Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
TERUG IN DE TIJD

Gisteravond werd ik even teruggezet in de tijd. Onverwacht werd ik geconfronteerd met  de beelden van Naomi Verheul. De jonge vrouw die één van de slachtoffers werd van een brute moordpartij in een kroeg in Rotterdam. Bij het zien van de vooraankondiging van het programma Het drama van…. en de foto van Naomi zat er direct een brok in mijn keel. Het maakte me onrustig en verdrietig

 

Als politieman was ik samen met veel collega’s direct betrokken bij deze zaak. Ik kwam samen met mijn ploeg in de ochtenddienst. Met een collega hadden we ons voorgenomen om er een rustige dienst van te maken. Geen gekkigheid en als ondersteuning aan de surveillancedienst. Aan het eind van de dag bleek niets minder waar. Het werd een dag die ik nooit zal vergeten.

 

Voor de dienst goed en wel begonnen was werden mijn collega en ik naar het hoofdbureau gestuurd om te ondersteunen bij de opvang en eventueel verhoor van getuigen van een schietpartij in Rotterdam. Niet precies wetend wat we aan zouden treffen gingen we naar het hoofdbureau. Ook was de omvang van de schietpartij nog niet geheel duidelijk. Steeds meer flarden van de omvang kwamen bij ons binnen. In het hoofdbureau werden we gevraagd om ons te ontfermen over een getuige. En de eerste aanblik van deze getuige zal ik nooit meer vergeten. Een man geheel onder het bloed. Zijn kleding en handen. Alles!

 

Kort hierna werd ik weggehaald en gevraagd of ik naar het ziekenhuis wilde gaan voor de opvang van de slachtoffers, eventuele getuigen en familieleden. Ook kon ik dan de collega’s aflossen die in het ziekenhuis waren, zodat zij hun papierwerk konden gaan doen. En nadat de collega’s het ziekenhuis hadden verlaten was ik alleen.

 

In het ziekenhuis werd ik geconfronteerd met de getuigen en de slachtoffers van het schietincident. In de familiekamer van het ziekenhuis werd voor mij pas de ernst van het incident echt duidelijk. In deze ruimte zaten een aantal mensen. Ik weet niet meer precies wie, want mijn geheugen laat mij een beetje in de steek. En misschien heb ik het wel geblokkeerd. Ik weet wel dat ik hier voor het eerst de vriend van Naomi tegen kwam. Hij zat helemaal onder het bloed. Wat mij tot op de dag van vandaag is bijgebleven is het zacht wrijven over zijn handen. Een soort van strelen. Van onder andere hem hoorde ik de gruwelijke details over hetgeen er was gebeurd. Hetgeen hij had gezien en had meegemaakt. De details de ik iedereen zal en wil besparen. Ik heb geprobeerd er voor iedereen die in de familiekamer was te zijn. Even een luisterend oor.

 

Daarnaast fungeerde ik als vraagbaak voor verpleegkundigen, familie, politiemensen, leidinggevenden en rechercheurs. Even een manusje van alles. Geen tijd om na te denken. Geen tijd om de verhalen tot me te laten doordringen. In het ziekenhuis, in het politiebureau en op de Plaats Delict doe je je werk en vind je het allemaal normaal. Je hebt geen tijd om na te denken.  Ik besefte me later dat collega’s, andere hulpverleners en slachtoffers gruwelijke dingen moeten hebben gezien. Ook mijn latere ploeggenoten.

 

En na de dienst ga je naar huis en probeer je de draad op te pakken. Eten te maken en even te ontspannen. En dan gaat heel langzaam het besef doordringen van wat je hebt gezien, gehoord of hebt geroken. De een op het Plaats Delict, de ander op het politiebureau en ik….. Ik in het ziekenhuis.

Dan komt de tijd dat je naar bed gaat. Telkens bleven de beelden aan mij voorbij trekken van hetgeen ik die dag had gezien en had gehoord. Is dat vreemd? Nee dat niet! Na een uur te hebben liggen woelen ben ik opgestaan en heb ik de televisie aangezet. Het eerste beeld waar ik mee werd geconfronteerd was de foto van Naomi. Naomi  bij het zomercarnaval! Vanaf dat moment had zij voor mij een gezicht. En eigenlijk op datzelfde moment gaat mijn telefoon en aan de andere kant hoor ik mijn collega met wie ik die ochtend van het bureau was vertrokken. Ook zij zat te kijken en kon niet slapen. Nadat we even met elkaar hadden gesproken en onze emoties hadden gedeeld. Ben ik gaan slapen. Dank je Annelice. Dank dat je er was en nog steeds bent! Of zoals ze gisteravond nog naar me schreef “Samen konden (kunnen) we alles aan lieve Tuur!”

 

Ook kreeg ik gisteravond een berichtje via twitter van een brandweerman, die destijds ook ter plaatse was. En binnenkort ga ik een bak koffie bij hem doen.

 

Ik heb gisteravond naar de uitzending gekeken van “Het drama van…” Niet wetend wat het me zou brengen. Welke emoties het los zou maken en of ik het zou kunnen afkijken. De uitzending maakte veel los en bracht weer herinneringen boven. Ik was ook benieuwd hoe de familie en vrienden er mee om waren gegaan. Ik heb namelijk na het ziekenhuis nooit meer contact gehad. En soms blijf je achter met vragen. Het is mooi en goed om te zien hoe Tosca,  de moeder van Naomi, is omgegaan met het verlies van haar dochter. Een krachtig mens die erg mooie en dierbare woorden sprak.

 

En er zijn beelden die nooit zullen verdwijnen. Ook deze gebeurtenis zal altijd in mijn herinnering blijven. In de komende dagen zal ik nog wel een beetje onrustig zijn, maar ik weet dat ik het weer af kan sluiten. En kan ik dit  ook weer en plekje geven...