Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
WAT KUNNEN WE NOG LEREN

Dit onderwerp houd mij al enige tijd bezig. Eigenlijk al sinds ik voor de laatste keer de deur van het politiebureau achter mij heb dicht getrokken. Zachtjes….. met een doosje chocolade en een cadeaubon in mijn handen. Nu twee jaar geleden.

 

Na 21 jaar met mijn politieschoenen in de maatschappij te hebben gestaan en alles te hebben gedaan voor de politie en de maatschappij verliet ik triest voor het laatst het bureau waar ik werkte. Geen afscheid, maar een hand, een doosje chocolade en een cadeaubon. Ik had mijn afscheid mij iets anders voorgesteld.

 

En misschien had ik in mijn achterhoofd nog wel een beetje gehoopt dat ik de legpenning voor trouwe dienst bij de politie van 12,5 jaar nog zou mogen ontvangen. Deze legpenning werd pas na mijn 12,5 jaar jarige jubileum ingesteld en ik zou hem krijgen bij mijn 25 jarige jubileum, maar dat heb ik niet gered. Het zou mooi zijn geweest als hij toch nog uitgereikt zou worden bij mijn afscheid bij de politie, als een soort van erkenning voor het werk dat ik had gedaan.

 

Ach… en ik wil niet klagen, want dingen gaan zoals ze gaan.

 

Gisteren ben ik samen met mijn partner naar de veteranendag in Den Haag geweest. Voor mij was het de eerste keer. Wat een saamhorigheid, maar ook wat een trots. Militairen van alle leeftijden en uit alle onderdelen van de krijgsmacht. Mannen en vrouwen die trots zijn op het feit dat zij (nog steeds) deel uit mogen maken van hun onderdeel. Dat blijft bij Defensie je hele leven meetellen.

 

Politiemensen verlaten de dienst om vele redenen. Gaan met pensioen, worden ziek of raken gewond. Soms kunnen zij door ziekte of het gewond raken niet verder binnen de politieorganisatie. Soms krijgen politiemensen dan het gevoel dat zij er niet meer bij horen. Deze politiemensen zijn vaak trots op het werk dat zij hebben gedaan voor de politieorganisatie en de maatschappij. Zij voelen zich vaak vergeten of afgedaan. Ook ik heb mij wel eens vergeten gevoeld! Volgens mij kan dit nooit de bedoeling zijn! Ook deze politiemensen verdienen nog steeds het respect.

 

Ik weet inmiddels dat vanuit de Nationale Politie men er mee bezig is om de erkenning en waardering van politiemensen te verbeteren.

 

Vele (oud) politiemensen zijn trots op het politievak en hebben het altijd naar eer en geweten gedaan, maar kunnen om welke reden dan ook dit vak niet meer uitoefenen.

 

Het zou mooi zijn als er voor deze collega’s een blijk van waardering en erkenning zou zijn, zodat zij het gevoel hebben dat zij er bij horen en niet vergeten zijn.

 

Ik vind dat ze niet vergeten mogen worden!