Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
KRACHTEN BUNDELEN In het afgelopen jaar hebben we diverse ervaringsdagen PTSS politie gehad. Het begon in mei 2014 op Papendal. Over deze bijeenkomst wil ik niet al teveel meer zeggen. De conclusie was wel dat het anders moest. Er werd nagedacht over een ander concept. Kleinschaliger en verdeeld over het land. Het idee was geboren om het op 5 verschillende locaties in Nederland te houden. Hierbij zouden alle partijen die zich bezighouden met PTSS binnen de politie betrokken worden. Ook ik mocht hier een kleine bijdrage aan leveren. Er zijn! Een ieder zou aanspreekbaar moeten zijn en de bijeenkomsten zouden laagdrempelig moeten zijn. Geen lange toespraken of vragensessies. En ik moet zeggen, volgens mij zijn we daarin geslaagd. Mijn complimenten vooral aan Carina en de anderen van het meldpunt die het, ondanks de soms grote belangstelling, altijd weer in goede banen wisten te leiden. Wat mij vooral opviel was dat collega’s en partners vol spanning binnenkwamen. Niet wetend wat ze te wachten stond. Collega’s en partners die soms het vertrouwen in de politieorganisatie geheel of gedeeltelijk hebben verloren. Vele collega’s kende ik en sommige van hun partners. Een kop koffie en even aan een tafel zitten met een kort gesprek was al voldoende of soms even niets zeggen. Na een korte opening was er een mogelijkheid om met diverse partijen in gesprek te gaan. Voor de partners was een apart programma. Zij konden in gesprek over wat hen bezighoudt. Wat ik vooral merk is dat de partners er zijn, maar het ook lastig vinden om aan zichzelf te denken. Alles staat vaak in het teken van degene die PTSS heeft. In de gesprekken die ik in de afgelopen periode heb gevoerd zie ik veelal terugkomen welke verschillen er zitten in de benaderingen door de voormalige regio’s. Het was vaak afhankelijk van je lijnchef en hoe het korps met je om wilde gaan. Ook het gebrek aan kennis of het willen verdiepen van kennis komt heel vaak naar boven. Het begrip. En de vraag: “ Wat kan ik voor je doen?” ontbreekt vaak. In het verleden werd gekeken naar het ziekteverzuim, je drukte op de ziektecijfers! Ook de verandering in gedrag van collega’s wordt niet begrepen. Je bent dan lastig en past niet binnen de organisatie. Er werd niet altijd gekeken waar het gedrag vandaan kwam. En als je was uitbehandeld moest je niet meer zeuren. Restklachten waren niet aan de orde! En nu? Worden de restklachten nu begrepen? Wat ik ook veelal hoor zijn nog steeds leidinggevenden die dwars liggen. Soms lijkt het op persoonlijke rancune. Hoe moeilijk kan het zijn! We zijn er toch voor om een gezonde en goed lopende organisatie te krijgen. Volgens mij is Korpschef Gerard Bouman heel duidelijk in hoe we omgaan met het dossier PTSS. Een korps! Een manier van benaderen. Niet anders. Hoe kan het dan nog steeds zijn dat er chefs, pma’s denken dat zij het zelf kunnen regelen volgens hun regels? Op de manier waarop zij het willen. Hoe duidelijk moet Gerard zijn? Volgens mij mag er geen verschil meer zijn tussen het uiterste puntje van Friesland en het laagste puntje van Limburg. Wat ik vooral zie en hoor zijn ondoordachte opmerkingen en geen begrip. Als je de kennis niet hebt, zorg dan dat je het krijgt of vraag het na. Er is inmiddels genoeg kennis en expertise. Gelukkig heb ik ook veel verhalen gehoord van collega's waarbij het wel goed gegaan is. En waar ik de complimenten aan het korps, meldpunt en de politieorganisatie wil geven. Voor mij waren de dagen vooral dagen waarbij ik in gesprek kwam met (oud) collega’s en hun partners. Ik kan soms alleen maar luisteren naar verhalen en frustraties vertalen naar leidinggevenden binnen de organisatie. Neerleggen op plekken waar ze horen. Tijdens deze dagen was het voor mij ook mogelijk om mensen met vragen aan de juiste personen te koppelen. Of dat nu de jurist, de leidinggevende van het meldpunt, een medewerker van het meldpunt, de commissievoorzitter van de Commissie PTSS, iemand van de vakbond, een medewerker van het 24/7 loket Politie, De Basis, een arbeidsdeskundige, een casemanager, een partner, COR politie, of KNGF buddyhonden was, iedereen was er en stond open voor vragen. Ook was het mogelijk om mensen in contact te brengen met Korpschef Gerard Bouman. Hij nam voor een ieder de tijd voor een persoonlijk gesprek. Ik hoop dat deze dagen bijgedragen hebben om het vertrouwen bij collega’s en partners weer een beetje terug te krijgen. Daar waar nodig ben ik kritisch, maar blijf ik ook in contact met de politieorganisatie en wil ervoor zorgen dat het beter wordt. Tot mijn spijt heb ikzelf een dag moeten besluiten om niet te gaan. Ook ik merk dat soms mijn energie op is. Laten we zieke (oud) collega’s nu eens niet bekijken als cijfers, maar als mensen waar we voor moeten zorgen. Of dit nu PTSS is of iets anders. En samen kijken waar het beter kan en moet. De menselijke maat moet terug! Het gaat over mensen en niet over cijfers!