Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS

 

SNEL OORDELEN

Ik weet dat ik misschien een aantal mensen voor het hoofd ga stoten met deze blog, maar er moeten mij toch een paar dingen van het hart.

 

Ik zelf werd in 2009 geconfronteerd met de vervelende ziekte PTSS (Post Traumatische Stress Stoornis). En ik weet uit ervaring dat dit een heel vervelende beroepsziekte is. Na 20 jaar bij de politie te hebben gewerkt ging bij mij het lichtje uit. Ook ik heb dagen gehad dat ik liever mijn stekker eruit had getrokken, maar gelukkig met hulp van anderen ben ik er weer bovenop gekomen. Gelukkig heeft mijn korps mijn PTSS aangewezen als beroepsziekte! Uiteindelijk heb ik ook de politie moeten verlaten. Niet omdat ik dat zo graag wilde, maar omdat er door de reorganisatie en bezuinigingen geen geschikte plaats meer voor mijn was. Oh, wat heb ik gescholden! De politie was ook mijn plek. Ik had toch altijd met mijn voeten in de klei gestaan! Ik had toch al het vuile werk dat anderen niet wilde doen opgeknapt.

 

Ook tijdens mijn ziek zijn zijn er door de politieorganisatie fouten gemaakt, hadden dingen anders gekund. Ik ben nu post-actief en kan niet terugvallen op de politieorganisatie. Vanuit mijn standpunt nu, probeer ik mee te denken hoe het anders kan voor collega’s waarbij het anders is gelopen. Ik kijk kritisch naar de politieorganisatie en probeer soms input te geven. Soms schrijf ik een kritische blog of verhaal. Ik probeer diplomatiek te zijn. Soms lukt dat en soms ook niet.

 

Ik weet dat veel collega’s en leidinggevenden niet weten wat PTSS is of hoe ze er mee om moeten gaan. Ook voor mij was het jaren geleden een raadsel. Ik kende het wel, maar wist ook niet precies wat het was. Tot ik het zelf kreeg! Toen begreep ik pas echt wat het was! Nu geef ik lezingen aan politiemensen en andere organisaties om hen te vertellen wat het vak van politieman of –vrouw inhoud en wat het met je kan doen. Aan het hele mooie politiewerk zitten soms hele vervelende randen, maar het blijft voor mij nog steeds het mooiste vak van de wereld.

 

In 2010 heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en heb ik met EenVandaag een mooi item gemaakt over dit onderwerp. Heel lastig om te doen, omdat dit bij een aantal mensen binnen de politie in eerste instantie op onbegrip stuitte, want het was niet aan de orde en ik was één van de weinigen die het had. Ik mocht er niet over praten, want anderen konden er ziek van worden. NEE, dus….. Politiemensen en andere hulpverleners kunnen ziek worden van het werk dat ze doen. Inmiddels zie ik een verandering binnen de politieorganisatie, misschien gaat dit voor velen niet snel genoeg. Maar het belangrijke begin is in gang gezet. Ook ik ben van mening dat er een verandering moet plaatsvinden binnen de politieorganisatie, maar ook binnen de politiemensen zelf. Ik denk dat we moeten leren spreken over het feit dat het politiewerk zwaar kan zijn en dat de leiding moet erkennen dat we ziek kunnen worden van de dingen die we zien en meemaken in het politiewerk. Ook ik vind nog steeds dat er meer aandacht moet komen voor de mentale weerbaarheid en de psychische gesteldheid van politiemensen en dat dit alles nog beter geregeld moet worden.

 

Wat ik op dit moment om mij heen zie gebeuren is dat wanneer er iets met een politieman of –vrouw gebeurd er heel snel in de media en sociale media wordt geroepen dat het PTSS is en dat het aan de politieorganisatie, leidinggevenden, politiebonden en opleiding  ligt. Ik denk dat we niet kunnen oordelen op basis van een enkel persbericht met weinig informatie. We kennen niet de achtergrond en zeker niet alle omstandigheden.  Misschien moeten we alle ongenuanceerde meningen en uitlatingen eens achterwege laten en pas oordelen als we alle feiten kennen.