Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
HET VERDRIET VAN BRUSSEL Het is even voor acht uur in de ochtend. Zaventem. Een druk vliegveld bij het Belgische Brussel. Mensen komen samen in de vertrekhal. De zakenman zoals ik hem ken met zijn handbagage, misschien even heen en weer voor een zakelijk overleg. Voor een dag overleg heen en vanavond weer thuis bij zijn gezin. Een ander met een zware koffer op weg naar zijn vakantiebestemming nog even kijkend op de borden. Kijkend vanaf welke gate het vliegtuig zal vertrekken. De politieman staat vriendelijk en alert in de vertrekhal. Kijkt, groet de passagiers vriendelijk net voor hun vertrek en wenst ze misschien nog wel even een goede reis. Vanmorgen namen ze allemaal afscheid met de gedachte hun geliefden of familie snel weer te zien. Dan, uit het niets, volgen twee explosies. Twee explosies met een vernietigende kracht. Van het ene op het andere moment veranderen heel veel mensenlevens. Mensenlevens die nooit meer zo zullen worden als voorheen. Vanavond zie ik bewust, voor het eerst, de beelden. De eerste beelden die ik zie, zijn de beelden van het metrostation. (De derde bomexplosie) Het is donker, maar achter de metrowagon brandt nog licht. Ik zie de silhouetten uit het metrostel stappen. Een tunnelbuis vol rook. Ik hoor mensen schreeuwen, maar wat ik vooral hoor is het huilen van een kind. Het huilen gaat bij mij door merg en been. Een foto van een slachtoffer dat buiten voor het metrostation op de grond ligt en zijn hand opheft, terwijl vlak daarnaast een koppel elkaar omhelst. Ontroerende beelden. Beelden van vragen om hulp en, waarschijnlijk, van vreugde om elkaar levend te zien. Vreugde en pijn zo dicht bij elkaar. De beelden die blijven staan op mijn netvlies. Ik zie de ravage op Zaventem. Ik zie beelden dat mensen op de grond liggen in een hal gevuld met rook en tussen al het lawaai door hoor ik een kind om zijn moeder roepen. Wat een angst! Wat een angstige momenten voor de kinderen. Wat een angstige momenten voor iedereen die slachtoffer werd van deze laffe terroristische daad. Afgelopen vrijdag keken we naar het succes van de aanhouding van de meest gezochte man van Europa en waren we in een soort jubelstemming. Ook ik als politieman kon een klein vreugdesprongetje niet bedwingen. Misschien hadden we wel een beetje de hoop dat we het terrorisme een klein beetje hadden bedwongen. Vanochtend werden we wakker. Wakker geschud uit die droom en kwam Brussel in een nachtmerrie terecht. Soms kan ik dingen niet begrijpen. Hoe kun je dergelijke laffe daden plegen? Hoe kun je je tussen onschuldige mensen en kinderen begeven die reizen? Hoe durf jij je daar op te blazen en onschuldige mensen meenemen in jou daad? Hoe kun je roepen dat jij dit doet vanuit je geloof? Dit heeft voor mijn gevoel niets met je geloof te maken. Voor mij pleegde je een laffe daad op onschuldige mannen, vrouwen en kinderen. Deze mannen, vrouwen en kinderen hebben jou niets misdaan. Waar haal jij dan het lef vandaan om deze terroristische daad te plegen? Je roept dat je het doet vanuit je geloof. Deze daden kun je niet toeschrijven aan je geloof. Deze daden hebben niets met je geloof te maken. Dit zijn voor mij gewoon terroristische daden. Probeer je niet te verschuilen achter je geloof, want daar beschadig je alleen anderen maar mee. Ik zal een ander niet veroordelen om de daden die jij pleegde. Alleen jij was hier verantwoordelijk voor deze terroristische daad en niet een ander. Ik zie een Syrisch jongetje die in een kamp in Griekenland een bord omhooghoudt met de geschreven tekst: “Sorry for Brussels.” Hij hoort geen sorry te zeggen voor deze daad. Hij heeft geen schuld. Hij is op de vlucht voor hetzelfde kwaad. En dan zie ik, in Brussel, een bus voorbij rijden met gewonden. Achter een van de ramen een moeder en een kind. Ze kijken wat verdwaasd naar buiten en allebei hebben ze verwondingen aan hun hoofd. Wat hebben deze kinderen jou gedaan? Ik kijk naar de beelden en zie het verdriet van Brussel. Heel even buig ik mijn hoofd. Ik hef mijn hoofd, recht mijn rug en sta voor de vrijheden die wij hier hebben! Ik wens alle slachtoffers en hun familie, nabestaanden en inwoners van Brussel heel veel sterkte in de komende periode.