Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS

 

WEEK VAN RESPECT

Op vrijdag 19 oktober 2012 ben ik op een middelbare school in Amsterdam , in samenwerking met Masterpeace, in gesprek gegaan met leerlingen over de impact van het politiewerk. De les werd gegeven in het kader van onder andere “de week van respect”.

 

Wat maak je als politieman mee en welke impact heeft het op je. Ik wilde aan de leerlingen laten zien dat politiemensen/hulpverleners ook “net gewone mensen” zijn.

 

In een open en eerlijk gesprek hebben we besproken wat ik als politieagent had meemaakt en wat de impact van het werk op mij is geweest. Op sommige momenten was het best even emotioneel. Dit kwam zeker door de erg mooie en gerichte vragen die door de leerlingen werden gesteld. Zij hadden zich goed ingeleefd en wisten over welke materie het ging.

 

Vooral de vraag of er wel eens een collega van mij was doodgeschoten was een bijzonder moment. Ook voor mij blijft dit altijd een lastig moment. Over de dood van een collega praat je niet altijd even makkelijk. Tijdens het vertellen van het verhaal was het muisstil in de klas. En niet alleen voor mij was het een bijzonder moment, maar ook voor de leerlingen. Eigenlijk was het voor mij ook de eerste keer dat ik er zo openlijk over sprak. Ik was blij dat het bij deze leerlingen gewoon kon. Dit getuigd van respect!

 

Er was ook een mooie interactie tussen mij en de leerlingen. Op de vraag of zij wel eens met de politie te maken hadden gehad, kwam er een antwoord uit de klas dat je vaker hoort: “Als ik buiten ben met vrienden word ik altijd zo in de gaten gehouden. De politie rijdt dan vaak langs.”

Ik heb gevraagd of we de stelling konden omdraaien , dat de politie er niet altijd reed om hen in de gaten te houden, maar ook voor hun veiligheid. Daar had de jongen nog nooit over nagedacht. Ik vroeg ook aan de jongen of hij zijn hand wel eens had opgestoken naar een politieman. Gewoon om te groeten. Nee, niet alleen met een vinger, maar gewoon met vijf. Ik merk vaak in gesprekken met jongeren dat het lastig is om contact te maken met politiemensen, maar andersom is dat vaak hetzelfde. Soms lijkt het alsof we een andere taal spreken. En het mooie van deze dag was dat we nu wel dezelfde taal spraken. Samen waren we in gesprek over de dingen die ons bezig hielden.

 

Er werd uiteraard niet alleen gesproken over hele serieuze zaken! Nee, we hebben ook best veel gelachen om de humor die gewoon op straat te vinden is en de zaken die anders lopen dan gedacht.

 

Ik heb geprobeerd om door mijn verhaal te vertellen en in de debat te gaan met jongeren van een middelbare school meer aandacht te krijgen voor het mooie vak van politieman en de impact van het werk. Ik kan denk ik wel zeggen, dat dit aan beide zijden mooie resultaten en wederzijds begrip heeft opgeleverd.

 

Ik wil Masterpeace, de school en de leerlingen bedanken voor deze mooie en bijzondere kans, om in de week van respect, mijn verhaal te komen vertellen.

 

Mijn streven is om dit vaker te kunnen doen om het respect voor politiemensen en andere hulpverleners te bevorderen.