Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
MAN MET EEN MISSIE Gisteravond werd ik aangenaam verrast door de woorden "Een man met een missie". Met deze woorden opende Eric Stolwijk, Directeur Communicatie Nationale Politie, een blog op Facebook. Regelmatig heb ik contact met Eric. We spreken met elkaar over communicatie, de impact van het politiewerk en wat er speelt op de werkvloer. Hoe communiceer je en wat kan er beter of anders. De gesprekken zijn open en eerlijk. Voor mij zijn het altijd mooie gesprekken. Ik leer van de gesprekken met Eric. Ik denk dat we van elkaar leren. Normaal deel ik complimenten die ik krijg niet, ik probeer op mijn manier het beter te maken voor anderen. Maar dat er iemand een blog over mij heeft geschreven vind ik zo bijzonder dat ik hem met gepaste trots op mijn site zet. Nogmaals dank aan Eric Stolwijk voor deze blog. Een man met een missie Het was op een gewone dag in april 2009 dat Arthur van der Vlies thuis pannenkoeken ging bakken. Een onschuldige bezigheid. Doorgaans. Die dag ging het echter helemaal mis. Hij sloeg, tot afschuw van zijn vrouw Corrie, de hele keuken in puin. Corrie had de doorgaans zo stabiele politieman al enige tijd zien afglijden. Snel boos, snel uit balans, onevenwichtig. Negentien jaar politiewerk, negentien jaar stress, incidenten, emoties en werkdruk hadden Arthur gesloopt. De stapeling had geleid tot Posttraumatische Stress Stoornis (PTSS). Tenminste, dat werd pas later duidelijk, want in 2009 was PTSS nog niet overal, erkend als beroepsziekte. Zeker niet voor politiemensen. Want die waren stoer. Die lachten en grapten alles weg. Arthur volgde twee jaar intensieve therapie. Daarna verliet hij de politie. Niet omdat hij dat wilde, maar omdat er voor hem geen plaats meer was. Uit vrije wil. Hij ging akkoord met een regeling. Arthur deed het uniform uit, maar de politie bleef in z’n hart. En dus ging hij bloggen. Hij schreef verhalen over wat er kon gebeuren met politiemensen die traumatische dingen meemaakten. Arthur is een verhalenverteller. Soms gebruikt hij grove lijnen voor de dilemma’s van het echte politiewerk, soms is het een fijne, haast kwetsbare schets van gevoelens en emoties. Altijd is het leesbaar en aangrijpend. Koffie in ruil voor verhalen en adviezen En zo kwam ik in aanraking met hem. Ik zag z’n tweets, las z’n blogs, ging hem volgen en legde contact via de DM. Ik was bang voor een gefrustreerde politieman, ik kwam in aanraking met een mooi mens. Arthur van der Vlies is voor mij de verpersoonlijking van een echte politieman. Hard als het moet, zacht als het kan, eerlijk, recht op z’n doel af, recht voor z’n raap. Af en toe komt hij bij mij op bezoek op kantoor in het tijdelijke hoofdbureau van politie in Den Haag. Hij krijgt koffie, ik krijg verhalen en adviezen. Hij adviseert ons als korps hoe wij moeten omgaan met politiemensen die het voor de kiezen hebben gekregen. Ja, ze hebben te maken met stress. Ja, ze maken tijdens hun werk traumatische dingen mee. Ze reanimeren mensen, moeten slechte boodschappen brengen, komen dagelijks in aanraking met leed en krijgen veel over zich heen. En behalve dat ‘uniform’ zijn het ook gewoon mensen van vlees en bloed, vaders en moeders, echtgenoten en echtgenotes. Politiemensen geen 'watjes' Maar, zo benadrukt Arthur, maak nou geen watjes van politiemensen, want dat zijn het niet. Ze zijn niet zielig en willen ook niet zo behandeld worden. Politiemensen zijn doorgaans stabiele, moedige en gedreven mensen. En ja, ze maken traumatische gebeurtenissen mee maar als daar op een goede manier mee wordt omgegaan dan hoeft dat geen probleem te zijn. Zorg dat ze worden opgevangen, dat ze hun verhaal kwijt kunnen en dat ze ruimte krijgen. Maar behandel ze niet als kleine kinderen, stop ze niet weg en ontken het vraagstuk niet. Doe het op de goede manier en 95 procent van de collega’s die er last van hebben, leert ermee om te gaan en kan gewoon aan het werk blijven. Arthur is een optimist. Doorgaans. Ik moet glimlachen als hij via twitter iedereen een prettige dag wenst. Door die ‘wat lastige beroepsziekte’, zoals hij het zelf uitdrukt, heeft hij ook mindere dagen. Om het zo maar eens te zeggen. Dat laat hij ook weten. ‘Even een kleine terugslag’, twittert hij dan. 'Parijs' In de afgelopen dagen was hij heel actief op twitter. Ook schreef hij een blog. Onder de kop ‘Saamhorigheid’ beschreef Arthur zijn gevoelens over ‘Parijs”. Hij constateerde dat politiemensen die de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van pers, de democratie bewaakten dit moesten bekopen met de hoogste prijs, hun leven. Het maakte weer veel emoties los bij hem. Dat was wel duidelijk. De oud-politieman is een man met een missie. Hij adviseert het korps over de manier waarop het moet omgaan met de impact van politiewerk. Hij reist het land door, houdt lezingen, adviseert collega’s hoe om te gaan met stress en de impact van het werk, adviseert leidinggevenden hoe om te gaan met collega’s die er last van hebben. 'Kein gelul' Hij adviseert mij over de manier waarop het korps het beste hierover kan communiceren. Hij is ‘best direct’ in zijn adviezen. Een beetje Rotterdams. Hij houdt niet van - sorry voor de term - ‘gelul’. Hij verwacht wel dat er iets gebeurd met zijn observaties en adviezen. Dat mag ik wel. Heerlijk. ‘Kein gelul’, maar poetsen. De politie is in het verleden niet altijd even goed omgegaan met collega’s die last kregen van de impact van het werk. De aanpak verschilde per korps, misschien wel per leidinggevende. Dat is veranderd. In opdracht van korpschef Gerard Bouman is een programma opgestart dat ervoor moet zorgen dat politiemensen worden ondersteund in hun werk en dat zij geholpen worden als zij dreigen te worden ‘overmeesterd’ door de impact van hun werk. Ook moeten alle oude zaken de aandacht krijgen die ze verdienen. Zijn we er al? Nee. Gaat het de goede kant op. Ja. En Arthur? Die gaat door met zijn missie. Samen met zijn vrouw Corrie. Want achter bijna elke politieman of – vrouw staat een partner. Arthur is er voor de collega’s, zijn vrouw heeft een netwerk voor partners opgezet. Ik kan er alleen maar respect voor hebben. Binnenkort staat de koffie weer klaar. In ruil voor verhalen en adviezen. Meer weten en lezen? www.reflectieinblauw.nl Auteur: Eric Stolwijk