Reflectie in Blauw POLITIEWERK BLIJFT MENSENWERK
BLOGS

 

HELPEN EN GEHOLPEN WORDEN

In de afgelopen jaren heb ik gemerkt dat ik tijdens mijn werk klaar heb gestaan voor iedereen. Veelal burgers, maar ook voor anderen. Altijd zoeken naar een oplossing en altijd bieden van hulp aan anderen waar het kan. Veel politiemensen en andere hulpverleners doen dit. Zij denken niet na en doen altijd wat ze kunnen. Vaak zet je een stap naar voren, waar anderen een stap terug doen. Vaak even niet nadenken over wat je ziet, ruikt, hoort of voelt. Niet roekeloos, maar veelal doordacht handelend. Kijkend hoe kan ik mensen helpen? Hoe kan ik er voor zorgen dat zaken goed worden afgehandeld? Ook bij schokkende incidenten handel je vaak zo, zonder erbij na te denken wat het met je doet. Het hoort toch bij je werk! Het is toch het vak waar ik voor heb gekozen! Heel vaak volgen incidenten elkaar in een rap tempo op en om dingen te verwerken is vaak geen tijd. Of je gunt jezelf geen tijd om dingen te verwerken. Maar soms is het ook wel prettig als gebeurtenissen elkaar snel opvolgen, want dan hoef je niet na te denken over de andere, soms, schokkende incidenten.

 

Wat ik vaak hoor van collega’s,  als ik ze spreek,  is dat ze vinden dat schokkende incidenten bij het werk horen en dat  ze er geen last van hebben. En ze willen niet nadenken over de incidenten, want dat heeft toch geen zin. We hebben bij de politie toch bedrijfsopvangteams (BOT)? Ik weet uit ervaring dat deze mannen en vrouwen heel goed werk doen. Wat ik ook vaak hoor van oudere collega’s, en daar heb ik mijzelf ook schuldig aan gemaakt: “Ik praat wel met het BOT, maar meer als voorbeeld voor de jongere collega’s.” Een andere opmerking die je vaak hoort is: “Ik heb het niet nodig, want ik heb alles al gezien.”

 

Als je aan een hulpverlener, na een schokkende gebeurtenis, vraagt: “ hoe gaat het met je?” Krijg je vaak als antwoordt: “Ja, goed!”. En heel vaak krijg je dan direct als vraag: “Hoe is het met jou?” Waarop je dan zelf ook weer antwoordt met: “Ja, goed!” En vervolgens ga je uit elkaar zonder over je gevoel te praten. Want het hoort nog steeds bij je werk! En die last moet je eigenlijk gewoon dragen vinden we zelf! Niet klagen, maar dragen!

 

En als je gaat merken dat het allemaal te veel wordt, is het soms heel moeilijk om om hulp te vragen. We kunnen heel goed anderen helpen, want daar zijn we goed in! Maar zelf om hulp vragen is lastig. Onszelf helpen is lastig. Want de dingen die we zien, voelen en ruiken in ons werk, daar hebben we zelf voor gekozen. En daar mag je eigenlijk niet ziek van worden, vinden we zelf. En toch overkomt het veel van de hulpverleners, dat ze ziek worden van hun mooie en eervolle werk! Ermee te koop lopen doe je niet! Soms ben je in stilte ziek of ga je op zoek naar een andere werkplek. Waar je hoopt dat je de dingen die je hebt gezien, hebt geroken of hebt gevoeld kunt vergeten!

 

Je kunt als hulpverlener ziek worden van het werkt dat je doet en ziek worden van de dingen die je ziet. Hulp zoeken als hulpverlener is vaak lastig. Ik was een Kei in het helpen van anderen, maar mezelf…  Het aankloppen bij het bedrijfsmaatschappelijk werk wordt soms gezien als zwak. Wat denken anderen daarvan? En wat te denken van een psycholoog……..  Of toch niet?  Of zet je juist dan de eerste stap naar herstel?

 

Het lijkt wel of we bedrijfsmaatschappelijk werk en psychologen eng vinden. Vinden we het eng om over ons gevoel te praten? En komen de gebeurtenissen en gevoelens die je wilde vergeten dan weer heel dichtbij?

 

Leidinggevende hebben hierin ook een taak. Een taak in het signaleren en in het aangaan van gesprekken. Het herkennen en erkennen. Maar ook zij zijn gewoon collega’s en maken net zo goed schokkende incidenten en gebeurtenissen mee. Laten we dat ook niet vergeten.

 

Soms lijkt het er op dat hulpverleners lijden aan het witte-jassen-syndroom. Ook ik had daar last van! Ik had ze toch niet nodig! Ik kon toch mijn eigen problemen oplossen! We vinden het vaak goed dat anderen zich laten helpen, maar zelf hebben we moeite om hulp te zoeken. Misschien omdat je denkt dat je het niet nodig hebt of omdat je het eng vindt. Ook ik had die houding. Ook ik vond het lastig om over mijn gevoel te spreken. Nu weet ik beter. Van heftige en schokkende gebeurtenissen kun je ziek worden. En als je aangeeft dat je geholpen wilt worden, dan zijn er genoeg mensen die je willen en kunnen helpen.