Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
HOE LEG IK DIT UIT “De politie heeft in Nederland twee taken: het geven van hulp aan hen die dat behoeven en het daadwerkelijk handhaven van de rechtsorde. Geweld gebruiken doen politiemensen uiteraard liever niet, maar soms moeten ze het.” Zo begon ik afgelopen week op het Coenecoop College in Waddinxveen mijn lezing aan leerlingen en ouders over respect en oordelen. Deze lezing gaf ik in het kader van de Dag van Respect met verhalen uit mijn voormalige werk als politieman. Hoe gaan mensen om met hulpverleners en hoe ging ik om met mensen. Wat heb ik van mensen geleerd in het werken bij de politie? Welk gedrag vertonen mensen naar je op straat? Maar ook interactief bezig zijn en jongeren soms even laten voelen hoe het voelt als je heel dicht bij iemand gaat staan, zodat hij of zij zijn/haar werk niet meer kan doen. Ervaren wat het is als iemand “zijn mening” over jou geeft. Even uit het niets tegen iemand zeggen: “Ik vind je lelijk!” En dan de vraag: “Hoe voelt dat nu?” Meestal is het antwoordt dat het raar is als je zomaar uit het niets zulke dingen zegt. Mijn vraag is dan: “Maar waarom doen we het dan wel naar anderen of politiemensen?” Ik geef toch alleen mijn mening. Het is mijn mening! Toch? Maar kan mijn mening niet beledigend zijn voor anderen? En moet ik die altijd en overal kunnen geven? Of moet ik soms even wachten? Als de politie vraagt of je weg wilt gaan. Ga je dan ook of blijf je staan? Of roep jij dan heel hard dat de grond waar je staat vrij is en dat jij overal mag staan waar je wilt? Ik probeer aan jongeren uit te leggen dat we regels en wetten in Nederland hebben afgesproken en dat iedereen zich daar aan moet houden. En dat wanneer je je niet houdt aan de regels daar consequenties aan vastzitten. We kunnen niet alles gooien op het geven van “mijn” mening of dat we overal mogen staan. Voor iedereen gelden regels en wetten. De politie is er om deze wetten en regels te handhaven. En als je deze regels of wetten overtreedt, dan moet je niet klagen over de consequenties. Politiemensen voeren deze regels en wetten uit zonder te oordelen of te veroordelen. Ook de politiemensen moeten zich houden aan de regel- en wetgeving. Zij moeten verantwoording afleggen over wat zij doen. Hoe snel oordelen we over mensen? Doen we dat binnen 1, 2, of 10 seconden? En op grond waarvan oordelen we dan. Doen we dat op grond van kleding, huidskleur, haardracht of gewoon ons referentiekader? We oordelen vaak zonder mensen te kennen. Ik denk dat we het allemaal doen! Ook ik heb mijn oordeel gehad over mensen die ik tegenkwam op straat en die ik niet kende. Ook ik heb in het verleden wel eens verkeerd geoordeeld en soms mensen veroordeeld. Want voor het woordje “oordelen” hoeven we maar een woordje te zetten en dan krijgt het een hele andere setting. Zet het woordje “ver” voor oordelen en je hebt “veroordelen” en dat is toch heel iets anders. Ik heb in de jaren bij de politie geleerd om mijn oordeel soms even uit te stellen. Terwijl ik deze blog schrijf kijk ik naar de televisie en zie ik op mijn facebook en twitter collega’s zich klaar maken voor de intocht van Sinterklaas. Een kinderfeest, maar dit jaar met een bijzondere lading. Ik ga geen oordeel vellen over goed en kwaad, want in alle argumenten zit wel iets. Ik kijk naar de beelden, zie op een plein mensen staan en ik zie collega’s door het beeld schuiven. Beheerst en in alle rust en toch ontstaat er onrust. Ik hoor klachten over het weg moeten van die plaats. Waarom? Je wist dat je daar niet mocht staan. De politie stuurde je daar niet weg op grond van je afkomst, huidskleur, je kleding of hoe je je haar droeg. Nee, je hield je niet aan de regels! Het zijn de regels die we hebben afgesproken en de politiemensen handhaven deze regels. Niet voor zichzelf, maar voor iedereen op het plein. Vanochtend las ik dat een groep jongeren weer politiemensen en ambulancepersoneel heeft bedreigd en gehinderd. De politie moest een cordon vormen rond de ambulance. Het moet toch niet gekker worden! Maar zo herkenbaar! Bij dit incident wordt een verdachte aangehouden voor belediging. Of gaf hij alleen zijn mening? Hij zal volgens hemzelf en de omstanders wel op een vrij stuk grond hebben gestaan en dan mag je alles zeggen. Maar ook hij moet niet klagen dat hij is aangehouden. Net als de aanwezige omstanders vandaag niet moeten klagen over de misschien wel blauwe plekken, die ze opliepen van een tik met een wapenstok! Want ze hadden er ook voor kunnen kiezen om weg te gaan en zich aan de regels te houden. Af en toe vraag ik me wel eens af hoe ik dit nu weer moet uitleggen bij mijn volgende presentatie aan jongeren. Hoe moet ik aan jongeren uitleggen dat zij zich aan de regels, die we met zijn allen hebben afgesproken, moeten houden, terwijl volwassenen dat niet doen. Hoe leg ik uit aan jongeren dat we elkaars mening moeten respecteren? Als volwassenen het tegendeel laten zien. Hoe leg ik uit dat je soms zelf in de hand hebt hoe de confrontatie met de politie afloopt. Jij beslist zelf of je je aan de regels en wetten wilt houden. Niet klagen over de consequenties als je dat niet doet. De politiemensen voeren hun taak uit. Een taak die velen niet kunnen of willen doen. Na de presentatie op het Coenecoop College werd ik aangesproken door een ouder. Zij vertelde mij dat ze met tegenzin was gekomen, maar dat ze met een tevreden gevoel en een ander beeld naar huis ging. Het zou mooi zijn als meer mensen zouden laten zien dat ze respectvol en zonder vooroordeel met elkaar omgaan.