Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS
IK TEL NIET MEER MEE

Ik ben nu ongeveer driekwart jaar weg bij de politieorganisatie en soms blijven je dingen verbazen. Gewoon dingen die ik niet wist of waar ik nooit bij heb stilgestaan. En ik denk vele collega’s met mij niet. Ik ben zoals ze dat noemen post-actief. Of in gewone taal niet meer actief binnen de politie.

Dat komt omdat ik in 2009 werd getroffen door PTSS. Deze PTSS is veroorzaakt door schokkende incidenten die ik heb meegemaakt als politieman. Doordat ik niet terug kon naar mijn oude werkplek en er binnen de politieorganisatie geen geschikte werkplek meer was, heb ik ontslag genomen. Ik ben niet het UWV-traject ingegaan, omdat ik vond dat ik daar nog te goed voor functioneerde in de maatschappij.

 

Nu probeer ik me al een poos sterk te maken voor politiemensen die hetzelfde is overkomen. Collega’s die zijn getroffen door dezelfde vervelende beroepsziekte PTSS. Ik ben inmiddels hersteld en weer volop aan het werk. Nee, niet meer binnen de politieorganisatie. Ik kijk vaak nog wel met veel plezier terug naar het prachtige beroep dat ik 21 jaar heb mogen doen.

Ik probeer door lezingen te geven meer begrip te kweken voor politiemensen en hulpverleners die worden getroffen door PTSS. Ik probeer uit te leggen hoe het ontstaat, wat de gevolgen zijn als je het hebt, wat de gevolgen kunnen zijn voor je partner(en je gezin) en hoe je weer verder kunt met je leven. Vaak moet je door een heel diep dal, maar je kunt weer verder. Ook binnen de politieorganisatie. Deze lezingen worden niet alleen gegeven aan politiemensen op de werkvloer, maar ook aan leidinggevenden. Bij de lezingen gaat het ook over erkenning en herkenning van stress en een stress-gerelateerde ziekte. Samen moet je verder!

 

Enige tijd geleden werd ik uitgenodigd om aanwezig te zijn bij een bijeenkomst over weerbaarheid bij de politie. In een gesprek dat voorafging aan deze bijeenkomst werd ik geconfronteerd met een voor mij nieuw feit. Uit dit gesprek bleek dat ik, net als vele anderen, niet meer meetel  in de cijfers over PTSS en stress-gerelateerde ziekten bij de politie. Nu vraag je je natuurlijk af wat ik hier mee bedoel?

 

Ik kreeg door mijn werk, bij de politie, PTSS. Ik was een van de vele politiemensen in Nederland, die in de afgelopen jaren, dit heeft gekregen. De PTSS die ik had werd, door mijn korps, aangemerkt als een beroepsziekte. PTSS is aandoening die iedere politieman of -vrouw kan treffen . Van adspirant tot korpschef. Iedereen die geconfronteerd word met schokkende gebeurtenissen en langdurig bloot staat aan stress kan het overkomen! En laten we wel zijn, niet alleen politiemensen kunnen het krijgen.

 

Zolang je binnen de politieorganisatie werkzaam bent, tel je mee in de cijfers van politieman of

-vrouw die een beroepsziekte heeft opgelopen tijdens de dienst. Als je niet meer verder kunt binnen de politie en je gaat het UWV-traject in en je gaat uiteindelijk met ontslag, dan tel je mee in de cijfers!

Maar wat nu als je zelf ontslag neemt bij de politie? Wat dan? Tel je dan nog mee…..? Nee dus….!

Vanaf het moment dat ik ontslag nam bij de politie tel ik niet meer mee in de telling van politiemensen die PTSS of een andere beroepsziekte hebben. Ik was verbaasd. Eigenlijk erg verbaasd! Hoezo ik tel niet meer mee in de cijfers? Ben ik niet ziek geweest? En heb ik de beroepsziekte niet opgelopen tijdens het werken bij de politie? Hoe kan het dan zijn dat politiemensen die post-actief zijn niet meer meetellen? Hebben zij geen bijdrage geleverd aan de maatschappij? Hebben zij niet met hun voeten in de klei gestaan?

Ik geloof dat ik iets heb gemist. Is er verschil tussen collega’s die nog werken bij de politie en die PTSS hebben gehad en post-actieve collega’s die PTSS hebben gehad en zijn weggegaan bij politie? Zit er verschil in het ziek zijn? Is er verschil in het herstel? Kan iemand mij dat uitleggen? Ik zou het graag willen weten!

 

Naar mijn bescheiden mening kloppen de cijfers omtrent politiemensen met PTSS of een andere stress-gerelateerde ziekte dan niet meer, omdat post-actieve collega’s gewoon niet meer meetellen. Waar blijven die collega’s dan in de cijfers? Zou het niet beter zijn als we die ook mee zouden tellen? Worden de cijfers dan niet eerlijker? Of denk ik te makkelijk en te simpel?

 

Laten we met z’n allen eens kijken hoe we dit kunnen veranderen!

 

Want de vele collega’s en ik tellen weldegelijk mee!!