Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
PARIJS EEN STAD IN TRANEN

De stad Parijs. De stad van het licht. De stad van muziek. De stad van de restaurantjes en de terrassen. De stad waar mensen plezier maken en leven. De stad waar het altijd levendig is. Een stad waaraan ik mooie herinneringen koester.

 

En nu…. Parijs is een stad in tranen.

 

Ik zie ze zitten! Gebukt, in dekking achter auto's en kijkend over de motorkappen. De politiemensen, de brandweermensen en de mensen van de ambulance. Ik zie de slachtoffers liggen. Ik zie politiemensen en andere hulpverleners een stap voorwaarts doen. Ze doen wat ze kunnen. Ik zie mensen via de achterzijde het theater ontvluchten. Ik hoor mensen gillen en ik hoor schoten. Op dat moment draai ik mijn hoofd af. Niet omdat ik niet wil kijken, maar gewoon omdat ik genoeg heb gezien. Onder alle slachtoffers zijn ook vier politiemensen. Politiemensen die niet weg konden lopen en het gevaar tegemoet liepen. Voorwaarts gingen om het leven te redden van anderen. Zij gaven hun leven!

 

En voor een tweede keer dit jaar heeft Parijs te maken met een terroristische aanslag. Ik vloek! Ik vloek hardop! Tranen branden in mijn ogen. In welke wereld leven wij?

 

Op 7 januari 2015 werden de journalisten van Charlie Hebdo vermoord. En waarom? Omdat zij hun pen en potlood gebruiken als wapen en zij gebruik maken van de vrijheid die we hier mogen koesteren. De vrijheid van het woord en de vrijheid van de pers. Maar niemand kreeg ze stil. Niemand kreeg de journalisten wereldwijd stil!

 

En nu….onschuldige burgers die uitgaan, eten op een terras of in een kroeg, een voetbalwedstrijd bezoeken of naar het theater gaan. Zij zijn het doelwit van deze volslagen laffe aanslagen. Mannen, vrouwen en kinderen die plezier maken en in het volle leven staan. Zij zijn na gisteren weggerukt uit het leven van hun dierbaren. En zullen voor altijd worden gemist! Vele zwaar gewond. En waarom…. omdat een aantal extremistische dwazen roepen dat zij dit doen vanuit hun geloof. Er is geen enkele godsdienst in deze wereld die oproept tot het doden van onschuldige mensen. Deze terroristen gebruiken een geloof om hun daden te rechtvaardigen. Niets kan deze daden rechtvaardigen. En je verschuilen achter een geloof voor dergelijke daden is laf. Want deze daad is niets anders dan een laffe terroristische daad. Welk geloof, welke huidskleur, welk ras of overtuiging je ook hebt.

 

Onmiddellijk zie ik de berichten in de sociale media verschijnen en de verwijten gaan over en weer. De een nog kwetsender dan de ander. Hoe kan het zijn dat we elkaar zo aanvallen op geloof, uiterlijk, geaardheid of afkomst? Het doet me denken aan de gesprekken die ik afgelopen week voerde met jongeren over respect en keuzes maken. Jongeren van een middelbare school.

 

Het ging met deze jongeren over hoe we met elkaar omgaan. Hebben we respect voor elkaar en voor elkaars mening? In mijn lezing gaf ik aan: “Ik discrimineer niet.” Ik kijk niet naar huidskleur, godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras of geslacht, voor mij is iedereen gelijkwaardig. Ik spreek je wel aan op wat jij doet als individu. Jij maakt de beslissing over de dingen die je doet. Alleen jijzelf en daar ben je zelf verantwoordelijk voor.

 

Ook in Parijs zijn deze volslagen losgeslagen dwaze extremistische daders verantwoordelijk voor de doden en gewonden. Niemand anders kunnen we hier de schuld van geven. Hoe graag ook ik het zou willen. Ook ik ben boos en verdrietig. Alleen deze terroristen pleegden deze laffe daad uit naam van een geloof, maar zelfs hun geloof of anderen zijn hiervoor niet verantwoordelijk. Zij maakten zelf de keuze.

 

Laten we stil staan bij de slachtoffers die vielen, hun familieleden, hun nabestaanden en hun vrienden. Laten we hen herdenken en de gewonden sterkte wensen. Ik sta stil bij de slachtoffers, maar ik sta ook stil bij de vier collega's die tijdens de uitoefening van hun dienst het hoogste gaven wat ze konden. En dit deden voor anderen. In de hoop anderen te kunnen redden.

 

Laten we eens stoppen met wijzen naar anderen. Anderen die dezelfde huidskleur, godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras of geslacht hebben als de daders, maar niets met deze aanslag te maken hebben en het net als ik verafschuwen. Zij zijn niet verantwoordelijk voor de daden van deze extremistische idioten.

 

Ik weet een ding zeker dat gisteravond van ieder ras, geloof, geaardheid, politieke gezindheid iemand is omgekomen bij deze aanslagen. En we moeten elkaar niet aanvallen over het feit dat we allemaal anders zijn, maar hand in hand staan tegen dit soort dwazen.

 

Voor nu past eigenlijk alleen maar stilte.