Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS

 

VERWACHTINGEN

Soms zijn verwachtingen zo moeilijk. Hoe kijk je er naar? Wat verwacht je van bepaalde zaken? En liggen je verwachtingen niet te hoog? Wat verwacht je van anderen? Wil je niet te snel? En verwacht je alleen iets van anderen, of ook van jezelf?

 

Ik leg vaak mijn lat erg hoog. Ik ben kritisch en laat regelmatig kritische geluiden horen. Niet altijd hoorbaar en zichtbaar voor de buitenwereld, maar ze zijn er wel.

 

In het verleden had ik vaak te hoge verwachtingen en werd ik soms teleurgesteld in de afspraken die ik maakte met mensen, mijn leiding en mijn organisatie. Lag het aan de mensen, de leiding of aan de organisatie? Of lag het aan mijn, soms te hoge, verwachtingen?

 

Mijn leidinggevenden verwachtte dat ik mijn aantallen bekeuringen, halt-verbalen, milieuverbalen en alle andere verbalen op jaarbasis zou halen tussen alle andere werkzaamheden door. Mijn leiding verwachtte dat ik binnen de afgesproken tijd op de plaats van een incident zou zijn, maar ik moest mij wel aan de brancherichtlijn houden. Waren die verwachtingen te hoog?

 

In mijn werk als politieman verwachtten de burgers dat ik voor alles een oplossing had. Men verwachtte dat ik binnen 5 minuten bij een melding zou zijn of dat ik direct drugsoverlast zou kunnen stoppen. Zij verwachtten van mij dat ik minder bekeuringen zou schrijven en meer boeven zou vangen. Ook ik was met handen en voeten gebonden aan regels. Ik kon niet harder rijden dan hard. En ja, een drugsprobleem los je niet in een keer op. Waren deze verwachtingen van deze burgers reëel?

 

In de periode dat ik ziek dreigde te worden (2007) verwachtte ik veel van mijn leiding en mijn organisatie. Ik verwachtte dat zij mijn signalen zouden herkennen en er iets mee zouden doen. Zij moesten de boosheid en agressie toch wel herkennen die ik uitstraalde naar mijn direct leidinggevende. Waarom moest het zover komen dat ik mijn direct leidinggevende bijna over een bureau trok toen hij de opmerking maakte: “Kom maar weer werken, want dat is beter voor je!”. Zag hij het niet? Of wilde hij het niet zien? Of was het gewoon onwetendheid? Of verwachtte ik teveel? En waarom deed ik er zelf niets aan?

Waarom verwachtte ik het van hem en deed ik zelf niets?

 

Nu weet ik dat deze uitspattingen bij het ziekte beeld van PTSS horen! Achteraf wist ik het en misschien toen ook wel, maar heb ik er niets mee gedaan. Waarom verwachtte ik dat wel van mijn leidinggevenden?

 

Tijdens mijn ziek zijn heb ik gevraagd hoeveel collega’s in mijn korps dezelfde klachten hadden als ik en hoeveel collega’s er getroffen waren door PTSS. Ik verwachtte dat ik een van de velen was, maar ik was op dat moment de enige binnen mijn korps. Raar? Of was het mijn verwachtingspatroon dat er veel meer moesten zijn! Naar nu blijkt waren het er meer, maar zij hadden niet beroeps-gerelateerde PTSS. En dat kan uiteraard ook. Niet alle PTSS binnen een politieorganisatie is beroeps-gerelateerd. Ook al zou je dit soms verwachten.

 

Tijdens mijn ziek zijn verwachtte ik dat alles voor me geregeld zou worden en iedereen alles zou doen om mij te helpen. Ik verwachtte van mijn politiekorps dat zij alles voor mij zouden regelen en dat alles geregeld zou worden als ik dat vroeg. Niets was minder waar! Ook ik moest vaak achter zaken aan om dingen geregeld te krijgen. Ook al verwachtte ik dat juist van mijn korps. Ik verwachtte dat mijn korps de regels kende en zelfs begreep welk ziektebeeld ik had. Maar door onbekendheid ging dat soms anders dan ik verwachtte. Er gebeurden ook mooie onverwachte zaken. Mijn direct leidinggevenden toonden herkenning en erkenden dat hetgeen ik had meegemaakt kon leidden tot het ziek worden. Vaak lieten ze me tot rust komen en hielpen juist zij waar ze konden op verschillende manieren.

 

Ik verwachtte dat ik vrijuit kon spreken over wat mij was overkomen, dat ik ziek was geworden door de impact van mijn werk als hulpverlener. In tegenstelling tot mijn verwachtingen werd ik gevraagd om dit niet te doen door een leidinggevende, want collega’s konden ziek worden van het verhaal! Hoezo? Verwachtte hij dat het besmettelijk was? Even voor de duidelijkheid! Het is niet besmettelijk. Ik vond het verschrikkelijk dat ik werd getroffen. Niet alleen voor mijzelf, maar ook voor mijn partner en de rest van mijn gezin!

Ik mocht van mijn leidinggevende toch wel verwachtten dat hij zich zou verdiepen in mijn ziekte beeld?

 

Na mijn ontslag bij de politie verwachtte ik dat ik terug zou kunnen vallen op de politieorganisatie en hun vangnet als ik weer ziek zou worden van hetgeen ik had meegemaakt in mijn werk als politieman.  Ik kreeg als antwoord: “Wij zijn nooit meer verantwoordelijk voor jou!” Mijn verwachtingen waren anders. Waarom was men niet meer verantwoordelijk voor mij? Op het moment dat ik ontslag nam kende men het woord post-actief waarschijnlijk nog niet. Nu kan ik terugvallen op het 24/7 loket politie. Ook andere (oud)politiemensen en familieleden kunnen bij dit 24/7 loket terecht met (hulp)vragen.

 

Ik verwachtte dat ik mee zou tellen in het aantal politiemensen met PTSS. Poeh, viel dat tegen toen ik hoorde dat dat niet het geval was. Dat geldt alleen voor politiemensen die nog werken binnen de politieorganisatie of voor hen die zijn afgekeurd. Ik mocht toch verwachten dat ik erbij hoorde. Ik was toch ziek geworden van het werk dat ik had gedaan voor de maatschappij! Ik heb deze vraag neergelegd bij de politieorganisatie en inmiddels weet ik dat er veranderingen gaande zijn! Misschien duurt het nog even, maar er komen veranderingen.

 

Nu wordt ik regelmatig door politiemensen of partners benaderd met vragen over onder andere PTSS, de impact van het werk op de politiemensen zelf of hun partners en familieleden. Maar ook over op welke wijze de politieorganisatie omgaat met politiemensen die ziek zijn of dreigen ziek te worden. In mijn antwoorden probeer ik geen verwachtingen te scheppen. Ik weet hoe vervelend dat soms is. Ik probeer politiemensen, partners en familieleden wel te helpen. Te helpen door ze te wijzen naar instanties of organisaties die hen van dienst kunnen zijn. Soms probeer ik zelf ergens aan de bel te trekken en zaken op plekken neer te leggen waar ze horen. Dit is niet altijd zichtbaar voor de buitenwereld, waardoor het lijkt of er niets veranderd. Ik hoop dat mijn verwachtingen en die van anderen waar gemaakt kunnen worden.

 

Soms komen verwachtingen (nog)niet uit! Gewoonweg omdat onze verwachtingen, op dit moment, te hoog liggen en soms omdat de we nog even geduld moeten hebben.

 

Heel soms moeten we wachten tot de tijd er klaar voor is. Hoe lastig dat ook is!