Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
TIJDLOOS Is geweld tijdens oud en nieuw en geweld tegen politiemensen en hulpverleners echt alleen van deze tijd? Dat waren mijn eerste gedachten toen ik foto’s uit het jaar 1990 op mijn twitterlijn zag verschijnen. Een oude zwart/wit foto van een groep Me-ers in een straat met daarachter een brandje. De tekst eronder trok mijn aandacht. Die luidde: “#Nunspeet 1990 Mobiele Eenheid voert charges uit tijdens jaarwisseling.” Mijn herinneringen gingen terug naar mijn jeugd (geboren 1966). Ik ben opgegroeid in Nunspeet en herkende de straten. In die tijd was oud en nieuw in die omgeving altijd onrustig. De plaatsen Nunspeet, Hulshorst, Doornspijk en Elspeet waren berucht om hun brandjes van autobanden midden op de straat en opstandige jeugd in de nieuwjaarsnacht. Regelmatig moest er met harde hand worden opgetreden om de jongeren te verwijderen en vielen er rake klappen. Ik hoorde de verhalen bij ons thuis van mijn vader op oudejaarsavond of nieuwjaarsochtend. Mijn vader zat in die periode bij de reservepolitie (nu vrijwillige politie) van de Rijkspolitie. Ik zocht het artikel bij de foto en las de tekst. Wat mij vooral opviel, was dat 25 jaar geleden en daarvoor ook de mobiele eenheid werd ingezet tijdens ongeregeldheden met jongeren en buurtbewoners. Blijkbaar is het niet alleen een fenomeen van deze tijd. Hoe kan het zijn dat er in de laatste jaren zoveel aandacht is voor de ongeregeldheden en geweld tijdens oud en nieuw. Is het geweld dan echt zo toegenomen of zijn we anders gaan registreren? Ik denk beiden. Het respect voor politiemensen en hulpverleners is afgenomen. Mensen zijn mondiger geworden en menen hun rechten te weten. Daarnaast zijn we, voor mijn gevoel, anders en beter gaan registreren, waardoor het een beter beeld geeft wat er precies gebeurd. Ook de komst van sociale media heeft hier mee te maken. Het nieuws, de foto’s en de meningen van omstanders komen sneller naar ons toe. We vormen een beeld naar wat ons daar wordt geschetst. Maar is dat dan de realiteit? Zijn 140 tekens voldoende om een goed beeld te schetsen? Of zouden we alle feiten en omstandigheden moeten kennen? Het lijkt vaak of alleen de negatieve beelden er toe doen. Ik mis zo vaak een beetje het positieve nieuws. Welke beeld willen we laten zien en welke berichten retweeten we? Zijn we het goede nieuws vergeten? Of is er geen goed nieuws meer? Wat mij vaak opvalt is dat anderen op de sociale media en in de andere media een mening hebben over hoe het is gegaan. Zelfs als een hulpverlener reageert dat de feiten anders zijn, dan twijfelen omstanders daarover. Zij vonden dat hulpverleners werden bedreigd of werden aangevallen. Maar hoe hebben de politiemensen en hulpverleners het zelf ervaren? In het verleden heb ik ook bij incidenten gestaan waarbij het er soms heftig aan toeging, maar waar ik me niet bedreigd voelde of waarbij er naar mijn mening geen geweld werd gebruikt door omstanders, terwijl wij volgens omstanders ernstig werden belaagd. Vaak was voor ons gevoel de zaak hanteerbaar. Er zijn ook wel eens momenten geweest dat ik later in een persbericht las dat het betrekkelijk rustig was geweest, terwijl ik voor mijn gevoel heb staan vechten voor mijn leven. Mijn gedachte was: ”Waar heeft deze communicatiemedewerk(st)er gestaan.” Wat heeft hij of zij gemist. Had het even gevraagd, dan had ik je het verteld. In beide gevallen gaat het naar mijn gevoel om communiceren en het weergeven van de feiten. Vaak mis ik het goede en mooie nieuws op de sociale media. Het mooie nieuws. De mooie kanten van oud en nieuw. De saamhorigheid van de collega’s onder elkaar. Het contact met het publiek. Zoals die van een man die iets te diep in het glaasje had gekeken, maar je toch nog even een hand kwam geven en je gelukkig nieuwjaar wenste. Of die vrouw die mij snel in het voorbijgaan even een kus op de wang gaf en riep: “Een mooi en fijn nieuwjaar!” Ik keek haar nog even verbaasd na en ze verdween in de massa. Beiden hadden geen kwaad in de zin en bedoelden het goed! Ik denk dat iedereen die met oud en nieuw heeft gewerkt precies weet wat ik bedoel. Of is dit geen nieuws? Op geen enkele wijze praat ik geweld tegen politiemensen en hulpverleners goed en moeten de daders van misdragingen worden gestraft. Ieder incident is er een teveel! Ach…. en dan is daar de rechter die in het NOS journaal riep dat hulpverleners maar tegen een stootje moeten kunnen. Nou, dat kunnen politiemensen en hulpverleners zeker, maar soms is het meer dan een stootje. Ik vraag me dan wel eens af of hij begrijpt wat politiemensen en hulpverleners meemaken. Ik vraag me af of het handig is van deze rechter om dit in de media te roepen. Welk beeld geeft dit naar de burgers? Een vrijbrief om los te gaan? Mensen wanen zich soms al onaantastbaar en denken dat ze toch niet vervolgd gaan worden. Het geeft aan de politiemensen en de hulpverleners geen vertrouwen. In dit najaar hadden we de plaatsvervangend ombudsman die iets riep over een olifantenhuid bij politiemensen en nu deze rechter. Welk steun geeft dit aan politiemensen en hulpverleners? Als ik in de rechtbank naar deze rechter de verwensingen zou roepen die politiemensen en hulpverleners dagelijks naar hun hoofd krijgen is dat minachting van het hof en zou ik worden gestraft. Maar blijkbaar moeten politiemensen en hulpverleners niet klagen, want zij moeten tegen een stootje kunnen. En ja, ik weet dat rechters onafhankelijk zijn, dat zij onafhankelijk rechtspreken en dat is goed. Maar toch….. Opstootjes, rumoer en geweld tijdens oud en nieuw is tijdloos en zal waarschijnlijk nooit verdwijnen. We zullen er tegen moeten blijven optreden en het beheersbaar proberen te maken. En de daders mogen op geen enkele wijze hun straf ontlopen en denken dat ze onaantastbaar zijn. Ieder incident blijft er een teveel. En nu…. Op naar een nieuw en positief jaar. Ik wens jullie allen een mooi en positief jaar toe!