik weer helemaal hersteld en doe ik de dingen die ik leuk vind. Na 20 jaar binnen de politie gewerkt te hebben had ik , dacht ik, alles wel zo’n beetje meegemaakt. Begrijpen mensen wat het is en hoe zwaar het is? Nee, dat denk ik niet, behalve als je het zelf hebt meegemaakt. Je kunt beter een gebroken arm hebben of een verkeersongeval hebben gehad, want dat is zichtbaar. Dit niet. Dit is iets wat onzichtbaar is. En iets wat onzichtbaar is, is voor mensen ongrijpbaar. Soms is het voor anderen zelfs eng. Heel veel mensen weten niet hoe zwaar politiewerk kan zijn. Ja, wat zien de mensen vaak: het schrijven van bekeuringen en een beetje rondrijden in een prachtige auto van de baas met een iets te hoge snelheid. Het koffie drinken, een beetje hangen bij evenementen en een beetje leuk vooraan staan. Ik heb weleens het idee dat mensen echt niet weten wat wij doen. Mensen beseffen niet dat wij het fysiek en mentaal soms erg zwaar hebben. Dat wij de vieze dingen, waar anderen vaak al walgend bij staan (of bij weg lopen), moeten opruimen. Of we dat nu willen of niet. Dat wanneer er geweld gebruikt wordt, wij ons niet kunnen omdraaien en kunnen weglopen. Zoals zo vele anderen doen. Dat wij soms in een seconde moeten beslissen! Soms over dood en leven. Soms zit je aan de onderkant van de samenleving en wij hebben te maken met mensen waar anderen niets meer mee te maken willen hebben, want ze zijn vies, junk of hoer. Of alles tegelijk! Ik weet het! Dit was mijn werk! Dit was het werk waar ik jaren geleden voor heb gekozen! Dit was het werk wat ik jaren met plezier heb gedaan! Dit is ook het werk waar ik op dit moment, met een hele dikke traan, afscheid van heb genomen. Maar dit is ook het werk wat mij ziek heeft gemaakt! Dit is het werk wat mij in het afgelopen jaar zoveel nare dromen, woede aanvallen, huilbuien, het wegkruipen in een klein hoekje heeft bezorgd. Dit is het werk wat mij het laatste jaar in mijn nare dromen heeft laten gillen, zodat mijn vrouw mij wakker moest maken, omdat ik weer eens met het dode kindje op mijn schoot zat! Dit is het werk waardoor ik flashbacks kreeg en ik weer eens aan het vechten of het reanimeren was! Dit is het werk waardoor ik schokkend wakker werd met mijn hand in een gapende wond van een slachtoffer van een schiet- of steekpartij! Dit is het werk waar ik van moest huilen en ik met een collega op de bodemplaat van een dienstauto zat, omdat we niet wilden dat burgers ons zagen huilen! Nee, want huilen en emoties tonen doen we nog steeds niet bij de politie! Omdat de burger dat raar vindt! Of omdat onze chef dat vreemd vindt! Of omdat je collega je misschien dan een watje vindt! Dit is het werk waardoor ik in het afgelopen jaar niet meer naar verjaardagen van mijn vrienden ging, omdat daar te veel lawaai was, wat mij terugbracht naar hele heftige incidenten met veel lawaai. En toch zal ik altijd van dit werk blijven houden! Het is het werk wat mij heeft gemaakt tot wat ik ben! De partner en kinderen Ik weet ook dat mijn ziekte in de afgelopen jaren twee slachtoffers heeft gemaakt. Niet alleen ik ben slachtoffer van hetgeen ik in mijn werk heb gezien en heb gedaan. Ook mijn vrouw heeft een jaar lang van ellende moeten doorstaan. Soms heb ik medelijden met haar. Zij heeft mij wakker moeten maken als ik weer eens aan het gillen, slaan of schoppen was. Zij heeft altijd naast mij gestaan als ik weer eens in een hoekje zat te huilen. Zij heeft al mijn woede aanvallen moeten opvangen en soms kon zij er niets aan doen, maar was al mijn woede op haar gericht. Ook aan de partners en de kinderen van mensen die PTSS hebben, mag weleens een pluim worden gegeven! Het is namelijk niet makkelijk om met iemand, die PTSS heeft, te leven als die op het dieptepunt zit. Vrienden en familie Ik vind het vervelend dat ik mensen in die jaren heb verwaarloosd doordat ik geen contact heb gezocht of dat ik het contact heb laten verwateren. Het ligt niet aan mijn familie, vrienden en collega’s, maar ik heb die tijd nodig gehad om dingen te verwerken. Ik hoop dat ik in de komende periode heel veel dingen goed kan maken! Mijn politiekorps en leiding Ik kan alleen maar met lof spreken over de manier waarop het politiekorps, waar ik nu werk, met mij is omgegaan. Zij hebben mijn PTSS erkent als beroepsziekte. Alles werd voor mij vergoed. Ook mijn directe leidinggevenden hebben mij de rust gegeven. De rust die ik zo nodig had om te herstellen. Soms maakten zij zich zorgen dat zij er te weinig voor mij waren. Ik kan alleen maar zeggen: "Het was goed zo." Mijn politiekorps en leidinggevenden verdienen een pluim! Ook al zijn er dingen die anders kunnen. De verhalen Door middel van het schrijven van blogs met daarin verhalen uit mijn carrière wil ik een ieder laten zien wat nu het echte politiewerk is en wat dat met zich mee kan brengen. Soms zijn het verhalen met veel verdriet en er zullen ook verhalen zijn met een lach. Ja, want we kunnen ook nog steeds erg lachen bij de politie.