Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
SAAMHORIGHEID Als journalist gebruik je een pen om te schrijven en als cartoonist een potlood om te tekenen. De één scherp met zijn pen en de ander met zijn potlood. Soms zijn de teksten en tekeningen scherp en confronterend. We noemen dat vrijheid van de pers. Dat is naar mijn gevoel een gemeengoed wat we hebben verworven en dat we moeten koesteren. Terwijl ik thuis aan het werk was, kwamen er berichten binnen van een schietpartij bij het Franse Satirische weekblad Charlie Hebdo in Parijs. Mannen zouden het gebouw zijn binnengedrongen en hadden daar 10 mensen gedood. Waarom? Omdat ze satirische cartoons tekenden! Journalisten die messcherp schrijven met een pen of tekenen met een puntig potlood vermoorden met zware wapens. Hoe laf ben je dan? Ik kijk het nieuws en zie de beelden van het NOS journaal. Ik zie twee mannen lopen op straat. In het zwart gekleed en allebei een bivakmuts op. Beide mannen zijn bewapend en ik hoor schoten. Ik zie het beeld verschuiven en zie een Franse collega op de grond liggen. Een van de mannen loopt met een wapen op de collega af. De collega kijkt de man aan en steekt zijn handen omhoog. Ik kijk en hoop dat de bewapende man de collega voorbij zal lopen. Maar niets is minder waar…. Ik zie de man richten en hoor een schot. Ik zou willen dat ik de beelden nooit had gezien. Mijn maag draait om. Ik zet het journaal uit en zoek naar stilte. Ik wil de beelden wissen van mijn netvlies, maar dat lukt niet….. Naast deze collega buiten werd nog een andere collega in koelen bloede op gruwelijke wijze omgebracht. Politiemensen die de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van pers en de democratie bewaakten, moesten dit het met hun leven bekopen. Hoe laf ben je dan om dit te doen? De namen flitsen door mijn hoofd van de collega’s die we in de afgelopen jaren door geweld zijn verloren. De namen en de gezichten. Namen en gezichten die nooit zullen verdwijnen en nooit vergeten zullen worden. De ene collega stond wat dichterbij dan de andere. Van een aantal ken(de) ik de partner en families. Ik voelde het verdriet, de boosheid en de onmacht. Net als de keer dat ik het van dichtbij meemaakte. Wat ik ook nu weer zie gebeuren onder de politiemensen, maar ook onder de journalisten is de saamhorigheid. Als een politieman of -vrouw iets overkomt, waar dan ook ter wereld raakt het ons allemaal. We zijn een grote familie. Gisteravond kwamen in alle grote steden van Europa mensen bijeen. De pleinen liepen vol met mensen die de journalisten en politiemensen in Parijs herdachten. Op de pleinen stond iedereen naast elkaar. Solidair met elkaar. Er werd niet gekeken naar geloof, ras, huidskleur, je afkomst, wie of wat je bent. De aanslag had niets te maken met geloof, ras, afkomst of huidskleur. Als je durft te roepen dat je deze laffe daad hebt verricht vanuit je geloof of uit wraak voor jouw god, dan heb je het niet begrepen! Nee, je zocht een laf excuus voor het plegen van deze terroristische daad, omdat jij je niet kon vinden in de vrijheid van meningsuiting. Wat rest is verdriet, woede en onmacht over het verlies van de collega’s zowel bij de politie als bij de journalisten wereldwijd. En wat hebben de daders bereikt met deze daad? Hebben zij bereikt dat de journalisten en de cartoonisten hun werk hebben gestaakt? Nee, absoluut niet! In tegendeel. De journalisten en cartoonisten slaan dubbel zo hard terug met hun vlijmscherpe pennen en potloden. En politiemensen….. politiemensen wereldwijd zullen er alles aan doen om de daders op te sporen. Als je een van ons op een dergelijke wijze raakt, raak je ons allemaal. Wat rest zijn lege plekken van twaalf dierbaren die worden gemist en alleen maar omdat zij hun werk deden. Ik wens alle familieleden, vrienden en collega’s van de omgebrachte politiemensen en journalisten veel sterkte met het verlies van hun dierbare.