Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
LEZING BIJ POLITIEBOND

Op 12 december 2011 hebben mijn partner en ik, op uitnodiging van de politievakbond, een lezing gegeven over wat PTSS nu eigenlijk precies is en wat het met mij heeft gedaan, maar ook wat het doet met je partner en je omgeving. Deze lezing had ook tot doel om uitleg te geven waar de medewerkers (onder andere de juristen en de belangbehartigers) van een vakbond tegen aan kunnen lopen.

 

In de presentatie werd aandacht geven wat PTSS nu precies is. De oorzaken en de symptomen. Ook komt aan bod hoe de PTSS bij mij is ontstaan, wat dit met mij persoonlijk heeft gedaan tijdens mijn ziek zijn en hoe mijn herstel is verlopen. Hoe leidinggevenden en het korps met mij om zijn gegaan. Wat kan er vanuit de politieorganisatie anders. En wat is nuttige informatie naar collega’s toe. Hoe kunnen we samenwerken aan verbetering.

 

Voor de juristen en belangenbehartigers is het van belang dat zij weten dat mensen die een stress-gerelateerde ziekte, zoals PTSS, hebben soms heftig kunnen reageren. Soms komen dingen niet geheel duidelijk over of worden ze niet helemaal goed begrepen. Ook kunnen mensen die PTSS hebben om onduidelijke redenen heel boos, emotioneel of soms agressief reageren. Het is dan van belang om hier goed mee om te gaan. Vaak ligt het niet aan de juristen, belangenbehartigers of de leidinggevende, maar gewoon aan de situatie. Het kan iets kleins zijn, een verkeerde opmerking of iets wat kort daarvoor heeft plaatsgevonden.

 

Vaak ontstaat frustratie door miscommunicatie.

 

Ik heb getracht handreikingen te geven voor zowel juristen, belangenbehartigers, leidinggevenden en collega’s, maar ook voor degene die getroffen is door PTSS. Want ook zelf kun je er iets aan doen. Voor mijn partner was het een van de eerste keren dat zij meeging naar een presentatie. Voor haar was het zeer emotioneel om haar verhaal te vertellen. Ook zij vertelde openhartig hoe het voor haar was geweest in de periode dat ik ziek was. Want niet alleen ik was slachtoffer van de situatie, maar ook mijn partner.

 

Wat vooral opvallend is dat er voor degene die getroffen wordt door PTSS alle hulp wordt geboden vanuit het korps, maar dat er erg weinig aandacht is voor de partner, terwijl die ook alle hulp zou kunnen gebruiken. Ook zou het misschien verstandig zijn als de partners van politiemensen (hulpverleners) op de hoogte zijn van de psychische gevaren die het politiewerk met zich meebrengt. Misschien is het een idee om ook aan hen te vertellen wat de signalen zijn van een stress-gerelateerde ziekte. Zij zijn vaak de eersten die deze signalen opvangen. Er zou ook gekeken moeten worden waar zij dan terecht kunnen met die signalen. En niet alleen de partner, maar ook de kinderen van de politieman of –vrouw die is getroffen door PTSS hebben last van deze vervelende ziekte.

 

Door de open discussie die kon ontstaan waren er, denk ik,  voor beide partijen leermomenten. Ik wil dan ook  de medewerkers van de Politievakorganisatie ACP bedanken voor de gelegenheid die ze mij hebben geboden, voor de openheid en voor de inzichten die zij mij hebben geven.

 

Samen kunnen we werken naar een oplossing en samen kunnen we er voor zorgen dat het beter wordt.