Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS

 

SCHULDGEVOEL

Steeds meer merk ik dat ik via mijn site wordt benaderd door collega ’s die in de richting van hun partner en kinderen een schuldgevoel hebben. Door ziekte gedragen we ons vaak anders en geven we signalen af die partners en kinderen soms niet begrijpen en herkennen. We gedragen ons verbaal agressief en partners en kinderen moeten met onze nukken leven. Soms is het lastig voor partners, want op het werk en in een andere omgeving gedragen we ons vaak zo aardig en begrijpend. Maar ooohhh….., als we thuis zijn!!

 

Ook ik heb mijn partner voor van alles uitgemaakt! Niets was goed! Als ze verkeerd met de stofzuiger in de woonkamer in de weer was kon ze de volle laag krijgen. De hond kon niets goed doen en ook dat had zij gedaan!! Niets maar dan ook niets kon ze goed doen. Ik was uren aan het zwerven zonder dat zij wist waar ik was. En zij kon hier niets aan doen!

 

Ik heb nu ook spijt van mijn gedragingen en ook ik heb medelijden met mijn partner. Ik heb hier achteraf vaak met mijn partner over gesproken. Zij heeft dit verwoordt in de blog "verhaal van mijn partner".

 

Ik hoor mijn partner wel eens zeggen: “Als ik bepaalde dingen van tevoren had geweten, dan had ik me misschien daar op in kunnen stellen. Ik had graag dingen van de politieorganisatie willen weten. Wat zijn bepaalde kenmerken van een stress--gerelateerde ziekte, zoals PTSS.” “Ik had het zo graag willen weten!

 

Ik snap het schuldgevoel van collega's. Ook ik kan niets goed praten. Ik kan niets goed praten in de richting mijn partner en ik kan ook niets terugdraaien.

 

Wat ik merk is dat de ziekte je overkomt en dat je niets kunt veranderen aan de reacties, je boosheid, je agressieve gedrag en andere stemmingen. Ook ik wist niet wat ik met mijn gedrag moest. Ook ik wist niet precies waar mijn gedrag vandaan kwam totdat er bij mij PTSS werd geconstateerd. Ik heb mijn best gedaan om terug te komen en al die tijd stond mijn partner achter mij. Je hersteld en dan komt pas het besef voor je partner wat er eigenlijk is gebeurd! Vaak beseft je partner dat ook zij/hij een hoge tol heeft betaald voor jou ziekte en dat zij/hij zich heeft weggecijferd om jou overeind te kunnen houden. En dan beseffen zij zich dat ook zij aan het einde van hun kunnen zijn en ook graag hulp willen. Maar ja…… waar kunnen zij terecht! Bij de politieorganisatie? Vaak weten zij de weg niet, vinden zij nul op het rekest en zijn dus op zichzelf aangewezen. Ook dat gaf mij weer een schuldgevoel! Ik was geholpen en nu werd mijn partner aan haar lot overgelaten. Ik wilde mijn partner helpen, maar ook mij lukte dat niet.

 

Er zijn dagen dat ik nog steeds medelijden heb met mijn partner om hetgeen ik allemaal tegen haar heb gezegd en alles wat ik heb gedaan! Ik heb spijt, maar ik kan het niet terugdraaien. Ik zou willen dat ik het kon!

 

Gelukkig hebben we er ons door heen geslagen en zijn we er sterker uit gekomen. Het was een lange zware weg. We kunnen nu samen weer van het leven genieten.

 

Nu proberen we samen een voorbeeld te zijn voor anderen en anderen te helpen daar waar het kan.

We schrijven en vertellen over deze soms moeilijke periode.

 

Een stress-gerelateerde ziekte (zoals PTSS) is iets wat je samen overkomt en het is mooi als je er samen weer uit kunt komen. Samen ben je sterk!

 

Vandaag heeft mijn partner samen met een andere partner van een collega een facebookpagina geopend Thuisgroep Blauw Deze groep is bedoeld voor partners en kinderen (18+) van (ex)politiemensen. Zij kunnen hier verhalen delen, informatie delen/aanbieden (op gebied van zorg/hulpverlening) of gewoon lekker kletsen over alles wat ze met hun mannen/vrouwen meemaken.

 

Ik ben trots op mijn partner! Trots op de dingen de ze heeft gedaan en op de dingen die ze doet!