Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
BUDDYHOND NALIM Buddyhonden kunnen heel veel betekenen voor collega’s met PTSS. Gerard Bouman nam vandaag tijdens een werkbezoek een kijkje bij KNGF Geleidehonden. Ook Nalim, de allereerste politiebuddyhond, was erbij. Ondanks de hitte springen de honden in de kennel enthousiast op als de politiedelegatie binnenkomt. De honden, overwegend labradors, golden retrievers, Duitse herders en mengelingen daarvan, laten zich maar wat graag even aanhalen door de bezoekers. Een deel van deze honden wordt misschien ooit buddyhond voor een politieman- of vrouw met PTSS. Sinds de overeenkomst vorig jaar tussen de politie en KNGF hebben inmiddels tien (voormalig) collega’s zo’n buddyhond. MIJN BUDDY-HOND HEEFT HET LEVEN EEN STUK DRAAGLIJKER GEMAAKT ‘We hebben oog voor het welzijn van onze medewerkers en oud-medewerkers. Het is goed hier te ervaren wat deze honden kunnen betekenen voor collega’s met PTSS’, aldus Gerard. Ook Ellen Greve, directeur van KNGF, is blij met het bezoek van de politie: ‘Het is goed dat PTSS bespreekbaar is en aandacht krijgt bij de Nationale Politie. De ervaringen van politiemensen in hun beroep kunnen zeer ingrijpend zijn en de gevolgen openbaren zich soms pas vele jaren later.’ De buddyhond kan zijn baas op ieder moment van de dag kan bijstaan en het leven met PTSS draaglijker maken, aldus Ellen. ‘Deze hond zorgt voor rust, regelmaat en meer bewegingsvrijheid. Ook heeft de buddyhond praktische vaardigheden geleerd om zijn baas te ondersteunen. Maar ik zeg er altijd bij: de hond is geen geneesmiddel, hij maakt je niet beter.’ Veel mensen met PTSS hebben last van nachtmerries en herbelevingen. Trainer Herman laat zien wat een buddyhond op zo’n moment kan betekenen. Hij laat buddyhond Ocko plaatsnemen in zijn mand, gaat zelf op een bed liggen en doet of hij slaapt. Hij draait zich om, maar Ocko doet daar verder niets op uit. Tot Herman doet alsof hij een nachtmerrie heeft, begint te brauwelen en met zijn armen om zich heen gaat slaan. Meteen is Ocko uit zijn mand en springt met zijn voorpoten op bed en probeert Herman wakker te maken. ‘Op die manier voorkomt je hond dat je te ver wegzakt in een nachtmerrie’, legt Herman uit en geeft Ocko een snoepje als beloning. Ellen legt aan de groep uit dat de vraag naar goede geleidehonden groter is dan het aanbod. ‘Het duurt twee jaar voor een puppy genoeg geleerd heeft om aan de slag te gaan voor een baasje.’ Maar liefst 80 commando’s moet de hond leren. En het belangrijkste: ontzettend goed luisteren. PTSS-buddyhonden moeten bovendien sensitief zijn en feilloos aanvoelen als hun baasje zich niet lekker voelt en weg moet uit de mensenmassa, of ‘gewekt’ moeten worden uit een herbeleving. Daan Spaans is de eerste (oud) collega die een buddyhond kreeg, vorig jaar maart. ‘Toen KNGF bij mij thuis langskwam met de hond om kennis te maken, ging hij meteen op mijn voeten liggen’, vertelt Daan aan de groep, terwijl zijn hond Nalim onder tafel ligt uit te puffen van de hitte. ‘Mijn psycholoog op vier poten, zo noem ik Nalim. Hij heeft mijn leven een stuk draaglijker gemaakt. Ik heb heel veel last van nachtmerries en sliep daardoor hooguit drie uur per nacht. Nu slaapt Nalim naast mijn bed. Zodra hij merkt dat ik onrustig word in mijn slaap, maakt hij me wakker. Dat voorkomt dat ik heel diep in een nachtmerrie beland en daardoor slaap ik ook snel weer in.’ Een ander voordeel is dat de hond zorgt voor regelmaat en Daan uit zijn isolement haalt. ‘Ik heb een hele zware vorm van PTSS en kwam niet meer buiten, de bank was mijn vaste plek in huis. Nalim heeft me weer structuur gegeven. Een paar keer per dag moet ik met hem naar buiten. Ik vind het heerlijk om uren met hem door de bossen te wandelen.’ Elke buddyhond is anders en getraind op specifieke behoefte. Daan: ‘Het is een rollercoaster in mijn hoofd en ik heb constant flashbacks. Nalim merkt het zodra ik onrustig wordt en leidt me dan af. Ook kan ik bijvoorbeeld slecht tegen drukte en mensenmassa waardoor ik nooit meer boodschappen deed. Nu gaat Nalim mee en hij gaat zo staan of liggen dat mensen niet te dichtbij kunnen komen. Datzelfde doet hij ook als ik bij mijn dochter op het schoolplein sta. Ook de rest van mijn gezin is heel blij met Nalim. Mijn vrouw slaapt eindelijk weer en ik ben een leukere vader, heb minder last van woede uitbarstingen. Dat ik zelf hondengeleider ben geweest maakt het extra bijzonder. Door mijn buddyhond doe ik nu weer dingen die ik hiervoor niet meer kon. Ik kan me een leven zonder hem gewoon niet meer voorstellen.’