Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS

 

STRUISVOGEL

In de afgelopen week heb ik toch weer heel wat gesprekken gevoerd met (oud)collega’s. Gewoon op de werkvloer, omdat het kon!

 

En wat me opvalt is dat collega’s op de werkvloer heel goed begrijpen dat ze ziek kunnen worden van het werk dat ze dagelijks doen. Ik merk ook in de gesprekken dat ze graag iets willen weten over het ontstaan, de achtergronden en de symptomen van een stress-gerelateerde ziekte, zoals PTSS. Maar ook over het herstel! Hoe kom je weer terug!? Veel collega’s herkennen wel de symptomen, maar weten nog niet precies wanneer ze aan de bel moeten trekken. En waar kunnen ze terecht met hun vragen?  Ook is een veel gestelde vraag: “Wat moet ik doen als ik iets bij een collega merk of zie?” “Waar kan ik dan terecht?”

 

Ik merk dat collega’s heel veel willen weten. Waarom krijgt de ene hulpverlener het wel en de ander het niet? Ik kan alleen maar zeggen dat het menselijk brein ondoorgrondelijk is.

 

In een gesprek dat ik had met een chef begreep ik dat het nog niet bij iedereen was doorgedrongen dat je ziek kon worden van het werk dat je bij de politie doet. Dat je ziek zou kunnen worden van de dingen die je ziet, ruikt of voelt? Van het iedere dag weer vooraan staan in de linie! Gewoon omdat dat van je wordt gevraagd en het ook van je wordt verwacht!

Deze chef kon mij vertellen dat je het grootste deel van je PTSS opliep in je privé-situatie en dat het zich opbaarde in je werk als politieman of –vrouw. Het kwam bijna niet voort uit het werk dat je deed. Ik heb hem heel verbaasd staan aankijken. Ik heb hem ook de vraag gesteld waar hij dit vandaan had? Dit had hij ergens gelezen, maar waar wist hij niet meer.

 

Ik heb hem uitgelegd dat er weldegelijk politiemensen en hulpverleners zijn die ziek worden van het werk dat zij doen. Ik probeerde aan hem uit te leggen dat ook ik ziek was geworden van het werk dat ik bij de politie had gedaan en dat mijn herstel een tijd had geduurd. Ik hoorde dat de chef stammelde: “Eh, ja maar…..” Hij maakte zijn zin niet af! Gooide zijn bak koffie leeg in de gootsteen. Gaf mij een hand, wenste mij het beste en liep weg!

 

Jullie weten ik  oordeel niet snel over anderen, maar.... Dit was één van de weinige chefs die ik in de afgelopen tijd heb gesproken die het nog niet begreep.(of misschien niet wilde begrijpen.) Ik hou het maar op onbekendheid en onwetendheid.

 

Mocht hij er wel bekend mee zijn en mocht hij niet onwetend zijn, dan is hij een struisvogel! En dan hoop ik dat hij heel snel zijn hoofd uit het zand haalt!