Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
HOE SCHOKKEND OOK Foto’s zeggen soms meer dan duizend woorden. Dat herken ik ook als fotograaf. Beelden zeggen iets. Dit kan iets heel moois zijn, maar ook iets schokkends. Mooie beelden maken mensen vrolijk en geven ze een goed gevoel. We krijgen dan een beetje het aaaaahhh of ohwwwww gevoel. Schokkende beelden zijn vaak bedoeld om de rauwe werkelijkheid te laten zien. En soms zijn ze erg schokkend, misschien wel eens te schokkend. Ik weet dat op redacties van media zoals bijvoorbeeld bij kranten of televisie erg wordt gediscussieerd over of ze foto’s of beelden wel kunnen plaatsen en of ze de normen van fatsoen niet overschrijden. Ook hier kan ik het soms niet mee eens zijn, maar ze hebben nieuwswaarde en er is goed over nagedacht. Tenminste dat mag ik hopen?! Gisteren zat ik met collega’s aan tafel (deze moesten op de foto worden gezet) en kwam het gesprek op een incident van een dag daarvoor. Ik ga even niet op de details in, maar ook voor de collega’s was het nogal een heftig incident. De beelden die zij daar zagen waren niet fraai en het slachtoffer had het niet overleefd. Wat ons verbaasde waren de foto’s die bijna direct na het incident op de sociale media verschenen en met welke snelheid ze dan over het internet gaan. Ongecensureerd en zonder enige vorm van nadenken. Ik kreeg van een collega een foto onder ogen die via Facebook en twitter als een wilde in het rond ging. Ik bekeek de foto en daar was tot in detail te zien hoe het slachtoffer er aan toe was. Hoe schokkend moet het zijn voor de nabestaanden om via de sociale media te vernemen dat hun geliefde is overleden? Heb je daar over nagedacht als je deze foto plaatst? En mijn volgende vraag is: “Denk je na als je deze foto retweet op twitter of deelt op Facebook? Of drukken we domweg op retweet en delen? “ De foto was gemaakt korte tijd nadat het incident had plaatsgevonden en was gemaakt vanuit een hoog gebouw. Diegene die de foto had gemaakt had ook nog even de juiste positie gekozen om de foto te maken. Het ging hierbij niet om een persfotograaf of iets dergelijks, maar om een burger die met zijn of haar mobieltje vanaf zijn of haar lokatie de foto maakte en direct op de sociale media plaatste. De collega vroeg zich af of hij iets had gemist en of hij toch het gebouw niet had moeten ontruimen waar vanuit de foto was gemaakt. Had hij er iets aan kunnen doen om dit te voorkomen? We kwamen tot de conclusie dat aan dit soort excessen, die steeds vaker voorkomen, we als politie zo weinig kunnen doen. Hoe graag we ook anders zouden willen. Volgens mij ligt er een grote verantwoordelijkheid bij mensen zelf en zullen zij zich af moeten vragen of ze deze foto’s wel willen maken en zouden willen plaatsen op het wereldwijde web! Of het nu gaat over dit schokkende incident of iemand die voor de trein springt. Heb je, als maker, nagedacht over de eventuele nabestaanden van het slachtoffer? Wat was nu eigenlijk de meerwaarde om deze schokkende foto te maken en te plaatsen? Is het in je eigen belang? En dat jij trots kunt roepen: “Kijk!! Ik was er bij!” Wat als een van jouw familieleden het slachtoffer is geworden van een dergelijk misdrijf, verkeersongeval of een noodlottig ongeval? Druk jij dan net zo hard op het knopje retweeten of delen? Ben jij de maker dan ook dankbaar dat je het gewond raken of het overlijden van je familielid mag vernemen via de sociale media, met het beeld erbij over de manier waarop dit is gebeurd? Of had je het liever willen vernemen op een gepaste en respectvolle wijze. En volgens mij is die laatste al moeilijk genoeg! Laten we eens goed nadenken als we foto’s maken, plaatsen of verspreiden via de sociale media! En deze overdenking duurt misschien maar 10 seconden extra, maar die 10 seconden kunnen het verschil maken tussen respectvol en respectloos