Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS

 

LEZING IMPACT POLITIEWERK

In het afgelopen jaar heb ik een groot aantal lezingen gegeven aan verschillende politieteams leidinggevenden, bedrijfsopvangteams (TCO) en politieacademies. Deze lezingen waren zo wel nationaal als internationaal.

 

Tijdens mijn lezingen geef ik aan wat mij, door mijn werk als politieman, is overkomen. Welke stress ik heb ervaren in mijn werk en waar deze stress uiteindelijk toe heeft geleidt. Ik spreek vanuit mijn 21 jarige ervaringen als politieman.

De impact van incidenten in mijn werk en de druk van andere zaken die uiteindelijk hebben geleidt naar PTSS. Wat voor mij twee jaar lang betekende dat ik was uitgeschakeld voor mijn werk als politieman en uiteindelijk leidde naar het nemen van ontslag. Niet alleen op mij heeft het impact gehad, maar ook op mijn partner, familie en vrienden.

 

In mijn lezing geef ik aan welke signalen ik af gaf aan collega’s en leidinggevenden, maar deze werden niet begrepen. Niet omdat het zij niet wilden, maar omdat zij deze signalen niet herkenden. Soms waren de signalen heel klein en waren ze bijna niet herkenbaar en soms werden ze gewoon niet opgepakt. Ook ikzelf herkende mijn signalen niet of wilde ze niet herkennen. Uiteindelijke leidde de geestelijke klachten naar lichamelijke klachten en ook deze wist ik perfect verborgen te houden voor mijn omgeving. Nu, jaren later, kan ik die signalen perfect omschrijven wanneer en aan wie ik ze heb afgegeven. Moet ik diegenen die niets met deze signalen deden iets verwijten? Moet ik mijn leidinggevenden iets verwijten? Moet ik mijn Eenheid iets verwijten? Moet ik mijn partner en familie iets verwijten? Of moet ik mijzelf iets verwijten?

 

De vraag in mijn lezing is ook: “Kunnen we iets doen aan het ziek worden door het werk dat we doen als hulpverlener?” Kunnen we bijvoorbeeld PTSS of een andere stress-gerelateerde ziekte voorkomen in het werk dat wij doen als hulpverlener? Had mijn werkgever kunnen voorkomen dat ik PTSS kreeg? Of is de stress in het werk niet te voorkomen? Kan de impact van het werk als hulpverlener zo groot zijn dat je daar ziek van kunt worden?

 

Wie is er verantwoordelijk voor mijn ziek worden? Had mijn leiding moeten ingrijpen? Ik heb toch duidelijk signalen afgegeven? Of niet? De vraag is: “Hebben zij mijn signalen begrepen?” Waren de signalen voor hem bekend of herkende hij mijn signalen niet?

Ben ikzelf verantwoordelijk voor het feit dat ik ziek ben geworden? Had ik veel beter mijn signalen moeten herkennen? Misschien? Of herkende ik ze wel, maar wilde ik er niets mee? Ik was toch groot en sterk! Ik loste toch de problemen zelf wel op, daar had ik geen hulp bij nodig! Of toch wel?

 

Tijdens de lezing is er alle ruimte om vragen te stellen. Hoe moeilijk en persoonlijk deze vragen ook zijn, ik probeer er antwoord op te geven. Ook duidelijk wordt hoe lastig deze materie soms kan zijn. Herkennen van een stress-gerelateerde ziekte blijft lastig voor zowel jezelf , je partner, maar ook voor een leidinggevende.

 

Wat mij opvalt is dat er vooral vanuit de leidinggevenden interesse is voor de lezing en zij graag meer willen weten over dit onderwerp. Zij willen vooral weten hoe zij een stress-gerelateerde ziekte kunnen herkennen en welke signalen er soms worden afgegeven.

 

Ik vind dit een mooie ontwikkeling en dit toont de interesse van collega’s, maar vooral ook van leidinggevenden aan.

 

Tijdens de lezingen merk ik dat het besef komt dat de verantwoordelijkheid bij een ieder ligt. Zowel bij de leidinggevende in de herkenning, bij collega’s in het interesse hebben in elkaar en bij jezelf door hulp te gaan zoeken op het moment dat je het nodig hebt en dat je hier niet te lang mee moet wachten.

 

Door het geven van deze lezing hoop ik meer openheid te geven over de gevolgen van de impact van het werk als hulpverlener.

 

Mijn hoop is dat collega's op tijd durven aan te geven dat het even niet lekker gaat. Zeggen dat het even niet lekker gaat is niet zwak. Nee, dan ben je sterk!

 

En ik ben nog steeds van mening dat we alleen samen kunnen zoeken naar een oplossing en alleen samen kunnen we zorgen dat het beter wordt