Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
WAS DAT NU ECHT NODIG?! Soms twijfel ik of ik nog wel iets moet schrijven, maar er zijn van die momenten dat ik het even niet kan onderdrukken. Gisteren zag ik de beelden van de collega’s in Eindhoven en zevenenveertig seconden houd ik mijn adem in. Zevenenveertig seconden kijk ik en voel de spanning. De spanning die ik herken. Vele malen in mijn politie-carrière stond ik tegenover agressieve, boze of soms doorgedraaide mensen. Diverse keren stond ik met mijn vuurwapen in mijn handen. Gelukkig heb ik nooit mijn trekker hoeven overhalen, al heb ik de haan van mijn wapen een aantal malen achterover zien komen. Vanochtend werd ik wakker en jullie weten, ik ben best een beetje een nieuwsjunkie. De eerste kop die ik tegenkwam was van het RTL-nieuws. De kop luidde: “Was het nu echt nodig om te schieten of kon de agent niet anders?” “Een agent schoot daar (Eindhoven) een 41-jarige man neer omdat hij zich gewelddadig zou hebben gedragen.” En dan rijst bij mij de vraag: “Welke kant wil je op met deze vraag?!” Als ik de beelden bekijk gedraagt de man zich agressief naar de collega’s en staat uiteindelijk boven een collega, die hij kort daarvoor naar de grond heeft gewerkt. Er zou volgens de berichtgeving sprake zijn geweest van een scherp voorwerp. Deze collega schoot in een fractie van een seconde en in die fractie van een seconde is, ongetwijfeld, alles uit zijn training en protocollen aan hem voorbijgekomen. Hij schoot! Schoot uit lijfsbehoud van zijn maatje die op de grond lag. Twee collega’s in een straat, die gewoon hun werk doen. Afgaan op een melding van een twist in een woning. Honderden keren per jaar gaan collega’s in het hele land naar een dergelijke melding. Honderden keren per jaar gaat het goed. Daar sta je dan als collega’s tegenover een man die roept, schreeuwt en eigenlijk niets wil. Die, waarschijnlijk, bij de collega’s bekend is. Hoe benader je zo iemand? Een man die niet wil luisteren en volgens sommige berichten een scherp voorwerp zou hebben. Hoe lang stel je geweldsmiddelen uit? Wanneer gebruik je het een en ga je over naar het volgende? De boosheid van de man is op de collega’s gericht. Je ziet de man naar de collega lopen en de collega loopt achteruit en weg. Ik weet uit ervaring dat je zoekt naar een veilige ruimte. Ruimte om te kunnen bewegen. En dan ineens richt de man zich op de vrouwelijke collega! Loopt haar onderuit. Ze komen ten val en de man staat boven haar. Ik kan niet beoordelen of de man iets in zijn handen heeft. Maar voor mij is het al bedreigend genoeg. Laat staan voor de betrokken collega’s. Ik zie de collega zijn wapen richten en ik hoor twee schoten. Ik zie de andere collega over de grond weg kruipen. Hoe beangstigend moet dit zijn geweest? Je kunt politieman of –vrouw zijn, maar we zijn ook gewoon mensen. Wat mij opvalt is dat de collega die heeft geschoten, op het oog, rustig zijn wapen bergt en nog voor hij naar het slachtoffer loopt, even naar zijn maatje kijkt en nog heel even zijn hand naar haar uitsteekt. Toch eerst even kijken of je maatje oké is. In 47 seconden kan er veel veranderen. Ik wens de collega’s in de komende periode veel sterkte toe. En wat mij betreft is er een moeilijke beslissing genomen in een lastige situatie. Blijft voor mij de vraag voor RTL staan: “Zeggen de beelden niet genoeg?”